Η πλημμύρα μεταναστών από παντού που εισρέει επί του παρόντος στην Αυστραλία, σε μια αδιαμφισβήτητη προσπάθεια να αλλάξει ο δημογραφικός χαρακτήρας του πληθυσμού, φαίνεται να προορίζεται να μετατρέψει την Αυστραλία σε μια κακή (ακόμη χειρότερη) αντιγραφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιος δεν έχει δει τη φωτογραφία (μια φωτογραφία;) των πλήθων στο Μελβούρνη έξω από το σταθμό Flinders Street, όπου δεν υπάρχει σχεδόν κανένα «λευκό» πρόσωπο. Αλλά αυτή η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί, ειδικά αν λάβουμε υπόψη την επιτυχία του Ισραήλ να καθιερώσει τα εβραϊκά ως γλώσσα του κράτους, σε έντονη αντίθεση με την αποτυχία της Ιρλανδίας να καθιερώσει την ιρλανδική γλώσσα ως lingua franca της χώρας.
Η προσπάθεια να μετατραπεί η Ουκρανία σε «το νέο μεγαλύτερο Ισραήλ» έχει προφανώς αποτύχει. Ίσως είναι καιρός να πάρουμε μερικές ιδέες από έναν από τους επιτυχημένους τομείς της αποικιοποίησης της Παλαιστίνης: την ισραηλινή γλωσσική πολιτική. Τα εβραϊκά έχουν εισαχθεί με επιτυχία ως η κύρια γλώσσα του ισραηλινού κράτους, αντικαθιστώντας τα Yiddish ς και αντικαθιστώντας ή τουλάχιστον επισκιάζοντας τις εθνικές γλώσσες των πολλών χωρών από τις οποίες έχουν έρθει εβραίοι μετανάστες στο Ισραήλ.
Στην Αυστραλία, η «πολιτική της λευκής Αυστραλίας», που επιβίωσε μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα, έχει αντικατασταθεί σε επίσημο επίπεδο από μια σχεδόν θρησκευτική εξιδανίκευση των «πρώτων λαών» της Αυστραλίας. Αυτό αναμένεται να μετριαστεί, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι απίθανο να «επιστρέψει» σε οτιδήποτε αναγνωρίσιμο από το παρελθόν.
Ως Αυστραλός γεννημένος στη Νέα Νότια Ουαλία, αλλά έχοντας ζήσει στη δεκαετία του 1970 για τέσσερα χρόνια στη Μελβούρνη και έχοντας κάποια μικρή επαφή με τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες, παρατήρησα ότι οι Αυστραλοί «πρώτοι λαοί» και άλλοι που ταυτίζονταν μαζί τους ήταν πολύ πιο φιλικοί προς τους μεσογειακούς μετανάστες (κυρίως Έλληνες) από ό,τι προς τους Αυστραλούς αγγλο-κελτικής καταγωγής.
Ο Κανέλλος πρόσφατα πήρε συνέντευξη από τον πρώην Έλληνα υπουργό Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος έζησε για δώδεκα χρόνια στην Αυστραλία, έχει μια δεύτερη οικογένεια στην Αυστραλία και θεωρεί την Αυστραλία ως τη δεύτερη πατρίδα του. Θα ενδιαφερόταν ο Βαρουφάκης (και φυσικά και ο Κανέλλος ) να προσπαθήσει να κάνει την ελληνική γλώσσα «τα εβραϊκά της Αυστραλίας»; Ο Καναδάς είναι ένα δίγλωσσο κράτος με την αγγλική γλώσσα να κατέχει ακόμα την πρώτη θέση. Αλλά η αγγλική γλώσσα είναι πολύ πιο κατάλληλη για να γίνει η «εσπεράντο» των νικητών», παρά για να γίνει η γλώσσα κάποιου κράτους. Στον σημερινό κόσμο, οι αγγλόφωνοι που δεν γνωρίζουν καμία άλλη γλώσσα βρίσκονται σε σαφή και επιδεινούμενη μειονεκτική θέση.
The flood of migrants from everywhere that is currently coming into Australia in an unmistakeable attempt to change the demographic character of the population appears destined to make Australia like a bad (even worse) copy of the European Union. Who has not seen the photograph (a photograph?) of the crowds in Melbourne outside Flinders Street station, where there is hardly a “white” face to be seen. But this situation can be turned on its head, particularly when one bears in mind Israel’s success in instituting Hebrew as the language of their state, in glaring contrast to e.g. Ireland’s failure to implant the Irish language as the lingua franca of that country.
The attempt to turn Ukraine into “the new bigger Israel” has apparently failed. Perhaps it is time to take some hints from one of the successful aspects of the colonization of Palestine: Israeli linguistic policy. Hebrew has been successfully introduced as the primary language of the Israeli state, displacing Yiddish, displacing or at least overshadowing, the national languages of the many countries from which Jewish immigrants have come to Israel.
In Australia the “white Australia policy”, which survived into the mid twentieth century, has been replaced at the official level by a quasi-religious idealization of Australia’s “first peoples”. This is due for toning down but in my opinion it is unlikely to “go back” to anything recognizable from the past.
As an Australian born in New South Wales but having lived in the 1970s for four years in Melbourne and having some slight contact with trade union activities, I noted that “first nation” Australians and others who identified with them were much friendlier to Mediterranean immigrants (primarily Greeks) than they were to Australians of Anglo-Celtic ancestry.
Kanellos recently also interviewed former Greek finance minister Yanis Varoufakis, who lived for twelve years in Australia, has a second family in Australia, and regards Australia as his second homeland. Would Varoufakis (and indeed Kanellos) be interested in trying to make the Greek language “the Hebrew of Australia”? Canada is a dual-language state with English still in the topmost position. But English is much more suitable to be a winner’s Esperanto, as it were, than to be the language of a state. In today’s world English native-speakers who know no other language are at a distinct, and accelerating, disadvantage.
The Israeli attack on Iran has made it impossible for yesterday’s (Friday’s) proposed discussion focus to stand unaltered. Not that anything essential in the message needs alteration. All that cannot stand without modification is the presentation. The focus on Hebrew was not aimed at promoting Hebrew. Quite the opposite. It was something of a pre-emptive peace offering towards the Israelis who would not have wanted their government to do what it has just done. And yesterday’s message also targeted the Anglophone world, and that targeting stands.
The inabiity of thinking Israelis to influence the actions of their government further diminishes them.
Γεώργιος Βούλγαρης (1769-1812) ήταν ο πρώτος πρόγονος της Χριστίνας που φύτεψε ρίζα στην Αίγινα.
Ο Γ.Β. στρατολογήθηκε το 1785 στον τουρκικό στρατό σε ηλικία 16 ετών. Σε κάποια εκστρατεία, έσωσε με κίνδυνο της ζωής του τον αρχινάυαρχο του στόλου (Καπετάν-πασά) από δολοφωνική απόπειρα. Για να τον ανταμείψει τον έκανε “μπας-ρεΐζη”, δηλαδή δοιηκητή όλων των χριστιανικών πληρωμάτων του τουρκικού στόλου. Η επιτυχία του σε εκστρατεία εναντίον Μαλτέζων πειρατών, με κορβέττα και πλήρωμα Υδραίους, του χάρισε μεγάλη φήμη και οι Υδραίοι ναυτικοί και η μικρή πατρίδα του απολάμβαναν ιδιαίτερη προστασία. Αργότερα του χορηγήθηκε ο τίτλος του Bey, πράγμα σπανιότατο για χριστιανό.
Σε κάποιο ταξίδι του από την Ύδρα στον Πειραιά, τον ανάγκασε η κακοκαιρία να πλευρήσει στην Αίγινα στον κόλπο της Περιβόλας. Του άρεσε η περιοχή και αγόρασε μεγάλη έκταση (μέσα στην οποία και το σημερινό κτήμα της Οικίας). Έχτισε τον μύλο και ένα σπίτι (το γειτονικό της Οικίας) όπου φιλοξενήθηκε ο Καποδίστριας όταν ενέσκυψε επιδημία (πανούκλας; χολέρας;) στην Αίγινα, διότι ο αέρας της Περιβόλας εθεωρείτο πιο υγιεινός.
Ο γυιός του Γεώργιου, Δημήτριος Βούλγαρης (1801-1877) έγινε 17 ετών μέλος του Συμβουλίου των Υδραίων, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Το 1822, σε ηλικια 21 ετών, πήγε στο Ναύπλιο σαν αρχηγός της αντιπροσωπίας της Ύδρας για τη πρώτη εθνοσυνέλευση. Πληρεξούσιος σε όλες τις εθνοσυνελεύσεις, ακολούθησε την πολιτική. Το 1832 μετά τον θάνατο του Καποδίστρια έγινε υπουργός των Ναυτικών, παραιτήθηκε όμως διαφωνόντας με τον Όθωνα. Ήλθε τότε στη Ύδρα και έμεινε για μια δωδεκαετία δήμαρχος. Το 1845 διορίστηκε γερουσιαστής, το 1847 Υπουργός Ναυτικών, το 1848 Υπουργός Οικονομικών, το 1855 του ανετέθει από τον Όθωνα η προθυπουργεία. Έγινε προθυπουργός πέντε φορές μέχρι το 1847. Παρ’όλο τον αυταρχισμό του και την έλλειψη ιδιαίτερης μόρφωσης, κατόρθωνε να επιβάλλεται. Κατά την πρωθυπουργεία του έγινε η ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα και υποστήριξε θερμά την Κρητική επανάσταση. Ήταν εφυής, σταθερός, αλλά εμπαθής, αγέρωχος και απρόσιτος. Ντυνόταν με ιδιότυπο τρόπο με ποδήρη χιτώνα και μανδύα με ειδικό κάλυμμα στο κεφάλι, εξού και το παρατσούκλι του: “Τζουμπές”. Έχτισε την Οικία γύρω στο 1850.
Μετά τον Δημήτριο, η Οικία πέρασε στον γυιό του Λάζαρο, και έπειτα στην κόρη του Λάζαρου Μαρία. Η Μαρία Βούλγαρη παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Καραπάνο, γυιό του αρχαιολόγου Κωνσταντίνο Καραπάνου (στον οποίον οφείλουμε την ανακάλυψη της Δωδώνης). Από τότε η Οικία Βούλγαρη αποκαλείται Οικία Καραπάνου. Η Μαρία Βούλγαρη-Καραπάνου απεβίωσε στην Οικία το 1967, και το σπίτι έμεινε άδειο μέχρι το 1990 όπου έφτασε η δισέγγονη της Χριστίνα Χωραφά.
Φωτογραφία (πάνω) του Άρη Παύλου
S.D. Ευχαριστώ πολύ. Αυτό είναι ενδιαφέρον. Wayne, ξέρεις πότε αποκτήθηκε; Δεν ανέφερα την Αίγινα στο «Son of Hydra» επειδή δεν ήμουν σίγουρος πότε αποκτήθηκε η γη – αν ο Σουλτάνος την παραχώρησε στον Γιώργο μαζί με τον τίτλο του Μπέη και κυβερνήτη της Ύδρας ή αν την αγόρασε πριν γίνει κυβερνήτης, κατά τη διάρκεια της θητείας του ή αργότερα, αφού έφυγε από την Ύδρα, υπό την πίεση του Συμβουλίου. Αλλά ο Γκίκας σίγουρα θα το ήξερε.
W.H. Δεν είμαι καλά ενημερωμένος για όλα αυτά. Μπορείς να κάνεις τις σχετικές ερωτήσεις στον Ηρακλή. Αλλά εδώ είναι κάτι που έστειλα στον Ηρακλή προχθές και του ανέφερα χθες το βράδυ όταν ήμασταν μαζί σε μια ταβέρνα.
Από το βιβλίο «Son of Hydra» της Shelley Dark, σελ. 382.
«Έχω νέα από την Ελλάδα», λέει ο Άντο. «Από τις εφημερίδες. Θέλεις να τα ακούσεις;»
«Ξέρεις ότι θέλω!» φωνάζω.
«Ξέρεις ότι ο νέος βασιλιάς της Ελλάδας είναι Βαυαρός, Ρωμαιοκαθολικός; Οι φόροι του είναι υψηλότεροι από του Σουλτάνου και τα εξωτερικά χρέη παραμένουν. Είναι καταστροφή – δεν υπάρχει σύνταγμα, δεν υπάρχει δημοκρατία. Καταδίκασαν σε θάνατο τους ήρωες του πολέμου μας από την Ύδρα και τους χάρισαν τη ζωή μόνο υπό πίεση».
Ο Δάμος λέει: «Δεν άκουσες ότι ο φίλος του Γκίκας, ο Σπυρίδων Τρικούπης, υποβάλλει αίτηση στον Άγγλο βασιλιά να χαρίσει τη ζωή σε όσους πολέμησαν στην επανάσταση;»
Η πικρία μου ανάβει το πρόσωπο. (σκέφτεται ο Γκίκας) «Είχε την ευκαιρία να κάνει κάτι όταν ήμασταν στη Μάλτα. Έχει ξεχάσει ότι υπάρχουμε».
Ο Άντο συνεχίζει. «Λοιπόν, μετέφεραν την κυβέρνηση στην Αθήνα, που είναι ακόμα σε ερείπια. Και μιλούν γαλλικά αντί για ελληνικά. Φορούν δυτικά ρούχα.
Δυσκολεύομαι να το φανταστώ.
«Η Ύδρα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι πριν τον πόλεμο».
Αφήνω την κούπα μου στο τραπέζι. «Λοιπόν, Άντο, είσαι ακόμα Έλληνας;»
«Ακόμα και αν μου δοθεί χάρη, Γκίκα, θα μείνω στη Νέα Νότια Ουαλία. Πούλησα την πρώτη μου σοδειά σιταριού φέτος. Μια μέρα θα αγοράσω τη δική μου γη».
Σου γράφω (και) στα αγγλικά, Κανέλλε, ώστε ο Phillip Adams – και όχι μόνο αυτός αλλά και άλλοι – να μπορούν να συμμετάσχουν στη συζήτηση. Ο Phillip δεν είναι ο σχετικά γνωστός συνώνυμος Αυστραλός δημοσιογράφος. Είναι Έλληναυστραλός που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση του Julian Assange. Συμμετείχε διαδικτυακά σε ένα αφιέρωμα στον Julian που πραγματοποιήθηκε την Ημέρα της Αυστραλίας στην Αθήνα το 2019. Μπορώ να το αναρτήσω αν θέλεις, αλλά προς το παρόν θα δημοσιεύσω μόνο το ακόλουθο απόσπασμα που μιλάει ο Phillip: https://www.youtube.com/watch?v=1vtxjw675yc
Ο Phillip Adams είναι καλύτερα ενημερωμένος από μένα για την κατάσταση του Assange μετά τη αποφυλάκισή του. Ο Julian όμως κινδυνεύει να ξεχαστεί, μαζί με τον Reiner Fuellmich και αρκετά άλλα άτομα που είχαν αναλάβει μεγάλους κινδύνους.
Προκλήθηκαν πολλές αντιδράσεις. Αναφέρω μόνο εκείνες στις οποίες θέλω να επιστήσω την προσοχή.
Tim Robinson: Δεν αρνούμαστε το παρελθόν ή τις βαθιές ιστορίες των αυτοχθόνων που χρονολογούνται πολύ πριν από το 1788. Αυτές οι ιστορίες αξίζουν σεβασμό και μια ειλικρινή έκθεση. Αλλά πιστεύω επίσης ότι οι Αυστραλοί σήμερα μπορούν να συνυπάρξουν με αυτές τις πραγματικότητες — τιμώντας την κυριαρχία και τα δεινά των Πρώτων Λαών – ενώ παράλληλα χτίζουμε συλλογικά τη χώρα μας με κόπο και αφοσίωση. Το μέλλον μας εξαρτάται από τη συνύπαρξη, την προκοπή και την ενότητα, όχι από τη λογοκρισία ή τη διαίρεση.
Trevor Cripps: Η κυριαρχία των αυτοχθόνων είναι μια αναγνωρισμένη νομική έννοια στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες επιτρέπουν στις Πρώτες Εθνότητες να διοικούν κυβερνήσεις και δικαστήρια, να διατηρούν ξεχωριστή υπηκοότητα, να εισπράττουν φόρους, να κατέχουν γη που έχει δεσμευτεί από το Σύνταγμα και να λειτουργούν ως κυρίαρχες οντότητες στο πλαίσιο μιας ευρύτερης Ομοσπονδίας. Η κυριαρχία των αυτοχθόνων δεν αποτελεί πρόβλημα αλλού, οπότε δεν θα έπρεπε να αποτελεί πρόβλημα ούτε στην Αυστραλία.
Brett Slater (απευθυνόμενος στον Phillip): Δίνετε την εντύπωση ότι προσπαθείτε να οδηγήσετε τη χώρα σε διαίρεση. Αύτο ποτέ δεν φέρνει τίποτα το θετικό. Είστε έξυπνος άνθρωπος. Γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνω γιατί φαίνεστε σαν να προσπαθείτε να σπείρετε διχασμό. Αν δεν αναγνωρίσουμε ότι οι ελίτ επωφελούνται όταν οι απλοί άνθρωποι μαλώνουν μεταξύ τους, τότε χάνουμε την ευρύτερη εικόνα.
Από τον WH: Αυτό στο οποίο θέλω να εστιάσω είναι η τάση του Phillip να τοποθετεί μέσα σ’ένα πλαίσιο αντι-σιωνισμού τη στάση του απέναντι στις φρικαλεότητες κατά των Ιθαγεννών.
Τι απαντά στον Brett Slater;
Phillip Adams: «Καταλαβαίνω από πού προέρχεται η άποψή σου, απλά δεν νομίζω ότι εσύ καταλαβαίνεις από πού προέρχεται η δική μου. Είναι ιστορικό γεγονός. Υπήρξε μια εξόντωση για να κατακτηθεί μια γη που ήταν ήδη κατοικημένη (Αυστραλία). Μια ιδεολογία υπεροχής που ενισχύεται από την έλλειψη πραγματικής συμφιλίωσης για τις γενοκτονίες που προκάλεσε η Βρετανία. Είναι η ίδια ιδέα που η Βρετανία ενστάλαξε στην Παλαιστίνη μέσω της επιβεβαίωσης της σιωνιστικής διακήρυξης Balfour. Βλέπετε, δεν μπορούμε να «συμφιλιωθούμε» όταν η συμφιλίωση δεν συνέβη ποτέ εξαρχής (αυτό μου το είπε το 2001 ένας εκπρόσωπος των Πρώτων Λαών της Τασμανίας ). Ο ίδιος είπε ότι δεν μπορείς να συμφιλιωθείς, αν η συμφιλίωση δεν συνέβη ποτέ. Με τι συμφιλιώνεσαι, αν δεν συμφιλιώθηκες εξαρχής; Η χώρα (Αυστραλία) είναι ήδη διχασμένη. Η Αυστραλία χρειάζεται μια διαδικασία συμφιλίωσης που θα οδηγήσει σε μια μορφή συνθήκης. Εγώ αποκαλύπτω δυσάρεστες αλήθειες που, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αντιμετωπιστούν. Δεν έχω σκοπό να σας κάνω να νιώσετε άνετα. Είναι κάτι που πρέπει να σκεφτείτε και να καταλάβετε πώς αυτό που συνέβη στην Αυστραλία, συμβαίνει τώρα στην Παλαιστίνη, υποκινείται από το ίδιο καθεστώς και τώρα σε συνεργασία με τους σιωνιστές.»
Wayne Hall: Ο Brett Slater έχει δίκιο. Ένας αντι-Σιωνιστής που λέει αυτά που λέει ο Phillip Adams για το κίνημα που δηλώνει ότι δίνει προτεραιότητα στα δικαιώματα των Ιθαγενών, μοιάζει να αγνοεί τον πραγματικό ρόλο που παίζει το σιωνιστικό λόμπι, όχι στη Μέση Ανατολή αλλά στην Αυστραλία. Όσο άσχημα και αν συμπεριφέρονται ορισμένοι Εβραίοι στο Ισραήλ, έχουν περισσότερη δικαιολογία να διεκδικούν το Ισραήλ από ό,τι την Αυστραλία (ή και να επεμβαίνουν στην Αυστραλία).
Ένας νεαρός που το 2026 οργάνωσε την υπεράσπιση της εθνικής εορτής, της Ημέρας της Αυστραλίας, εκ μέρους της ομάδας του AUSPILL, είναι ο Hugo Lennon.
Αποσπάσματα: «Δεν μπορούμε άλλο να συνεχίζουμε αυτό το παιχνίδι των συμβιβασμών. Χρειάζεται να προχωρήσουμε πιο μακριά και να προχωρήσουμε πραγματικά. Δεν λέμε «Ας ενωθούμε και ας έχουμε ενότητα», επειδή αυτό δεν θα συμβεί. Η άλλη πλευρά καεί τις σημαίες μας, τραγουδά «καταργήστε την Αυστραλία», ζητά να κατεδαφιστούν τα μνημεία του λαού μας ……. Προφανώς, είχαμε μια εξαιρετικά επιτυχημένη Ημέρα της Αυστραλίας σε όλη τη χώρα. Είμαι περήφανος για όλους τους πατριώτες…… Δείξαμε ότι η πλειοψηφία που εκφράζεται ιδιωτικά μπορεί να εκφράζεται και δημόσια, ότι τα χρόνια επαγγελματικού ακτιβισμού από την Αριστερά πιθανότατα προκάλεσαν περισσότερη δυσαρέσκεια για τη δική τους πολιτική πλευρά. Η δική μας θέση στο νότο του πλανήτη είναι εξασφαλισμένη. Αυτό που χτίζουμε εδώ είναι νόμιμο. Δεν ζητάμε συγγνώμη. Γνωρίζουμε ότι μπορεί να μας το πάρουν, όπως το πήραν από τους αυτόχθονες. Και προκειμένου να το αποφύγουμε αυτό, χρειάζεται να γιορτάζουμε την Ημέρα της Αυστραλίας. Χρειάζεται να γιορτάζουμε αυτό που είμαστε, χωρίς καμία συγχώρεση….. Οι Αυστραλοί έχουν δείξει τη δύναμή τους να αντισταθούν στον συνδυασμό πολιτικών, μέσων μαζικής ενημέρωσης και ακαδημαϊκών. Έχουμε δείξει τη δύναμή μας εδώ. Τώρα πρέπει να προχωρήσουμε. Αυτή η τεράστια προσπάθεια να γιορτάσουμε την Ημέρα της Αυστραλίας φέτος, να την υπερασπιστούμε, να ανεβούμε στις δημοσκοπήσεις, όλα αυτά θα είναι μάταια αν επιστρέψουμε στο status quo.»
Σε άλλο επίπεδο, η ακόλουθη δήλωση προσπαθεί να είναι αντικειμενική:
Σημειώστε ότι το Εβραϊκό Συμβούλιο της Αυστραλίας έχει δηλώσει: «Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να φιλοξενήσουμε τον αρχηγό ενός κράτους που έχει διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα».
Ας εξετάσουμε άλλο ένα οδυνηρό θέμα, τις εμπειρίες των πολιτών όχι μόνο της Αυστραλίας αλλά και των περισσότερων χωρών, κατά την περίοδο που ξεκινά περίπου το 2020. Ας εκφραστεί με τα λόγια της απολυθείσας ψυχολόγου Ros Nealon-Cook, μιλώντας στον John Campbell:
Η Ros Nealon-Cook καλύπτει τα περισσότερα από τα βασικά της σημεία στα πρώτα επτά λεπτά της συνέντευξης με τον Δρ. Campbell. Στο λεπτό 14.45 λέει: «Δεν έχω πια μεγάλη εμπιστοσύνη σε καμία κυβέρνηση, μετά από όσα έχω δει τα τελευταία χρόνια. Δεν μου αρέσει να το λέω αυτό. Με στεναχωρεί να το λέω. Μακάρι να μπορούσαμε, αλλά δεν μπορούμε. Πιστεύω ότι οι κυβερνήσεις, τα συστήματα που μας κυβερνούν σήμερα, πρέπει να αλλάξουν ριζικά. »
Το ακόλουθο κείμενο προσφέρει άραγε μια αρχική απάντηση στο ερώτημα που θέτει η Ros;
Τα διμερή νομοθετικά σώματα δεν είναι κάτι καινούργιο ή ασυνήθιστο, ακόμη και αν έχουν απορριφθεί στην Ελλάδα, αλλά από όσο γνωρίζω τα νομοθετικά σώματα που ανταγωνίζονται μεταξύ τους αντί να αλληλοσυμπληρώνονται δεν έχουν δοκιμαστεί στην πράξη. Στην Αυστραλία, η παλαιότερη κοινοβουλευτική άνω βουλή είναι το Νομοθετικό Συμβούλιο της Νέας Νότιας Ουαλίας, το οποίο χρονολογείται από την ίδια μεταναπολεόντια περίοδο με την Ελληνική Επανάσταση και τον πρόγονο του Phillip Adams, Αναγνωσταρά
Ο πρόεδρος αυτού του Νομοθετικού Συμβουλίου το 2026 τυχαίνει να φέρει το απίστευτο όνομα Benjamin Franklin.
Ένας σύνδεσμος για το Benjamin Franklin της παγκόσμιας ιστορίας.
Ο κ. Franklin ανήκει σε ένα κόμμα, το Εθνικό Κόμμα, το οποίο ιστορικά τείνει να βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με τον Hugo Lennon. Ωστόσο, στην σημερινή εποχή, η πολιτική του Ηugo Lennon δεν θεωρείται από τους τηλεθεατές της κυρίαρχης κοινωνία ως πατριωτική, αλλά ως εξτρεμιστική.
Καλό θα ήταν, ο Hugo Lennon να μιλήσει με τον κ. Benjamin Franklin για αυτό το θέμα και να δει τι έχει να πει;
Παρεμπιπτόντως, επειδή η καθολική ψηφορία είναι βασική απαίτηση και το Νομοθετικό Συμβούλιο της Νέας Νότιου Ουαλίας τώρα ανταποκρίνεται σε αυτήν, εκεί που χρειάζεται πιο επειγόντως σήμερα μεταρρύθμιση είναι στις Κάτω Βουλές. Στη Νέα Νότιου Ουαλία η Κάτω Βουλή λέγεται Νομοθετική Συνέλευση.
Στην Ελλάδα η «Κάτω Βουλή» λέγεται Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Κάποιο σχόλιο από τον Κανέλλο Πάτσιο; Από τον Ηugo Lennon; Από τον Phillip Adams;
