Category: Ελληνικά

  • Η περίπτωση της Jane Burgermeister

    Το προφίλ της Jane Burgermeister έμοιαζε αρχικά συγκλονιστικό  15η Φεβρουαρίου 2010.

    https://rumble.com/vfxp07-covid19-vax-warning.-jane-brgermeister-warns-about-forced-vaccinations-10-y.html

    Όμως, όταν μετά από αρκετά χρόνια και πολλές περιπέτειες αναζήτησε τελικά καταφύγιο στην Ιερά Μονή του Αγίου Προδρόμου Ιωάννη, έξω από τη Λάρισα στην Ελλάδα, δεν ήξερε πώς να συμπεριφέρεται κατάλληλα σε ένα χριστιανορθόδοξο μοναστήρι.

    Χθεσινό μήνυμα (19η Οκτωρίου 2026) από τον πρώην διαχειριστή της ιστοσελίδας της, τον Johan Niklasson .

    Αγαπητοί φίλοι και ομοϊδεάτες.

    Στις 10η  Οκτωβρίου 2018, έγραψα το εξής στο φόρουμ του Project Avalon. Το αναρτώ εδώ ως σχόλιό μου για ό,τι δείχνει να συμβαίνει. Ελπίζω όλοι οι εμπλεκόμενοι να αφιερώσουν μια στιγμή για να σκεφτούν και να αισθανθούν τι συμβαίνει, και όταν το κάνουν αυτό να θυμηθούν ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να εξουδετερωθεί οποιοδήποτε κίνημα είναι να ενισχυθούν οι υπάρχουσες εντάσεις μεταξύ των ανθρώπων στην κορυφή.

    ‘Εγραψα το 2018:

    «Συνεργάστηκα με τη Jane για πάνω από δύο χρόνια, όταν δημοσιεύσαμε μαζί το www.theflucase.com.

    Μία από τις καλύτερες ιδιότητες της Jane ήταν να ανακαλύπτει αυτό που δεν αναφερόταν σε εκθέσεις, άρθρα και άλλο υλικό. Ανακαλύπτοντας και αναζητώντας με αυτόν τον τρόπο τα κομμάτια που έλειπαν, μπορούσε να συμπεράνει και συχνά να ανακαλύπτει πράγματι ποια ήταν αυτά τα κομμάτια.

    Ήδη από την αρχή της συνεργασίας μας ήταν σαφές ότι αυτή η δύναμή της μερικές φορές γινόταν πρόβλημα. Αν έλειπαν τα γεγονότα, είχε την τάση να συμπληρώνει κάτι από τη δική της φαντασία – μερικές φορές ακριβές και μερικές φορές όχι.

    Συχνά βρισκόταν σε καταστάσεις όπου άτομα με τα οποία είχε εργαστεί ή συνεργαστεί έκαναν, έγραφαν ή έλεγαν κάτι που πυροδοτούσε την υποψία της. Μπορούσε να είναι το παραμικρό – ειδικά αν είχε να κάνει με αμφισβήτηση της ίδιας ή της δουλειάς της, ακόμα κι αν γινόταν με τις καλύτερες προθέσεις και ευγενικά.

    Αυτό οδήγησε σε μια σειρά αρκετά δραματικών «διακοπών σχέσεων» με άτομα, οργανισμούς και φίλους. Μερικές φορές αυτό γινόταν πραγματικά πικρό και εχθρικό, αλλά άλλες φορές η σχέση αποκαθίστατο ξανά.

    Εγώ ήμουν αρκετά τυχερός και διπλωματικός ώστε να μπορέσω να το αποφύγω αυτό για πάνω από δύο χρόνια. Υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις όπου θα μπορούσε να προκληθεί ώστε να διατυπώσει τις πιο παράλογες κατηγορίες εναντίον μου με βάση υποψίες ή παρεξηγήσεις, αλλά καταφέραμε να τις ξεκαθαρίσουμε γρήγορα και να συνεχίσουμε τη συνεργασία μας.

    Το γεγονός ότι και οι δύο μας πιθανότατα «δεχθήκαμε επιθέσεις» με διαφορετικούς τρόπους από άτομα ή/και οργανώσεις που ένιωθαν απειλούμενοι από το έργο μας σίγουρα δεν βοήθησε. Η πιθανότητα να δεχόμαστε επιθέσεις από μυστικά τεχνολογικά όπλα και μεθόδους ήταν πάντα παρούσα.

    Αλλά πιθανότατα το κύριο όπλο που χρησιμοποιήθηκε εναντίον του έργου μας ήταν η παραπληροφόρηση, συγκεκριμένα ένας περιορισμένος αριθμός φημών που διαδόθηκαν/φυτεύτηκαν για να μας αποσπάσουν όλους όσους εργαζόμασταν για να ενημερώσουμε το κοινό σχετικά με την κατάσταση της πανδημίας. Τα προσωπικά μας ελαττώματα έκαναν τα υπόλοιπα.

    Η Jane συγκέντρωσε μια μεγάλη ομάδα οπαδών και θαυμαστών. Εγώ, ευτυχώς, μπορούσα να εργάζομαι χωρίς τόσο μεγάλη έκθεση. Ακόμη και οι στενοί της φίλοι και υποστηρικτές γνώριζαν την αστάθειά της, αλλά ο προτιμώμενος τρόπος αντιμετώπισής της ήταν η άρνηση ή η λανθασμένη φροντίδα. Αντί να της το επισημάνουν και με αυτόν τον τρόπο ίσως να την βοηθήσουν, πολλοί επέλεξαν να κατηγορήσουν τις ψυχολογικές επιχειρήσεις, το COINTELPRO και τις μυστικές υπηρεσίες για τη συμπεριφορά της.

    Όποιος προσπάθησε να λογικέψει τη Jane όταν βρισκόταν σε κατάσταση παράνοιας μπορεί να επιβεβαιώσει πόσο αδύνατο ήταν αυτό. Και, δυστυχώς, πολλοί επέλεξαν να «υποστηρίξουν» τη Jane παίρνοντας το μέρος της, ανεξάρτητα από το τι ισχυριζόταν. Αυτό δεν βοήθησε τη Jane, αλλά ενίσχυσε την παράνοια και την κράτησε σε αυτήν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

    Mε τη Jane αντιμετωπίσαμε αρκετά μικρά περιστατικά αυτού του είδους και, χωρίς να φτάσουμε σε κάποιο σοβαρό, αποφασίσαμε από κοινού να σταματήσουμε να συνεργαζόμαστε. Εγώ θα διατηρούσα τον ιστότοπο www.theflucase.com και θα τον διαχειριζόμουν, ενώ εκείνη θα επέστρεφε στο blog της. Δυστυχώς, προέκυψε μια τελευταία παρεξήγηση και μετά από αυτό «άλλαξε στάση».

    Δεν είχε σημασία ότι είχαμε συνεργαστεί για δύο χρόνια με πολύ θετικό και παραγωγικό τρόπο· ξαφνικά, ό,τι είχα κάνει θεωρήθηκε μέσα από το πρίσμα της παράνοιάς της και δέχτηκα κάθε είδους παράξενες κατηγορίες – μάλιστα, πολύ δημόσια.

    Μερικοί από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμασταν με παρότρυναν να μην υπερασπιστώ τον εαυτό μου και να «αναλάβω το χτύπημα» για να προστατεύσω τη Jane  – πράγμα που και έκανα. Πιθανώς δεν έπρεπε να το είχα κάνει αυτό, αλλά κατά κάποιον τρόπο βοήθησε τη Jane να συνεχίσει την προσπάθειά της.

    Έλαβα μόνο λίγες, πολύ περίεργες κλήσεις από εκείνη προς το τέλος της συνεργασίας μας – εξαιρετικά επιθετικές, βίαιες και φρικτές κλήσεις από την πλευρά της, με βίαιες απειλές εναντίον μου, της συζύγου μου και ακόμη και των παιδιών μας. Δεν υπήρχε τρόπος να επικοινωνήσω μαζί της ή να τη λογικέψω όταν είχε πάρει την απόφασή της.

    Βασικά δεν είχα κανένα ενδιαφέρον να μάθω τι έκανε μετά από αυτό και έχω δει μόνο πολύ σποραδικά τι έκανε τα τελευταία χρόνια.

    Πιστεύω ότι η κατάστασή της έχει επιδεινωθεί και ότι αυτό την οδηγεί σε αρνητικούς κύκλους φανταστικών εχθρών. Είναι δύσκολο να πει κανείς αν αυτό είναι προκλητό ή όχι, αλλά σίγουρα έχει συμβάλει αποτελεσματικά στην απαξίωσή της. Το να περιηγείσαι στο blog της τώρα είναι απλώς οδυνηρό και θλιβερό.

    Η Jane  θα χρειαζόταν μερικούς αληθινούς φίλους τώρα – όχι θαυμαστές και υποστηρικτές. Αν πραγματικά νοιάζεστε για εκείνη, καλέστε το δικαστήριο και ρωτήστε τι της έχει συμβεί. Φοβάμαι ότι αν κάνω οτιδήποτε, αυτό θα συνεισφέρει απλώς περισσότερο στην εχθρότητά της απέναντί μου και θα είναι αρνητικό για την κατάστασή της γενικά.

    Πιθανότατα βρίσκεται υπό κάποιο είδος αναγκαστικής ψυχιατρικής περίθαλψης – κάτι πολύ θλιβερό και ατυχές. Χρειάζεται φίλους τώρα. Όχι ανθρώπους που υποστηρίζουν τις σκέψεις της ότι έχει «επιλεγεί από τον Θεό» και ότι την κυνηγούν προσωπικά οι ηγέτες του κόσμου και ότι εμπλέκεται σε όλα τα σημαντικά τρέχοντα γεγονότα.

    Πρέπει να κάνω αυτές τις δηλώσεις, καθώς πιστεύω στην αλήθεια και ξέρω ότι η αλήθεια τελικά επικρατεί όταν όλα έχουν ειπωθεί. Λυπάμαι για την Jane και με στεναχωρεί το γεγονός ότι η «κατάστασή» της κατέστησε αδύνατο να κάνουμε περισσότερα πράγματα μαζί. Νιώθω απογοήτευση για όσους, αντί να τη βοηθήσουν, ενίσχυσαν την παράνοιά της.

    Ελπίζω να τα πηγαίνει σχετικά καλά και να λαμβάνει φροντίδα – ακόμα κι αν αυτή τη στιγμή δεν είναι εθελοντική. Φοβάμαι ότι θα κάνει κάτι πολύ δραστικό.

    Προσευχηθείτε γι’ αυτήν και, αν μπορείτε, προσπαθήστε να μάθετε πού βρίσκεται και να την επισκεφθείτε. Αξίζει την αγάπη και τον σεβασμό μας! Θυσίασε πάρα πολλά – τώρα χρειάζεται πραγματικά ουσιαστική υποστήριξη!


    Johan Niklasson»

    Περισσότερα από τον Wayne Hall

    Λοιπόν, όταν ο Άρης Χριστίδης, μέσω του συνεργάτη μου Νίκου Βακολίδη, με κάλεσε να «κάνω κάτι» για τη Jane ή μαζί με την Jane, δοκίμασα το «μαζί».

    Αγαπητή Jane,

    Σου επισυνάπτω μερικά από τα πράγματα που δημοσιεύεις στο blog σου. Κανείς δεν τα διαβάζει, εκτός ίσως από εμένα τώρα.

    Είχα αποκλείσει και τα e-mail σου και προσπαθώ να ανακτήσω μερικά από αυτά τώρα που ο Νίκος μίλησε με τη Θεοδέκτι· με το Νίκος έχουμε μιλήσει με τον Άρη Χριστίδη επίσης. Αν ήξερα ότι ήσουν στο μοναστήρι της Θεοδέκτι όταν πήγες εκεί για πρώτη φορά, θα είχα πάει να σε δω, γιατί μου άρεσε η δουλειά σου και αναρωτιόμουν τι απέγινες.  Η Θεοδέκτι είπε στον Νίκο την ιστορία για το τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της παραμονής σου εκεί και ο Άρης μου είπε για το τι είχε συμβεί στη Θεσσαλονίκη, συμπεριλαμβανομένης της στιγμής που ο Νίκος σε συνάντησε στο διαμέρισμα του Άρη Χριστίδη. Ο Άρης μας είπε προχθες πόσο καλά μιλάς και ο Νίκος επίσης είχε πολύ καλή πρώτη εντύπωση για σένα.

    Βρίσκεσαι σε πολύ δύσκολη κατάσταση τώρα. Έχεις χάσει  και τα εξακόσιες χιλιάδες ευρώ που είχες μαζί σου όταν ήρθες στο μοναστήρι. Είσαι άστεγη και χωρίς χρήματα και κρυώνεις στους δρόμους της Λάρισας. Και ανταποκρίνεσαι σε όλα αυτά γράφοντας e-mail σε σημαντικά πρόσωπα στις ΗΠΑ, τα οποία δεν θα τα διαβάσουν. Και σύμφωνα με τη Θεοδέκτη, κανείς στο μοναστήρι δεν διαβάζει πλέον αυτά που γράφεις. Υπήρχε ένα άτομο εκεί, μια ξένη μοναχή νομίζω, που συνέχιζε να ενδιαφέρεται για σένα, αλλά αυτό δεν αρκεί. Και επιτίθεσαι σε όποιον προσπαθεί να σε πλησιάσει, συμπεριλαμβανομένου εμένα, και τώρα του Νίκου. Και του Bill  Ryan, ο οποίος έμαθε από εμάς ποια είναι η κατάστασή σου. Ο Bill μας μίλησε για τον διαχειριστή της ιστοσελίδας σου στην Ελβετία, τον Johan Niklasson, τον οποίο προφανώς κατηγορείς επίσης για κάτι. Τι έχεις να πεις γι’ αυτόν τώρα; Ο Bill μας έδωσε τις διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του και θα προσπαθήσουμε να τον βρούμε. Έχουμε επίσης έναν φίλο, τον Γιάννη, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό μου επισκέπτεται συχνά το μοναστήρι της Θεοδέκτης. Έχει μια άποψη για τα πράγματα που μοιάζει πολύ με τη δική σου και δεν ξέρω αν θα καταφέρεις να βρεις κάτι για να τον κατηγορήσεις.

    Πάντως, θα προσπαθήσουμε να βρούμε τον John Niklasson τώρα. Σύμφωνα με τον Bill Ryan, ήταν αναστατωμένος από την κριτική που του άσκησες, η οποία έγινε κάποια στιγμή στο παρελθόν. Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες. Τι θα ήθελες να του πούμε τώρα, εκ μέρους σου; Τι θα ήθελες να του πεις  εσύ η ίδια;

    Λοιπόν, ο λόγος σε εσένα. Όπως είπα, έχω ξεμπλοκάρει ό,τι μπορούσα από την παλαιότερη αλληλογραφία μας και ανυπομονώ να δω πώς θα απαντήσεις.

    Με ελπίδα, αλλά ομολογουμένως όχι και πολλή.

    Wayne Hall

    Το παρακάτω είναι το πιο πρόσφατο μήνυμα που έλαβα πριν αποφασίσω να διακόψω την επικοινωνία με τη Jane για δεύτερη και, νομίζω, τελευταία, φορά.

    Αγαπητέ George Soros,

    Παρακαλώ απαντήστε εσείς ο ίδιος στα email μου αντί να χρησιμοποιείτε μεσάζοντες όπως ο Wayne Hall,  καθώς όλα τα αποδεικτικά στοιχεία στο D 15 218 σας υποδεικνύουν ως την κεντρική φιγούρα πίσω από τα εγκλήματα εναντίον μου, πίσω από τις πολιτικές της κυβέρνησης Biden για τον κορονοϊό.

    Όσο έμπειροι και επαγγελματίες κι αν είναι οι Γενικοί Εισαγγελείς των ΗΠΑ, μπορούν να καταλάβουν την τεράστια παραβίαση της δίκαιης διαδικασίας που διαπράξατε το 2015 για να εξαλείψετε τις αποδείξεις της γνώσης, το κίνητρο και τα μέσα σας, ότι η Θεοδέκτι και η Αικατερίνη Παπαϊωάννου είναι δωροδοκημένα εργαλεία και ότι ο Wayne Hall και το ζεύγος Χρυστίδη αποτελούν μέρος ενός ιδιωτικού δικτύου που έχει σχεδιαστεί για να με απειλεί, να με εκφοβίζει και να καταστέλλει τα αποδεικτικά στοιχεία εναντίον σας αυτή τη στιγμή, καθώς και ότι δεν έχω λάβει ούτε τα ελάχιστα δικαιώματά μου ούτε το ποσό που μου οφείλεται νομικά για την κάλυψη βασικών αναγκών, πράγμα που αποτελεί μέρος οικονομικού εξαναγκασμού

    Το πιο καταδικαστικό για εσάς είναι ότι η ίδια η εισαγγελέας Παπαιοάννου έχει πλέον τον έλεγχο του ίδιου φακέλου που η ίδια διαφθάρισε, ο οποίος αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο μετατρέψατε τις δωρεές σας σε επιρροή επί των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Ελλάδας, προκειμένου να εξυπηρετήσετε τα ιδιωτικά σας συμφέροντα και να επιτεθείτε στα βασικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

    Η ιδέα ότι ο κόσμος πιστεύει τη δική σας εκδοχή – εσάς, τον κατηγορούμενο, και το δίκτυο που συνδέεται άμεσα με εσάς μέσω της Θεοδέκτι και των συκοφαντιών τους εναντίον μου το 2026 – είναι, ειλικρινά, παραληρητική.

    Τώρα έχετε εμπλακεί σε υπόθεση εκφοβισμού μαρτύρων και μπορεί να τεθείτε σε προδικαστική κράτηση, ενώ το Ίδρυμά σας να κλείσει, χωρίς να απαιτούνται περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία πέραν αυτών που έχω παράσχει στους Γενικούς Εισαγγελείς· δεν θα έχετε καμία άμυνα και θα εμφανιστείτε σε πολύ κακή θέση ενώπιον του κοινού, μαζί με τα μέλη της οικογένειάς σας, τον Alex και τον Jeffrey, καθώς και το Ίδρυμά σας.

    Πιστεύω ακράδαντα ότι θα υπάρξει μαζική υποστήριξη στις ΗΠΑ για να λογοδοτήσετε για τον ρόλο σας στα εγκλήματα που σχετίζονται με τα εμβόλια κατά της COVID-19 και να υποχρεωθείτε να καταβάλετε αποζημίωση.

    Σας παροτρύνω προσωπικά να υπογράψετε τη διαταγή, να δώσετε εντολή στους μεσάζοντές σας να επιστρέψουν τα χρήματά μου και να αποκαταστήσετε τα δικαιώματά μου, ξεκινώντας σε μία ώρα, διότι ο δικαστής θα σας εξετάσει πολύ προσεκτικά, καθώς και το τι κάνατε και τι δεν κάνατε, και θα αποφασίσει για την ποινή σας!

    Με εκτίμηση,

    Jane Burgermeister

    Υστερόγραφο

    Η Helen Haines και η Jane Burgermeister αποτελούν τους δύο αντίθετους πόλους του «κινήματός μας». Και οι δύο θεωρούν ότι αντιτίθενται στον George Soros  και στον Bill Gates.  Και οι δύο έχουν τιμωρηθεί λόγω της μονόπλευρης αντίληψής τους για το συνολικό σκηνικό. Έχουν έρθει σε σύγκρουση μεταξύ τους περισσότερο απ’ ό,τι έχουν αντιταχθεί στον Soros  και στον Gates. (Μιλώ μεταφορικά και με  πολιτικούς όρους, καθώς είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα γνώριζαν τίποτα η μία για την άλλη ως άτομα).

    Wayne Hall

  • Marco Rubio

    Αυτή η εμμονή με τις ρίζες συμβάλλει στη νομιμοποίηση όχι μόνο των ΗΠΑ, αλλά και του Ισραήλ, της Ελλάδας, του Ιράν, του Καποδίστρια στην Ελβετία, του κυβερνήτη Arthur Phillip και του Νομοθετικού Συμβουλίου της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία.

    Wayne

  • Οι φάροι ως “μοναστήρια”

    Wayne Hall

    Ο Edward Gibbon έφτασε να θεωρεί την παρακμή και την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως «τον θρίαμβο της βαρβαρότητας και της θρησκείας». Αν η «δεύτερη παρουσία του Χριστού» προορίζεται να είναι ένα γεγονός όχι της θρησκείας αλλά της επιστήμης, της γνώσης και του Διαφωτισμού, μήπως οι φάροι έχουν μέλλον ως «μοναστήρια» ενός πολυκεντρικού και – «μεταθρησκευτικού» – κόσμου;

    Η παρούσα ανάλυση γράφεται από την Ελλάδα, η οποία εκ πρώτης όψεως δεν βρίσκεται σε καλή θέση για να συμμετάσχει ενεργά στη μετάβαση προς έναν πολυπολικό κόσμο που θα συνεπαγόταν υποβάθμιση του κύρους της Ευρώπης, του Χριστιανισμού και της «Δύσης». «Η Δύση», στην οποία η Ελλάδα συχνά δεν θεωρείται να ανήκει πλήρως… είναι η Δύση του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού, των «Φράγκων», των Βαυαρών που κυβέρνησαν την Ελλάδα στις δεκαετίες που ακολούθησαν μια επανάσταση που θεωρήθηκε επιτυχής, της ναζιστικής κατοχής κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (ήταν αυτό πραγματικά η «Δύση»;). Οι Έλληνες περηφανεύονται για το γεγονός ότι η ίδια η λέξη «Ευρώπη» είναι τόσο αδιαμφισβήτητα ελληνική. Αποτελεί επίσης πηγή δόξας για την Ελλάδα το γεγονός ότι το επιχείρημα της Ιταλίας να αντιστρέψει την ιστορική κατανομή του εκπολιτιστικού ρόλου της Ελλάδας έναντι της Ιταλίας, μετατρέποντας την τελευταία σε αποικία  και καθιστώντας τον εαυτό της αποικιοκράτη, ηττήθηκε.

    Από την άλλη μεριά, η σημερινή ανάδειξη σε θέση πρώτης γραμμής προσώπων με τόσο εξωφρενικά ναζιστική παρουσία όσο η Ursula von der Leyen ή ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz  μυρίζει προκλητικότητα (από ποιον και για ποιο σκοπό;). Υπάρχει μια αίσθηση déjà vu σε ολόκληρο το σενάριο, και τι σημαίνει αυτό; Η Pax Americana της μεταπολεμικής περιόδου δεν ευνοείται πλέον ούτε καν από τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες ως αυτοπεποίθητη και ανοιχτά διακηρυγμένη πολιτική. Η άνοδος μιας εναλλακτικής διεκδίκησης της παγκόσμιας ηγεμονίας από την Κίνα και τη Ρωσία δείχνει να στερείται ενός βασικού στοιχείου που ιστορικά συνδέεται με την αυτοκρατορία: την επιβολή πολιτιστικής (συμπεριλαμβανομένης της γλωσσικής) κυριαρχίας.Τι έχουν κοινό αυτά τα δύο κράτη, άλλωστε, εκτός από ένα παρελθόν του 20ού αιώνα με έναν μάλλον προβληματικό μαρξισμό (θα συμφωνούσε ο Λούκατς;), από τον οποίο το ένα έχει αποστασιοποιηθεί ρητά και το άλλο έχει μετατρέψει σε ένα αινιγματικό υβρίδιο; Αποτελούν αυτά τα στοιχεία το πολιτισμικό πρόσωπο μιας νεοεμφανιζόμενης ηγεμονίας; Ίσως ναι, αλλά αν είναι έτσι, θα είναι sui generis.

    Μόλις λίγα χρόνια έχουν περάσει από τη θριαμβευτική άφιξη στην Αθήνα των ηρωικών υπερασπιστών της ιατρικής ακεραιότητας, των επιστημονικών αρχών και της δημοκρατίας, του Reiner Fuellmich και του Sucharit Bhakdi.  Η εκστρατεία τους αποτελούσε αντίδραση στην εξαπάτηση, λογοκρισία και δολοφονική κρυφή ατζέντα ενός Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που προφανώς είχε πέσει στα χέρια εγκληματιών. Και οι δύο άνδρες χάρηκαν που βρέθηκαν στο «λίκνο της δημοκρατίας», επικαλούμενοι σαφώς αντιλήψεις που κανένας από τους δύο δεν έδειχνε να αντιλαμβάνεται ότι απειλούνται σοβαρά, όχι μόνο πρακτικά αλλά και θεωρητικά. Συστήνοντας τον Fuellmich  στη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε την παραμονή μιας εντυπωσιακής δημόσιας συγκέντρωσης στο «Πάρκο της Ελευθερίας», ο Έλληνας καρδιολόγος Αργύρης Νταλιανής δήλωσε (μετάφραση από τα αγγλικά): «Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα για πολλούς λόγους, διότι έχουμε δύο προσωπικότητες από τον διεθνή χώρο που διακρίθηκαν ως επιστήμονες και όχι μόνο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι, νομίζω, ένα σύμβολο και, μετά από λίγα χρόνια, θα αποτελέσουν ένα ακόμη μεγαλύτερο σύμβολο για όλους τους ανθρώπους και όλες τις εποχές, διότι δεν έχουν, αυτή τη στιγμή, την πολυτέλεια να λένε ό,τι λένε χωρίς να τιμωρούνται γι’ αυτό. Για τον ομιλητή που κάθεται δίπλα μου εδώ, κυκλοφορούν απεχθάνεις συκοφαντίες που τον στιγματίζουν με διάφορους τρόπους, γνωρίζοντας ότι εδώ στην Ελλάδα η παρουσία αυτών των ανθρώπων μπορεί να προκαλέσει αίσθηση. Αυτή η συνέντευξη Τύπου που διεξάγεται αυτή τη στιγμή ενδέχεται να πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας όταν ολοκληρωθεί η επεξεργασία της σε λίγες ώρες και αρχίσουν να κυκλοφορούν οι αντιδράσεις γι’ αυτήν».

    Ο Νταλιάνης δεν είχε άδικο όταν ισχυρίστηκε ότι η συνέντευξη Τύπου που διεξάγονταν τότε άξίζε «να πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας», ούτε ότι η παρουσία στην Ελλάδα προσωπικοτήτων αναγνωρισμένης σημασίας στην Ευρώπη «μπορεί να προκαλέσει αίσθηση». Η Ελλάδα είναι στην τελική ανάλυχη μια χώρα της δυτικοευρωπαϊκής περιφέρειας. Στην προκειμένη περίπτωση όμως αυτό δεν συνέβη. Οι απολυμένοι και τελικά επαναπροσληφθέντες υγειονομικοί , οι οποίοι αποτελούσαν σημαντικό μέρος της πολιτικής βάσης του Νταλιάνη όταν αυτός (όπως και τόσοι άλλοι) ξεκίνησε το χαρακητισικά άκαρπο έργο της συγκρότησης του προσωπικού του κόμματός μετά από την αναταραχή λόγω της COVID, επανήλθαν γρήγορα στις πιο οικείες ρουτίνες και ανησυχίες τους. «Ο καθένας από εμάς έχει τις απόψεις του, οι οποίες βασίζονται σε κάποια επιστημονικά δεδομένα. Αν κάποιος έχει μια μειοψηφική άποψη σχετικά με τη σημασία ή την ένταση ενός συγκεκριμένου ζητήματος, αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκεται εκτός πραγματικότητας και το συμπέρασμά του είναι επιστημονικά αβάσιμο. Δεν νομίζω ότι οποιοσδήποτε εργαζόμενος στον τομέα της υγείας, και ιδίως οι γιατροί, θα έλεγε κάτι που δεν υποστηρίζεται από επιστημονικά δεδομένα.» (Λόγια του Αργύρη Νταλιάνη. Δική μου μετάφραση.)

    Αλλά το χειρότερο από όλα είναι ότι, πριν περάσει ούτε ένας χρόνος από την εμφάνισή του στην Αθήνα, ο Fuellmich είχε απαχθεί και, με πλήρη περιφρόνηση της νομιμότητας, φυλακιστεί στη Γερμανία.

    Τον Ιούνιο του 2022, την εποχή που διαλύθηκε η πρώτη προσπάθεια του Fuellmich να διαχωρίσει την πραγματικότητα από τη μυθοπλασία σχετικά με τον ΠΟΥ και την ατζέντα του (η Ερευνητική Επιτροπή για τον Κοροναϊό), ο Reiner επιχείρησηε τη δική του «στροφή προς τον παγκόσμιο νότο» με τη μορφή μιας διαδικτυακής συνέντευξης με την αυστραλιανή ακτιβιστική ομάδα Café Locked Out, η οποία μεταδόθηκε από τη μικρή αγροτική πόλη Πόρτλαντ στη Βικτώρια της Αυστραλίας. https://open.spotify.com/episode/4v14gx5mrr5b0EYbC8v2o3

    Αυτό που είπε ο Reiner στους ακτιβιστές του Café Locked Out καθιστά σαφές πόσο επικίνδυνος θεωρείται (από ορισμένους), αλλά τα κολακευτικά σχόλιά του για τους Αθηναίους υγειονομικούς που μόλις πρόσφατα είχε συναντήσει, μάλλον προμηνύουν κάποια διακριτά όρια.   Σε αυτή τη συνέντευξη στο Πόρτλαντ διατυπώνει την αισιόδοξη εκτίμηση ότι αυτοί (όπως και ο ίδιος) «δεν θα λυγίσουν υπό πίεση». Οι ελπίδες που εξέφρασε για το γερμανικό πολιτικό κόμμα του «die Basis» επίσης δεν φαίνεται να έχουν αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου.  Επιστρέφοντας στο βόρειο ημισφαίριο, επανέρχεται το ερώτημα του πώς η Ελλάδα του Reiner θα μπορούσε πειστηκά να πληροί τις προϋποθέσεις συμμετοχής σε μια στροφή μακριά από την Ευρώπη προς τον «παγκόσμιο νότο».

    Η απάντηση που δοκιμάζεται εδώ είναι: η Επανάσταση του 1821.  Η ημερομηνία αυτή είναι η ιστορικά αποδεκτή ημερομηνία έναρξης της εξέγερσης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία περιγράφεται ως εξέγερση των Ελλήνων (πολλοί από τους οποίους όμως, όπως και οι Αλβανοί που ανέλαβαν μεγάλο μέρος των εχθροπραξιών, θεωρούσαν τους εαυτούς τους χριστιανούς και «Ρωμιούς» (Ρωμαίους), όχι Έλληνες (με άλλα λόγια  ειδωλολάτρες). (Που δεν σημαίνει ότι τα κινητρά τους είσαν θρησκευτικό, όχι εθνικό ή κοινωνικό χαρακτήρα). Επίσης δεν πρόκειται για ημερομηνία ίδρυσης του νέου επαναστατικού κράτους, η οποία ήταν η 26η Ιανουαρίου 1828 (σαράντα χρόνια ακριβώς μετά την ανύψωση της βρετανικής σημαίας στο Port Jackson της Νέας Νότιας Ουαλίας) ή, εναλλακτικά, η 3η Φεβρουαρίου 1830 με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου και, μαζί με αυτό, την ευλογία της «διεθνούς κοινότητας» της εποχής (Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Ρωσία), ούτε, ως μεταγενέστερη σκέψη, μετά από κάποιες προσπάθειες να βρεθεί ένας Ευρωπαίος βασιλιάς πρόθυμος να ηγηθεί του κράτους, η ανακήρυξη του Βασιλείου της Ελλάδας στη Διάσκεψη του Λονδίνου του 1832.

    Το ελληνικό κράτος που ανακηρύχθηκε στην Αίγινα στις 26 Ιανουαρίου 1828 είχε επικεφαλής τον διακεκριμένο (και αργότερα δολοφονημένο) διεθνή διπλωμάτη Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά μόνο στην Αίγινα αυτό αναγνωρίστηκε ως εγκαίνια, αν και μετά από δεκαετίες ακούραστης πίεσης από τους Αιγινίτες και άλλους θαυμαστές του Καποδίστρια, ένα ελληνικό προεδρικό διάταγμα αναγνώρισε τελικά (τον 21ο αιώνα) την 26η Ιανουαρίου ως ημερομηνία για μια ελληνική γιορτή «τοπικής σημασίας».

    Θα μπορούσε άραγε να βοηθήσει την «στροφή της Ελλάδας προς τον παγκόσμιο νότο» (και την αυτοεκτίμηση των Αυστραλών ) αν η Ελλάδα μοιραζόταν αυτή την ημερομηνία με την Αυστραλία ως συγγενική εθνική εορτή; Η επί του παρόντος αναγνωρισμένη εθνική εορτή της Ελλάδας, η 25η Μαρτίου, είναι, τελικά, η ημερομηνία όχι εθνικής αλλά θρησκευτικής γιορτής, της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Θα ωφελούσε το κύρος της Ελλάδας στην Ευρώπη και παγκοσμίως αν η 26η Ιανουαρίου γινόταν η εθνική εορτή της Ελλάδας; Για να καθησυχαστούν οι ορθόδοξοι πιστοί – μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι δεν υπήρχε πιο ευσεβής ορθόδοξος χριστιανός από τον Ιωάννη Καποδίστρια.

    Επίσης βρισκόταν αναμφίβολα στο πλευρό του Διαφωτισμού. Η εκπαίδευση, η σύγχρονη επιστήμη, οι οργανωμένοι κρατικοί νόμοι αποτελούσαν τον πυρήνα των στόχων του. Πίστευε ότι ένα μορφωμένο κοινό ήταν απαραίτητο για κάθε ελεύθερο έθνος. Άνοιξε δημοτικά και γυμνάσια σε όλη την Ελλάδα, τα οποία δεν επικεντρώνονταν αποκλειστικά στην κλασική παιδεία εις βάρος της κοινής λογικής. Ήθελε οι μαθητές να μάθουν πρακτικά επαγγέλματα, συμπεριλαμβανομένης της γεωργίας. Η προσέγγισή του στην ιατρική επιστήμη ήταν αυτό που λέγεται προοδευτική, συμπεριλαμβανομένης της επιλεκτικής χρήσης εμβολιασμών (π.χ. κατά της ευλογιάς). Απορρίπτοντας το κατεστημένο της αυθαίρετης εξουσίας των τοπικών πολέμαρχων και των πλούσιων  γαιοκτημόνων, προωθούσε αντ’ αυτού μια ενιαία κεντρική κυβέρνηση. Επίσης, τάχθηκε υπέρ της χειραφέτησης των Εβραίων – το 1830 παραχώρησε νομική ισότητα στους Εβραίους κατοίκους  του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, καθιστώντας την Ελλάδα ένα από τα πρώτα ευρωπαϊκά έθνη που καθιέρωσαν ίσα πολιτικά δικαιώματα για τους Εβραίους.

    Έχοντας μεγαλώσει στην Κέρκυρα, όπου υπήρχε μια σημαντική και ιστορική κοινότητα Ρομανιώτων και Σεφαραδιτών Εβραίων, ήταν εξοικειωμένος με την ένταξη των Εβραίων και την εβραϊκή ζωή στην περιοχή του Ιονίου. Το διάταγμά του του 1830 συνέβαλε στη διαμόρφωση του πολυπολιτισμικού πλαισίου και της ισότητας των δικαιωμάτων που κληρονόμησε το μετέπειτα ελληνικό κοινοβουλευτικό κράτος, παρόλο που οι τοπικές διοικήσεις αντιμετώπιζαν ενίοτε δυσκολίες στην πλήρη εφαρμογή του λόγω των κοινωνικών προκαταλήψεων που παρέμεναν από την οθωμανική εποχή. Η βασική αρχή για τον ίδιο και όσους συμφωνούσαν μαζί του, ήταν η ισότητα στη μεταχείριση, μια αρχή που θα παραμείνει εξίσου επίκαιρη το 2028 που ήταν και το 1828.

    Ένας παράγοντας που περιπλέκει την αξιοποίηση του έργου του Καποδίστρια προκειμένου να διευκολυνθεί η στροφή της Ελλάδας προς τον «πλανητικό νότο», είναι το γεγονός ότι ο ίδιος είναι σχετικά γνωστός μόνο σε ορισμένες συγκεκριμένες χώρες εκτός Ελλάδας: την Ελβετία, τη Ρωσία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία…….  Όταν ο Ιταλός πρώην ευρωβουλευτής, ο αείμνηστος Giulietto Chiesa, επισκέφθηκε την Αίγινα το 2013 και μίλησε σε μια αξιομνημόνευτη δημόσια συζήτηση για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και το μέλλον της, αυτός δεν γνώριζε απολύτως τίποτα για τον Καποδίστρια (μέχρι που τον ενημέρωσαν οι Αιγινίτες!). Στον αγγλόφωνο κόσμο του νότιου ημισφαιρίου, και συγκεκριμένα στην Αυστραλία, η ελληνική διασπορά έχει συμβάλει σε κάποιες πρώτες ενδείξεις αναγνώρισης. Στις 10 Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκε μια δημόσια εκδήλωση με μεγάλη συμμετοχή στο προάστιο Λάκεμπα του Σίδνεϊ, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας της Νέας Νότιας Ουαλίας, για τον εορτασμό της 250ης επετείου από τη γέννηση του Καποδίστρια. Ο Ελληνοαυστραλός πανεπιστημιακός  Βασίλης Αδραχτάς πραγματοποίησε διάλεξη με θέμα τον Ιωάννη Καποδίστρια, «εξερευνώντας την κληρονομιά του πρώτου Κυβερνήτη του σύγχρονου ελληνικού κράτους και το όραμά του για το μέλλον της Αθήνας».

    Για να αποκτήσει ο πρώτος κυβερνήτης της σύγχρονης Ελλάδας «αναγνωρισιμότητα» μεταξύ των Αυστραλών που δεν έχουν ελληνική καταγωγή, θα ήταν ίσως χρήσιμο να εντοπιστεί ένας «Καποδίστριας του Νότου». Κατά την προσωπική μου άποψη, ένας πιθανός υποψήφιος για κάποιο είδος ιστορικού παραλληλισμού με τον πρώτο κυβερνήτη της σύγχρονης Ελλάδας θα μπορούσε να είναι ο πρώτος κυβερνήτης της Νέας Νότιας Ουαλίας, ο πλοίαρχος Arthur Phillip.

    H άποψη της τεχνητής νοημοσύνης:

    Η σύγκριση του Arthur Phillip, πρώτου Κυβερνήτη της Νέας Νότιας Ουαλίας (1788-1792), με τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας (1821-1831), αναδεικνύει ορισμένες ενδιαφέρουσες ομοιότητες ως ιδρυτικών ηγετών που είχαν αναλάβει το έργο της οικοδόμησης ενός νέου κράτους από το μηδέν. Αν και δραστηριοποιήθηκαν σε εντελώς διαφορετικά πλαίσια – ένας αποικιακός σωφρονιστικός οικισμός έναντι ενός κυρίαρχου μεταεπαναστατικού κράτους – μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά ως πρωτοπόροι διοικητές. Και οι δύο υπήρξαν οι κύριοι αρχιτέκτονες της καθιέρωσης των αρχικών δομών των αντίστοιχων κυβερνήσεών τους, αντιμετωπίζοντας τεράστια αστάθεια.

    Αυστηρή ηθική και όραμα: Ο Phillip διακρίνεται για τον «αυστηρό ηθικό προσανατολισμό και τη σχολαστική του φύση, απαραίτητα για τη διοίκηση μιας αποικίας καταδίκων σε ένα εχθρικό περιβάλλον». Ομοίως, ο Καποδίστριας ήταν γνωστός για την αφοσίωσή του στην οργάνωση μιας διαλυμένης κοινωνίας υπό το κράτος δικαίου.

    Ο αγώνας για τους πόρους: Και οι δύο άνδρες δρούσαν σε σκληρά, στερημένα από πόρους περιβάλλοντα, αναγκασμένοι να λαμβάνουν δύσκολες αποφάσεις με περιορισμένη υποστήριξη από τις αρχές της μητρόπολης (το Λονδίνο για τον Phillip· τις ευρωπαϊκές δυνάμεις για τον Καποδίστρια).

    Προκλήσεις κατά της εξουσίας: Και οι δύο αντιμετώπισαν αντίσταση από τις ίδιες τους τις τάξεις – από τους κατάδικους και τους πεζοναύτες στην περίπτωση του Phillip, από τοπικές πολιτικές φατρίες στην περίπτωση του Καποδίστρια.

    Διαφορές

    Στόχος του κράτους: Ο Phillip ίδρυε μια αποικία σχεδιασμένη για τη φυλάκιση και την ενδεχόμενη ανάπτυξη υπό βρετανική κυριαρχία. Ο Καποδίστριας οικοδομούσε μια ανεξάρτητη, σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.

    Ιστορικό: Ο Phillip ήταν Βρετανός αξιωματικός του ναυτικού, ενώ ο Καποδίστριας ήταν διπλωμάτης με εκτεταμένη ευρωπαϊκή εμπειρία, ο οποίος λειτούργησε ως μεταβατική προσωπικότητα  μεταξύ της οθωμανικής εποχής και της σύγχρονης Ελλάδας.

    Ουσιαστικά, και οι δύο θα μπορούσαν να περιγραφούν ως ιδρυτικοί διοικητές που διαχειρίζονταν το χάος σε ένα νέο έδαφος.

    Εναλλακτικό κείμενο

    Arthur Phillip: ένας Καποδίστριας του νότιου ημισφαιρίου;

    Η σύγκριση του Arthur Phillip με τον Ιωάννη Καποδίστρια αποτελεί μια ενδιαφέρουσα ιστορική παραλληλία, η οποία υποδηλώνει ότι και οι δύο ήταν πρωτοπόροι και αυταρχικοί ηγέτες, στους οποίους είχε ανατεθεί η αποστολή να οικοδομήσουν μια νέα κοινωνία από το μηδέν υπό χαοτικές συνθήκες.

    Αν και δραστηριοποιήθηκαν σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους – ο Phillip ως αξιωματικός του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού που ίδρυσε μια αποικία καταδίκων στην Αυστραλία (1788-1792) και ο Καποδίστριας ως πρώτος αρχηγός κράτους μιας νεοαποκτηθείσας ανεξαρτησίας Ελλάδας (1828-1831) – υπάρχουν αξιοσημείωτες ομοιότητες στους ρόλους τους ως «οικοδόμων κρατών».

    Ομοιότητες ως «Δημιουργοί»

    Δημιουργοί κοινοτομιών: Ο Phillip ίδρυσε την αποικία της Νέας Νότιας Ουαλίας και την πόλη του Σίδνεϊ, ξεπερνώντας την πείνα και την τεράστια απομόνωση. Ομοίως, ο Καποδίστριας ανέλαβε την ηγεσία μιας Ελλάδας που είχε καταστραφεί από τον πόλεμο, θέτοντας τα θεμέλια του σύγχρονου ελληνικού κράτους στην Αίγινα και στο Ναύπλιο.

    Αυταρχικός τρόπος διοίκησης: Και οι δύο λειτουργούσαν ως επιδέξιοι αυταρχικοί ηγέτες. Ο Phillip εξουσιοδοτήθηκε ως Κυβερνήτης να επιβάλει αυστηρή πειθαρχία και τάξη στον πληθυσμό των καταδίκων. Ο Καποδίστριας, αντιμετωπίζοντας έντονες εσωτερικές διαμάχες, ανέστειλε το σύνταγμα για να δημιουργήσει μια λειτουργική κεντρική κυβέρνηση, ενεργώντας συχνά με απόλυτη εξουσία.

    Οραματική ηγεσία: Ο Phillip ήταν γνωστός ως στρατηγικός στοχαστής που αναγνώριζε τις προοπτικές της νέας χώρας και υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των αυτοχθόνων πληθυσμών στη γη, καθώς και την καλή μεταχείριση των καταδίκων. Ο Καποδίστριας ήταν επίσης ένας οραματιστής που είχε ως στόχο την οικοδόμηση σύγχρονων θεσμών (σχολεία, δικαστήρια, ορφανοτροφεία).

    Byron

    Ο ποιητής Λόρδος Byron ήταν μια προσωπικότητα, αναμφίβολα πιο γνωστή διεθνώς από τον Ιωάννη Καποδίστρια, ως σημαντικός πρωταγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης. Πιθανώς ο πιο διάσημος φιλελλήνας, ναύλωσε και εξόπλισε πλοία για να σπάσει την πολιορκία του Μεσολογγιού, οργάνωσε την έκδοση ελληνικών πολεμικών ομολόγων στην αγορά του Λονδίνου, συγκέντρωσε στρατεύματα σε συνεργασία με τον επαναστάτη ηγέτη Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Ο θάνατός του από πυρετό στο Μεσολόγγι κινητοποίησε τη διεθνή συμπάθεια και ώθησε τις δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις να παρέμβουν υπέρ της Ελλάδας. Θα έλεγε συνεπώς ο κόσμος ότι η εμφάνιση στην Αυστραλία μιας «Διακήρυξης του Φάρου του Cape Byron» θα προκαλούσε κάτι περισσότερο από μια αμυδρή εκδήλωση ενδιαφέροντος μεταξύ των υποστηρικτών μιας «στροφής προς τον παγκόσμιο νότο», ακόμη και αν ο Byron, από τον οποίο πήρε το όνομά του ο εν λόγω φάρος (ονομάστηκε από τον καπετάνιο James Cook), αποδειχθεί να μην ήταν ο πιο διάσημος Byron  — ο καπετάνιος Cook είχε πεθάνει εννέα χρόνια πριν γεννηθεί ο φιλελληνικός ποιητής Byron —, αλλά ο παππούς του τελευταίου, ο οποίος είχε κάνει το γύρο του κόσμου, ο αντιναύαρχος του Λευκού Στόλου «Foul-Weather Jack» Byron.

    Φάροι

    Μια τελευταία ερώτηση για την τεχνητή νοημοσύνη

    Οι φάροι αποτελούν μέσο προστασίας από φυσικούς κινδύνους ή από ανθρωπογενείς κινδύνους;

    Απάντηση

    Οι φάροι αποτελούν μέσο προστασίας από φυσικούς κινδύνους.

    Φυσικοί κίνδυνοι που αποτρέπουν οι φάροι

    Κρυμμένα βράχια και ύφαλοι: Προειδοποιούν τα πλοία πριν προσκρούσουν σε σκληρά υποβρύχια βράχια.

    Ρηχά νερά: Κρατούν τα σκάφη μακριά από αμμοσύρματα όπου μπορεί να κολλήσουν.

    Επικίνδυνες ακτές: Δείχνουν στους ναυτικούς πού βρίσκεται η άκρη της ξηράς κατά τη διάρκεια σκοτεινών νυχτών.

    Πυκνή ομίχλη και καταιγίδες: Χρησιμοποιούν δυνατές σειρήνες και έντονες ακτίνες φωτός για να καθοδηγήσουν τα πλοία όταν η ορατότητα είναι πολύ χαμηλή.

    Γιατί δεν προορίζονται για ανθρωπογενείς κινδύνους

    Δεν εμποδίζουν εχθρούς, πειρατές ή στρατιωτικές επιθέσεις

    Ο μοναδικός τους σκοπός είναι να αποτρέπουν τυχαίες συγκρούσεις που προκαλούνται από τη γεωγραφία και τις καιρικές συνθήκες.

    Σχόλιο από τον enouranois:

    Ο τίτλος είναι υπερβολικός, αλλά η παρουσίαση της υπόθεσης είναι πραγματικά απαράδεκτη.

    https://cairnsnews.org/2026/07/29/minns-and-nsw-labor-purge-christianity-from-police-ranks/

    Δύο σημεία που αξίζει να επισημανθούν:                                                                                                        https://www.abc.net.au/news/2023-05-04/nsw-nationals-won-t-rule-out-ben-franklin-expulsion/102300944

    Ο Ben Franklin  (πρόεδρος του παλαιότερου κοινοβουλίου της Αυστραλίας, του Νομοθετικού Συμβουλίου της Νέας Νότιας Ουαλίας) θα πρέπει να προσκληθεί στην 200ή επέτειο της ορκωμοσίας του πρώτου κυβερνήτη της σύγχρονης Ελλάδας στην Αίγινα, στις 26 Ιανουαρίου 2028. Η 26η Ιανουαρίου είναι η διεθνώς (και εθνικά) μη αναγνωρισμένη ημερομηνία εγκαθίδρυσης του μεταεπαναστατικού σύγχρονου ελληνικού κράτους. Η Ελλάδα θα πρέπει να αποκτήσει και πάλι ένα διμερές κοινοβούλιο (όπως η Νέα Νότια Ουαλία και όλες οι πολιτείες της Αυστραλίας εκτός από το Queensland), όπως είχε δύο φορές στην ιστορία της από την ίδρυση της σύγχρονης Ελλάδας. Ωστόσο, αυτό θα χρειαστεί βοήθεια. Δεν περιλαμβάνεται στις τρέχουσες ατζέντες.

    Preview YouTube video Giulietto Chiesa Visit to the Capodistrian Buildings of AeginaPreview YouTube video Giulietto Chiesa Visit to the Capodistrian Buildings of Aegina

    Preview YouTube video The story of Arthur Phillip — the First Governor who built the foundations of modern AustraliaPreview YouTube video The story of Arthur Phillip — the First Governor who built the foundations of modern Australia