CSE | Citizens’ Europe

Blog

  • Από το Παρίσι στην Αδελαΐδα

    https://cairnsnews.org/2026/10/31/leftist-schoolboy-girl-dupes-reveal-real-reason-for-chaos-and-violence-in-europe/

    Αν πρόκειται να μιλήσουμε για τον Μαρξ, θα ήταν καλό να θυμηθούμε την παρατήρησή του (σε σχέση με τον Ναπολέοντα) ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται δύο φορές: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα.

    Αυτό ισχύει και για τα γεγονότα του Μαΐου του 1968 στο Παρίσι. Ο πρωταγωνιστής εκείνης της παράστασης ήταν επίσης ένας κοκκινομάλλης, ο Daniel Cohn-Bendit, ο οποίος εμφανίστηκε ξαφνικά με τρόπο παρόμοιο με αυτόν που βλέπουμε τώρα στην Αδελαΐδα.

    Ο Μάιος του 1968 οδήγησε στην ανατροπή του de Gaulle, ο οποίος ήθελε να βρει μια συνεννόηση με τη Σοβιετική Ένωση παρόμοια με αυτή που πολλοί σήμερα, συμπεριλαμβανομένων Αμερικανών υψηλού επιπέδου, επιθυμούν να δουν με τη Ρωσία του Πούτιν. Όχι ότι ο Πούτιν αποτελεί συνέχεια της ΕΣΣΔ. Θέλει να προχωρήσει μπροστά. Ίσως μάλιστα να βλέπει ένα σπυρί αλήθειας στην ιδέα που αγαπά ένα τμήμα της αμερικανικής ακροδεξιάς, ότι ο κομμουνισμός ήταν ένα κατασκεύασμα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών.

    Όμως και ο Μάιος του 1968 ξεκίνησε ως μια προσπάθεια να «προχωρήσουμε», ξεφεύγοντας από τον σοβιετικό κομμουνισμό. Ένας βασικός στοχαστής αυτού που έγινε γνωστό ως «Μαρξισμός της Φρανκφούρτης» (ο Κον-Μπέντιτ επίσης συχνάζε στη Φρανκφούρτη) ήταν ο Ούγγρος μαρξιστής Τζορτζ Λούκατς https://en.wikipedia.org/wiki/History_and_Class_Consciousness Ο Λούκατς έχει καλύτερη απάντηση για τη σημερινή εποχή από τους δογματικούς ελευθεριακούς.

    Ωστόσο, η σύντομη μόδα των ιδεών του μετά το 1968 μεταξύ κάποιων περιθωριακών διανοουμένων δεν είναι πιθανό να επαναληφθεί.

    Ο Cohn-Bendit έγινε γνωστός ως βουλευτής των Πρασίνων, αλλά επίσης έπληξε τη φήμη του λόγω ορισμένων δραστηριοτήτων στις οποίες φέρεται να εμπλέχθηκε με μικρά παιδιά. Τι καινούργιο υπάρχει λοιπόν;

    Αξίζει να σημειωθεί ότι, στο πλαίσιο της Αυστραλίας, η Αδελαΐδα αναδύεται ως το επίκεντρο αυτού του αντανακλαστικού της επανάληψης. Η Αδελαΐδα δεν ιδρύθηκε από αξιωματικούς του ναυτικού και κατάδικους, αλλά από ελεύθερους άνδρες και γυναίκες, βρετανικής και γερμανικής καταγωγής, με μικρότερη ανάμειξη Ιρλανδών σε σύγκριση με τις ανατολικές πολιτείες της Αυστραλίας. Πώς εκφράζεται αυτή η ελευθερία σήμερα; Εκδηλώνεται άραγε ως επαρχιωτισμός και μικροπρέπεια;

    Η παρόρμηση να «επιστρέψουμε στις ρίζες» είναι σημαντική για τους ανθρώπους, αλλά και για τα κράτη, που φαίνεται να χάνουν τον προσανατολισμό τους ή να τον έχουν ήδη χάσει. Αυτό είναι σημαντικό στην Ελλάδα, όπου μένω, όπου οι ρίζες δεν βρίσκονται κυρίως στην ειδωλολατρική αρχαιότητα – αν και υπάρχει μεγαλύτερη ζήτηση από ξένους τουρίστες για αυτή την ιδέα –, αλλά στην ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους στην Αίγινα στις 26 Ιανουαρίου 1828 από τον δολοφονημένο πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια.

    https://main.cse-initiative.eu/?p=1873

    Το σημείο εκκίνησης για τον «ευρωπαϊκό» οικισμό στην Αυστραλία είναι η άφιξη του Πρώτου Στόλου και η ίδρυση, και πάλι στις 26 Ιανουαρίου, το 1788, της αποικίας της Νέας Νότιας Ουαλίας, την οποία ακολούθησε το 1823 η σύσταση του Νομοθετικού Συμβουλίου της Νέας Νότιας Ουαλίας. Αν οι Αυστραλοί επιθυμούν να βρουν τα σημεία αναφοράς τους ως πολιτικό σύνολο, αυτό είναι το σημείο εκκίνησης. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα της «Αυστραλίας».

    ←Η Ρωσία ενδέχεται να απαιτήσει την επαναφορά του ΝΑΤΟ στα επίπεδα του 1997 | Z

  • From Paris to Adelaide

    https://cairnsnews.org/2026/10/31/leftist-schoolboy-girl-dupes-reveal-real-reason-for-chaos-and-violence-in-europe/

    If we are going to talk about Marx, it would be good to remember his remark (in relation to Napoleon) about history doing things twice, the first time as tragedy, the second as farce.

    This applies to the events of May 1968 in Paris also. The star of that show was also a redhead, Daniel Cohn-Bendit, who was parachuted in in a similar way to what we see now in Adelaide.

    May 1968 led to the overthrow of de Gaulle, who wanted to find an understanding with the Soviet Union similar to what many today, including high-level Americans, want to see with the Russia of Putin. Not that Putin is a continuation of the USSR. He wants to move on. Perhaps he even sees a grain of truth in the notion beloved of a section of the American right that Communism has been a construct of British intelligence.

    But May 1968 also started as an attempt to “move on”, from Soviet Communism.  A key thinker of what came to be known as “Frankfurt Marxism” (Cohn-Bendit also hung around in Frankfurt) was the Hungarian Marxist George Lukacs  https://en.wikipedia.org/wiki/History_and_Class_Consciousness  Lukacs has better answer for today than dogmatic libertarians.

    But the brief post-1968 fashionability of his ideas among marginal intellectuals is not likely to be repeated.

    Cohn-Bendit made a name for himself as a Green parliamentarian and also damaged that name by some of the activities he is alleged to have been involved in with young children. So what’s new?

    It is noteworthy that in the Australian context Adelaide is emerging as the epicentre of this repetition reflex. Adelaide was not started by naval officers and convicts but by free men and women, of British and German origin with a lesser admixture of Irish than the eastern states. How is that freedom being played out today? Is it manifested as provinciality and pettiness?

    The impulse to go “back to the roots” is important for people, and for states, that seem to be losing their bearings, or to have lost them. That is important in Greece, where I live, where the roots are not mainly in pagan antiquity, though there is a better market with foreign tourists for that notion, but with the founding of the modern Greek state in Aegina on 26th January 1828 by  Greece’s assassinated first governor Ioannis Capodistrias. 

    https://main.cse-initiative.eu/?p=1873                                                                                                                                               

    ​The starting point for “European” settlement in Australia is the coming of the First Fleet and the founding,  again on 26th January, in 1788  of the colony of New South Wales, followed up in 1823 by the establishment of the New South Wales Legislative Council. If Australians wish to get their bearings as a polity that is the starting point. That was how the idea of “Australia” came into existence.

  • Russia May Demand NATO Rollback to 1997 | Zelensky Draws His RED LINES

    Russia has proposed that the next round of talks with US and Ukraine should take place around the 10th of November. Ukraine is trying to speed it up by at least one week, which likely be before the US midterms. Zelensky said that Ukraine is not neutral and should not be neutral and has also underlined the fact that “nobody can impose limits on Ukraine’s armed forces size”. He made it clear that the discussion about territory will only take place at the level of leaders. According to some media reports, Russia might ask the US for NATO to roll back to it’s 1997 borders in terms of troops and personnel. Europe seems to be getting closer to designating an envoy for the talks with Russia. Alexander Vucic has conceded defeat in serial to the Student List and also there is speculation that the US is promoting Viktor Orban as the next UN Secretary General.

  • Lula Stuns Bolsonaro; Serbia Student List Defeats Vucic; Bulgaria Elections

    Lula has snatched a razor thin victory over Flavio Bolsonaro in Brazil’s presidential runoff, while Serbia’s snap parliamentary elections handed the Student List a stunning win over Vucic’s party after 14 years in power. In this episode we break down Bolsonaro’s refusal to concede, what Lula’s win means for BRICS, Ursula von der Leyen’s double celebration, and whether Serbia’s new rulers will turn on Russia and Kosovo as Bulgaria swings the opposite way. Is Brussels winning in Belgrade just as it starts losing Sofia?

  • Alexander Mercouris: Putin Drops A BRUTAL Red Line! Sending European Troops Means ALL-OUT WAR NOW!

    Tensions between Russia and European nations continue to raise serious questions about the future of the Ukraine conflict. In this analysis, we examine Russia’s security warnings, the potential consequences of deploying European troops to Ukraine, and the risks of a direct military confrontation between Moscow and European powers.

    Alexander Mercouris offers commentary on the geopolitical calculations behind these developments, exploring Russia’s stated red lines, Europe’s military commitments, NATO’s role, and the difficult diplomatic choices facing Western leaders. Could the deployment of European forces significantly change the course of the conflict? And what might happen if Moscow interprets such a move as direct military involvement?

    In this video, we discuss the strategic implications, possible escalation scenarios, and the broader consequences for European security and international relations.

    Watch until the end for a closer look at the key developments, the competing positions of Russia and Europe, and what these tensions could mean for the future of the war.