Οι φάροι ως “μοναστήρια”

Posted on by

Wayne Hall

Ο Edward Gibbon έφτασε να θεωρεί την παρακμή και την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως «τον θρίαμβο της βαρβαρότητας και της θρησκείας». Αν η «δεύτερη παρουσία του Χριστού» προορίζεται να είναι ένα γεγονός όχι της θρησκείας αλλά της επιστήμης, της γνώσης και του Διαφωτισμού, μήπως οι φάροι έχουν μέλλον ως «μοναστήρια» ενός πολυκεντρικού και – «μεταθρησκευτικού» – κόσμου;

Η παρούσα ανάλυση γράφεται από την Ελλάδα, η οποία εκ πρώτης όψεως δεν βρίσκεται σε καλή θέση για να συμμετάσχει ενεργά στη μετάβαση προς έναν πολυπολικό κόσμο που θα συνεπαγόταν υποβάθμιση του κύρους της Ευρώπης, του Χριστιανισμού και της «Δύσης». «Η Δύση», στην οποία η Ελλάδα συχνά δεν θεωρείται να ανήκει πλήρως… είναι η Δύση του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού, των «Φράγκων», των Βαυαρών που κυβέρνησαν την Ελλάδα στις δεκαετίες που ακολούθησαν μια επανάσταση που θεωρήθηκε επιτυχής, της ναζιστικής κατοχής κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (ήταν αυτό πραγματικά η «Δύση»;). Οι Έλληνες περηφανεύονται για το γεγονός ότι η ίδια η λέξη «Ευρώπη» είναι τόσο αδιαμφισβήτητα ελληνική. Αποτελεί επίσης πηγή δόξας για την Ελλάδα το γεγονός ότι το επιχείρημα της Ιταλίας να αντιστρέψει την ιστορική κατανομή του εκπολιτιστικού ρόλου της Ελλάδας έναντι της Ιταλίας, μετατρέποντας την τελευταία σε αποικία  και καθιστώντας τον εαυτό της αποικιοκράτη, ηττήθηκε.

Από την άλλη μεριά, η σημερινή ανάδειξη σε θέση πρώτης γραμμής προσώπων με τόσο εξωφρενικά ναζιστική παρουσία όσο η Ursula von der Leyen ή ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz  μυρίζει προκλητικότητα (από ποιον και για ποιο σκοπό;). Υπάρχει μια αίσθηση déjà vu σε ολόκληρο το σενάριο, και τι σημαίνει αυτό; Η Pax Americana της μεταπολεμικής περιόδου δεν ευνοείται πλέον ούτε καν από τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες ως αυτοπεποίθητη και ανοιχτά διακηρυγμένη πολιτική. Η άνοδος μιας εναλλακτικής διεκδίκησης της παγκόσμιας ηγεμονίας από την Κίνα και τη Ρωσία δείχνει να στερείται ενός βασικού στοιχείου που ιστορικά συνδέεται με την αυτοκρατορία: την επιβολή πολιτιστικής (συμπεριλαμβανομένης της γλωσσικής) κυριαρχίας.Τι έχουν κοινό αυτά τα δύο κράτη, άλλωστε, εκτός από ένα παρελθόν του 20ού αιώνα με έναν μάλλον προβληματικό μαρξισμό (θα συμφωνούσε ο Λούκατς;), από τον οποίο το ένα έχει αποστασιοποιηθεί ρητά και το άλλο έχει μετατρέψει σε ένα αινιγματικό υβρίδιο; Αποτελούν αυτά τα στοιχεία το πολιτισμικό πρόσωπο μιας νεοεμφανιζόμενης ηγεμονίας; Ίσως ναι, αλλά αν είναι έτσι, θα είναι sui generis.

Μόλις λίγα χρόνια έχουν περάσει από τη θριαμβευτική άφιξη στην Αθήνα των ηρωικών υπερασπιστών της ιατρικής ακεραιότητας, των επιστημονικών αρχών και της δημοκρατίας, του Reiner Fuellmich και του Sucharit Bhakdi.  Η εκστρατεία τους αποτελούσε αντίδραση στην εξαπάτηση, λογοκρισία και δολοφονική κρυφή ατζέντα ενός Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που προφανώς είχε πέσει στα χέρια εγκληματιών. Και οι δύο άνδρες χάρηκαν που βρέθηκαν στο «λίκνο της δημοκρατίας», επικαλούμενοι σαφώς αντιλήψεις που κανένας από τους δύο δεν έδειχνε να αντιλαμβάνεται ότι απειλούνται σοβαρά, όχι μόνο πρακτικά αλλά και θεωρητικά. Συστήνοντας τον Fuellmich  στη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε την παραμονή μιας εντυπωσιακής δημόσιας συγκέντρωσης στο «Πάρκο της Ελευθερίας», ο Έλληνας καρδιολόγος Αργύρης Νταλιανής δήλωσε (μετάφραση από τα αγγλικά): «Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα για πολλούς λόγους, διότι έχουμε δύο προσωπικότητες από τον διεθνή χώρο που διακρίθηκαν ως επιστήμονες και όχι μόνο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι, νομίζω, ένα σύμβολο και, μετά από λίγα χρόνια, θα αποτελέσουν ένα ακόμη μεγαλύτερο σύμβολο για όλους τους ανθρώπους και όλες τις εποχές, διότι δεν έχουν, αυτή τη στιγμή, την πολυτέλεια να λένε ό,τι λένε χωρίς να τιμωρούνται γι’ αυτό. Για τον ομιλητή που κάθεται δίπλα μου εδώ, κυκλοφορούν απεχθάνεις συκοφαντίες που τον στιγματίζουν με διάφορους τρόπους, γνωρίζοντας ότι εδώ στην Ελλάδα η παρουσία αυτών των ανθρώπων μπορεί να προκαλέσει αίσθηση. Αυτή η συνέντευξη Τύπου που διεξάγεται αυτή τη στιγμή ενδέχεται να πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας όταν ολοκληρωθεί η επεξεργασία της σε λίγες ώρες και αρχίσουν να κυκλοφορούν οι αντιδράσεις γι’ αυτήν».

Ο Νταλιάνης δεν είχε άδικο όταν ισχυρίστηκε ότι η συνέντευξη Τύπου που διεξάγονταν τότε άξίζε «να πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας», ούτε ότι η παρουσία στην Ελλάδα προσωπικοτήτων αναγνωρισμένης σημασίας στην Ευρώπη «μπορεί να προκαλέσει αίσθηση». Η Ελλάδα είναι στην τελική ανάλυχη μια χώρα της δυτικοευρωπαϊκής περιφέρειας. Στην προκειμένη περίπτωση όμως αυτό δεν συνέβη. Οι απολυμένοι και τελικά επαναπροσληφθέντες υγειονομικοί , οι οποίοι αποτελούσαν σημαντικό μέρος της πολιτικής βάσης του Νταλιάνη όταν αυτός (όπως και τόσοι άλλοι) ξεκίνησε το χαρακητισικά άκαρπο έργο της συγκρότησης του προσωπικού του κόμματός μετά από την αναταραχή λόγω της COVID, επανήλθαν γρήγορα στις πιο οικείες ρουτίνες και ανησυχίες τους. «Ο καθένας από εμάς έχει τις απόψεις του, οι οποίες βασίζονται σε κάποια επιστημονικά δεδομένα. Αν κάποιος έχει μια μειοψηφική άποψη σχετικά με τη σημασία ή την ένταση ενός συγκεκριμένου ζητήματος, αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκεται εκτός πραγματικότητας και το συμπέρασμά του είναι επιστημονικά αβάσιμο. Δεν νομίζω ότι οποιοσδήποτε εργαζόμενος στον τομέα της υγείας, και ιδίως οι γιατροί, θα έλεγε κάτι που δεν υποστηρίζεται από επιστημονικά δεδομένα.» (Λόγια του Αργύρη Νταλιάνη. Δική μου μετάφραση.)

Αλλά το χειρότερο από όλα είναι ότι, πριν περάσει ούτε ένας χρόνος από την εμφάνισή του στην Αθήνα, ο Fuellmich είχε απαχθεί και, με πλήρη περιφρόνηση της νομιμότητας, φυλακιστεί στη Γερμανία.

Τον Ιούνιο του 2022, την εποχή που διαλύθηκε η πρώτη προσπάθεια του Fuellmich να διαχωρίσει την πραγματικότητα από τη μυθοπλασία σχετικά με τον ΠΟΥ και την ατζέντα του (η Ερευνητική Επιτροπή για τον Κοροναϊό), ο Reiner επιχείρησηε τη δική του «στροφή προς τον παγκόσμιο νότο» με τη μορφή μιας διαδικτυακής συνέντευξης με την αυστραλιανή ακτιβιστική ομάδα Café Locked Out, η οποία μεταδόθηκε από τη μικρή αγροτική πόλη Πόρτλαντ στη Βικτώρια της Αυστραλίας. https://open.spotify.com/episode/4v14gx5mrr5b0EYbC8v2o3

Αυτό που είπε ο Reiner στους ακτιβιστές του Café Locked Out καθιστά σαφές πόσο επικίνδυνος θεωρείται (από ορισμένους), αλλά τα κολακευτικά σχόλιά του για τους Αθηναίους υγειονομικούς που μόλις πρόσφατα είχε συναντήσει, μάλλον προμηνύουν κάποια διακριτά όρια.   Σε αυτή τη συνέντευξη στο Πόρτλαντ διατυπώνει την αισιόδοξη εκτίμηση ότι αυτοί (όπως και ο ίδιος) «δεν θα λυγίσουν υπό πίεση». Οι ελπίδες που εξέφρασε για το γερμανικό πολιτικό κόμμα του «die Basis» επίσης δεν φαίνεται να έχουν αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου.  Επιστρέφοντας στο βόρειο ημισφαίριο, επανέρχεται το ερώτημα του πώς η Ελλάδα του Reiner θα μπορούσε πειστηκά να πληροί τις προϋποθέσεις συμμετοχής σε μια στροφή μακριά από την Ευρώπη προς τον «παγκόσμιο νότο».

Η απάντηση που δοκιμάζεται εδώ είναι: η Επανάσταση του 1821.  Η ημερομηνία αυτή είναι η ιστορικά αποδεκτή ημερομηνία έναρξης της εξέγερσης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία περιγράφεται ως εξέγερση των Ελλήνων (πολλοί από τους οποίους όμως, όπως και οι Αλβανοί που ανέλαβαν μεγάλο μέρος των εχθροπραξιών, θεωρούσαν τους εαυτούς τους χριστιανούς και «Ρωμιούς» (Ρωμαίους), όχι Έλληνες (με άλλα λόγια  ειδωλολάτρες). (Που δεν σημαίνει ότι τα κινητρά τους είσαν θρησκευτικό, όχι εθνικό ή κοινωνικό χαρακτήρα). Επίσης δεν πρόκειται για ημερομηνία ίδρυσης του νέου επαναστατικού κράτους, η οποία ήταν η 26η Ιανουαρίου 1828 (σαράντα χρόνια ακριβώς μετά την ανύψωση της βρετανικής σημαίας στο Port Jackson της Νέας Νότιας Ουαλίας) ή, εναλλακτικά, η 3η Φεβρουαρίου 1830 με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου και, μαζί με αυτό, την ευλογία της «διεθνούς κοινότητας» της εποχής (Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Ρωσία), ούτε, ως μεταγενέστερη σκέψη, μετά από κάποιες προσπάθειες να βρεθεί ένας Ευρωπαίος βασιλιάς πρόθυμος να ηγηθεί του κράτους, η ανακήρυξη του Βασιλείου της Ελλάδας στη Διάσκεψη του Λονδίνου του 1832.

Το ελληνικό κράτος που ανακηρύχθηκε στην Αίγινα στις 26 Ιανουαρίου 1828 είχε επικεφαλής τον διακεκριμένο (και αργότερα δολοφονημένο) διεθνή διπλωμάτη Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά μόνο στην Αίγινα αυτό αναγνωρίστηκε ως εγκαίνια, αν και μετά από δεκαετίες ακούραστης πίεσης από τους Αιγινίτες και άλλους θαυμαστές του Καποδίστρια, ένα ελληνικό προεδρικό διάταγμα αναγνώρισε τελικά (τον 21ο αιώνα) την 26η Ιανουαρίου ως ημερομηνία για μια ελληνική γιορτή «τοπικής σημασίας».

Θα μπορούσε άραγε να βοηθήσει την «στροφή της Ελλάδας προς τον παγκόσμιο νότο» (και την αυτοεκτίμηση των Αυστραλών ) αν η Ελλάδα μοιραζόταν αυτή την ημερομηνία με την Αυστραλία ως συγγενική εθνική εορτή; Η επί του παρόντος αναγνωρισμένη εθνική εορτή της Ελλάδας, η 25η Μαρτίου, είναι, τελικά, η ημερομηνία όχι εθνικής αλλά θρησκευτικής γιορτής, της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Θα ωφελούσε το κύρος της Ελλάδας στην Ευρώπη και παγκοσμίως αν η 26η Ιανουαρίου γινόταν η εθνική εορτή της Ελλάδας; Για να καθησυχαστούν οι ορθόδοξοι πιστοί – μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι δεν υπήρχε πιο ευσεβής ορθόδοξος χριστιανός από τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Επίσης βρισκόταν αναμφίβολα στο πλευρό του Διαφωτισμού. Η εκπαίδευση, η σύγχρονη επιστήμη, οι οργανωμένοι κρατικοί νόμοι αποτελούσαν τον πυρήνα των στόχων του. Πίστευε ότι ένα μορφωμένο κοινό ήταν απαραίτητο για κάθε ελεύθερο έθνος. Άνοιξε δημοτικά και γυμνάσια σε όλη την Ελλάδα, τα οποία δεν επικεντρώνονταν αποκλειστικά στην κλασική παιδεία εις βάρος της κοινής λογικής. Ήθελε οι μαθητές να μάθουν πρακτικά επαγγέλματα, συμπεριλαμβανομένης της γεωργίας. Η προσέγγισή του στην ιατρική επιστήμη ήταν αυτό που λέγεται προοδευτική, συμπεριλαμβανομένης της επιλεκτικής χρήσης εμβολιασμών (π.χ. κατά της ευλογιάς). Απορρίπτοντας το κατεστημένο της αυθαίρετης εξουσίας των τοπικών πολέμαρχων και των πλούσιων  γαιοκτημόνων, προωθούσε αντ’ αυτού μια ενιαία κεντρική κυβέρνηση. Επίσης, τάχθηκε υπέρ της χειραφέτησης των Εβραίων – το 1830 παραχώρησε νομική ισότητα στους Εβραίους κατοίκους  του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, καθιστώντας την Ελλάδα ένα από τα πρώτα ευρωπαϊκά έθνη που καθιέρωσαν ίσα πολιτικά δικαιώματα για τους Εβραίους.

Έχοντας μεγαλώσει στην Κέρκυρα, όπου υπήρχε μια σημαντική και ιστορική κοινότητα Ρομανιώτων και Σεφαραδιτών Εβραίων, ήταν εξοικειωμένος με την ένταξη των Εβραίων και την εβραϊκή ζωή στην περιοχή του Ιονίου. Το διάταγμά του του 1830 συνέβαλε στη διαμόρφωση του πολυπολιτισμικού πλαισίου και της ισότητας των δικαιωμάτων που κληρονόμησε το μετέπειτα ελληνικό κοινοβουλευτικό κράτος, παρόλο που οι τοπικές διοικήσεις αντιμετώπιζαν ενίοτε δυσκολίες στην πλήρη εφαρμογή του λόγω των κοινωνικών προκαταλήψεων που παρέμεναν από την οθωμανική εποχή. Η βασική αρχή για τον ίδιο και όσους συμφωνούσαν μαζί του, ήταν η ισότητα στη μεταχείριση, μια αρχή που θα παραμείνει εξίσου επίκαιρη το 2028 που ήταν και το 1828.

Ένας παράγοντας που περιπλέκει την αξιοποίηση του έργου του Καποδίστρια προκειμένου να διευκολυνθεί η στροφή της Ελλάδας προς τον «πλανητικό νότο», είναι το γεγονός ότι ο ίδιος είναι σχετικά γνωστός μόνο σε ορισμένες συγκεκριμένες χώρες εκτός Ελλάδας: την Ελβετία, τη Ρωσία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία…….  Όταν ο Ιταλός πρώην ευρωβουλευτής, ο αείμνηστος Giulietto Chiesa, επισκέφθηκε την Αίγινα το 2013 και μίλησε σε μια αξιομνημόνευτη δημόσια συζήτηση για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και το μέλλον της, αυτός δεν γνώριζε απολύτως τίποτα για τον Καποδίστρια (μέχρι που τον ενημέρωσαν οι Αιγινίτες!). Στον αγγλόφωνο κόσμο του νότιου ημισφαιρίου, και συγκεκριμένα στην Αυστραλία, η ελληνική διασπορά έχει συμβάλει σε κάποιες πρώτες ενδείξεις αναγνώρισης. Στις 10 Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκε μια δημόσια εκδήλωση με μεγάλη συμμετοχή στο προάστιο Λάκεμπα του Σίδνεϊ, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας της Νέας Νότιας Ουαλίας, για τον εορτασμό της 250ης επετείου από τη γέννηση του Καποδίστρια. Ο Ελληνοαυστραλός πανεπιστημιακός  Βασίλης Αδραχτάς πραγματοποίησε διάλεξη με θέμα τον Ιωάννη Καποδίστρια, «εξερευνώντας την κληρονομιά του πρώτου Κυβερνήτη του σύγχρονου ελληνικού κράτους και το όραμά του για το μέλλον της Αθήνας».

Για να αποκτήσει ο πρώτος κυβερνήτης της σύγχρονης Ελλάδας «αναγνωρισιμότητα» μεταξύ των Αυστραλών που δεν έχουν ελληνική καταγωγή, θα ήταν ίσως χρήσιμο να εντοπιστεί ένας «Καποδίστριας του Νότου». Κατά την προσωπική μου άποψη, ένας πιθανός υποψήφιος για κάποιο είδος ιστορικού παραλληλισμού με τον πρώτο κυβερνήτη της σύγχρονης Ελλάδας θα μπορούσε να είναι ο πρώτος κυβερνήτης της Νέας Νότιας Ουαλίας, ο πλοίαρχος Arthur Phillip.

H άποψη της τεχνητής νοημοσύνης:

Η σύγκριση του Arthur Phillip, πρώτου Κυβερνήτη της Νέας Νότιας Ουαλίας (1788-1792), με τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας (1821-1831), αναδεικνύει ορισμένες ενδιαφέρουσες ομοιότητες ως ιδρυτικών ηγετών που είχαν αναλάβει το έργο της οικοδόμησης ενός νέου κράτους από το μηδέν. Αν και δραστηριοποιήθηκαν σε εντελώς διαφορετικά πλαίσια – ένας αποικιακός σωφρονιστικός οικισμός έναντι ενός κυρίαρχου μεταεπαναστατικού κράτους – μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά ως πρωτοπόροι διοικητές. Και οι δύο υπήρξαν οι κύριοι αρχιτέκτονες της καθιέρωσης των αρχικών δομών των αντίστοιχων κυβερνήσεών τους, αντιμετωπίζοντας τεράστια αστάθεια.

Αυστηρή ηθική και όραμα: Ο Phillip διακρίνεται για τον «αυστηρό ηθικό προσανατολισμό και τη σχολαστική του φύση, απαραίτητα για τη διοίκηση μιας αποικίας καταδίκων σε ένα εχθρικό περιβάλλον». Ομοίως, ο Καποδίστριας ήταν γνωστός για την αφοσίωσή του στην οργάνωση μιας διαλυμένης κοινωνίας υπό το κράτος δικαίου.

Ο αγώνας για τους πόρους: Και οι δύο άνδρες δρούσαν σε σκληρά, στερημένα από πόρους περιβάλλοντα, αναγκασμένοι να λαμβάνουν δύσκολες αποφάσεις με περιορισμένη υποστήριξη από τις αρχές της μητρόπολης (το Λονδίνο για τον Phillip· τις ευρωπαϊκές δυνάμεις για τον Καποδίστρια).

Προκλήσεις κατά της εξουσίας: Και οι δύο αντιμετώπισαν αντίσταση από τις ίδιες τους τις τάξεις – από τους κατάδικους και τους πεζοναύτες στην περίπτωση του Phillip, από τοπικές πολιτικές φατρίες στην περίπτωση του Καποδίστρια.

Διαφορές

Στόχος του κράτους: Ο Phillip ίδρυε μια αποικία σχεδιασμένη για τη φυλάκιση και την ενδεχόμενη ανάπτυξη υπό βρετανική κυριαρχία. Ο Καποδίστριας οικοδομούσε μια ανεξάρτητη, σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Ιστορικό: Ο Phillip ήταν Βρετανός αξιωματικός του ναυτικού, ενώ ο Καποδίστριας ήταν διπλωμάτης με εκτεταμένη ευρωπαϊκή εμπειρία, ο οποίος λειτούργησε ως μεταβατική προσωπικότητα  μεταξύ της οθωμανικής εποχής και της σύγχρονης Ελλάδας.

Ουσιαστικά, και οι δύο θα μπορούσαν να περιγραφούν ως ιδρυτικοί διοικητές που διαχειρίζονταν το χάος σε ένα νέο έδαφος.

Εναλλακτικό κείμενο

Arthur Phillip: ένας Καποδίστριας του νότιου ημισφαιρίου;

Η σύγκριση του Arthur Phillip με τον Ιωάννη Καποδίστρια αποτελεί μια ενδιαφέρουσα ιστορική παραλληλία, η οποία υποδηλώνει ότι και οι δύο ήταν πρωτοπόροι και αυταρχικοί ηγέτες, στους οποίους είχε ανατεθεί η αποστολή να οικοδομήσουν μια νέα κοινωνία από το μηδέν υπό χαοτικές συνθήκες.

Αν και δραστηριοποιήθηκαν σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους – ο Phillip ως αξιωματικός του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού που ίδρυσε μια αποικία καταδίκων στην Αυστραλία (1788-1792) και ο Καποδίστριας ως πρώτος αρχηγός κράτους μιας νεοαποκτηθείσας ανεξαρτησίας Ελλάδας (1828-1831) – υπάρχουν αξιοσημείωτες ομοιότητες στους ρόλους τους ως «οικοδόμων κρατών».

Ομοιότητες ως «Δημιουργοί»

Δημιουργοί κοινοτομιών: Ο Phillip ίδρυσε την αποικία της Νέας Νότιας Ουαλίας και την πόλη του Σίδνεϊ, ξεπερνώντας την πείνα και την τεράστια απομόνωση. Ομοίως, ο Καποδίστριας ανέλαβε την ηγεσία μιας Ελλάδας που είχε καταστραφεί από τον πόλεμο, θέτοντας τα θεμέλια του σύγχρονου ελληνικού κράτους στην Αίγινα και στο Ναύπλιο.

Αυταρχικός τρόπος διοίκησης: Και οι δύο λειτουργούσαν ως επιδέξιοι αυταρχικοί ηγέτες. Ο Phillip εξουσιοδοτήθηκε ως Κυβερνήτης να επιβάλει αυστηρή πειθαρχία και τάξη στον πληθυσμό των καταδίκων. Ο Καποδίστριας, αντιμετωπίζοντας έντονες εσωτερικές διαμάχες, ανέστειλε το σύνταγμα για να δημιουργήσει μια λειτουργική κεντρική κυβέρνηση, ενεργώντας συχνά με απόλυτη εξουσία.

Οραματική ηγεσία: Ο Phillip ήταν γνωστός ως στρατηγικός στοχαστής που αναγνώριζε τις προοπτικές της νέας χώρας και υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των αυτοχθόνων πληθυσμών στη γη, καθώς και την καλή μεταχείριση των καταδίκων. Ο Καποδίστριας ήταν επίσης ένας οραματιστής που είχε ως στόχο την οικοδόμηση σύγχρονων θεσμών (σχολεία, δικαστήρια, ορφανοτροφεία).

Byron

Ο ποιητής Λόρδος Byron ήταν μια προσωπικότητα, αναμφίβολα πιο γνωστή διεθνώς από τον Ιωάννη Καποδίστρια, ως σημαντικός πρωταγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης. Πιθανώς ο πιο διάσημος φιλελλήνας, ναύλωσε και εξόπλισε πλοία για να σπάσει την πολιορκία του Μεσολογγιού, οργάνωσε την έκδοση ελληνικών πολεμικών ομολόγων στην αγορά του Λονδίνου, συγκέντρωσε στρατεύματα σε συνεργασία με τον επαναστάτη ηγέτη Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Ο θάνατός του από πυρετό στο Μεσολόγγι κινητοποίησε τη διεθνή συμπάθεια και ώθησε τις δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις να παρέμβουν υπέρ της Ελλάδας. Θα έλεγε συνεπώς ο κόσμος ότι η εμφάνιση στην Αυστραλία μιας «Διακήρυξης του Φάρου του Cape Byron» θα προκαλούσε κάτι περισσότερο από μια αμυδρή εκδήλωση ενδιαφέροντος μεταξύ των υποστηρικτών μιας «στροφής προς τον παγκόσμιο νότο», ακόμη και αν ο Byron, από τον οποίο πήρε το όνομά του ο εν λόγω φάρος (ονομάστηκε από τον καπετάνιο James Cook), αποδειχθεί να μην ήταν ο πιο διάσημος Byron  — ο καπετάνιος Cook είχε πεθάνει εννέα χρόνια πριν γεννηθεί ο φιλελληνικός ποιητής Byron —, αλλά ο παππούς του τελευταίου, ο οποίος είχε κάνει το γύρο του κόσμου, ο αντιναύαρχος του Λευκού Στόλου «Foul-Weather Jack» Byron.

Φάροι

Μια τελευταία ερώτηση για την τεχνητή νοημοσύνη

Οι φάροι αποτελούν μέσο προστασίας από φυσικούς κινδύνους ή από ανθρωπογενείς κινδύνους;

Απάντηση

Οι φάροι αποτελούν μέσο προστασίας από φυσικούς κινδύνους.

Φυσικοί κίνδυνοι που αποτρέπουν οι φάροι

Κρυμμένα βράχια και ύφαλοι: Προειδοποιούν τα πλοία πριν προσκρούσουν σε σκληρά υποβρύχια βράχια.

Ρηχά νερά: Κρατούν τα σκάφη μακριά από αμμοσύρματα όπου μπορεί να κολλήσουν.

Επικίνδυνες ακτές: Δείχνουν στους ναυτικούς πού βρίσκεται η άκρη της ξηράς κατά τη διάρκεια σκοτεινών νυχτών.

Πυκνή ομίχλη και καταιγίδες: Χρησιμοποιούν δυνατές σειρήνες και έντονες ακτίνες φωτός για να καθοδηγήσουν τα πλοία όταν η ορατότητα είναι πολύ χαμηλή.

Γιατί δεν προορίζονται για ανθρωπογενείς κινδύνους

Δεν εμποδίζουν εχθρούς, πειρατές ή στρατιωτικές επιθέσεις

Ο μοναδικός τους σκοπός είναι να αποτρέπουν τυχαίες συγκρούσεις που προκαλούνται από τη γεωγραφία και τις καιρικές συνθήκες.

Σχόλιο από τον enouranois:

Ο τίτλος είναι υπερβολικός, αλλά η παρουσίαση της υπόθεσης είναι πραγματικά απαράδεκτη.

https://cairnsnews.org/2026/07/29/minns-and-nsw-labor-purge-christianity-from-police-ranks/

Δύο σημεία που αξίζει να επισημανθούν:                                                                                                        https://www.abc.net.au/news/2023-05-04/nsw-nationals-won-t-rule-out-ben-franklin-expulsion/102300944

Ο Ben Franklin  (πρόεδρος του παλαιότερου κοινοβουλίου της Αυστραλίας, του Νομοθετικού Συμβουλίου της Νέας Νότιας Ουαλίας) θα πρέπει να προσκληθεί στην 200ή επέτειο της ορκωμοσίας του πρώτου κυβερνήτη της σύγχρονης Ελλάδας στην Αίγινα, στις 26 Ιανουαρίου 2028. Η 26η Ιανουαρίου είναι η διεθνώς (και εθνικά) μη αναγνωρισμένη ημερομηνία εγκαθίδρυσης του μεταεπαναστατικού σύγχρονου ελληνικού κράτους. Η Ελλάδα θα πρέπει να αποκτήσει και πάλι ένα διμερές κοινοβούλιο (όπως η Νέα Νότια Ουαλία και όλες οι πολιτείες της Αυστραλίας εκτός από το Queensland), όπως είχε δύο φορές στην ιστορία της από την ίδρυση της σύγχρονης Ελλάδας. Ωστόσο, αυτό θα χρειαστεί βοήθεια. Δεν περιλαμβάνεται στις τρέχουσες ατζέντες.

Preview YouTube video Giulietto Chiesa Visit to the Capodistrian Buildings of AeginaPreview YouTube video Giulietto Chiesa Visit to the Capodistrian Buildings of Aegina

Preview YouTube video The story of Arthur Phillip — the First Governor who built the foundations of modern AustraliaPreview YouTube video The story of Arthur Phillip — the First Governor who built the foundations of modern Australia

Σίδνεϊ: Η ελληνική γλώσσα «από τη μνήμη στο μέλλον», άνοιξε το 12ο Διεθνές Θερινό Πανεπιστήμιο

Posted on by

Με θέμα «Η Ελληνική Γλώσσα στην Αυστραλία: Από τη μνήμη στο μέλλον», από τις 6 έως τις 11 Σεπτεμβρίου και τη συμμετοχή περισσότερων από 120 ομιλητών, αναδείχθηκε η δύναμη της ελληνικής γλώσσας, της εκπαίδευσης, της διασποράς και των ΜΜΕ στους Αντίποδες

Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Από τη γλώσσα των πρώτων μεταναστών στη γλώσσα των παιδιών και των εγγονών τους. Από το παραδοσιακό ελληνικό σχολείο στην τεχνητή νοημοσύνη, την ψηφιακή εκπαίδευση και τα νέα μέσα. Από την πολιτισμική διατήρηση στη δημιουργία νέων διεθνών δικτύων.

Με αυτό το σύνθετο και επίκαιρο πλαίσιο πραγματοποιήθηκε από τις 6 έως και τις 11 Σεπτεμβρίου στο Σίδνεϊ, το 12ο Διεθνές Θερινό Πανεπιστήμιο «Ελληνική Γλώσσα, Πολιτισμός και ΜΜΕ», ένας θεσμός, που έχει εξελιχθεί σε διεθνή χώρο συνάντησης της ακαδημαϊκής κοινότητας και του ελληνισμού της διασποράς, αποδεικνύοντας ότι η συζήτηση για την ελληνική γλώσσα δεν αφορά μόνο στο παρελθόν αλλά κυρίως στο μέλλον.

Το 12ο Διεθνές Θερινό Πανεπιστήμιο αποτέλεσε σύμπραξη του Εργαστηρίου Μελέτης Κοινωνικών Θεμάτων, ΜΜΕ και Εκπαίδευσης του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών της Σχολής Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, του Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών του University of New South Wales και της Unity in Philia. Στη διοργάνωση συμμετείχαν, επίσης, το Foundation for Hellenic Studies UNSW, η AHEPA Sydney & NSW, η International Society of Friends of Nikos Kazantzakis – Sydney Branch, το Maliotis Cultural Center of Hellenic Holy Cross, η Ελληνική Εταιρία Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας και πλήθος ομογενειακών φορέων. Επιστημονικά υπεύθυνη και ιδρύτρια του θεσμού είναι η Καθηγήτρια Γλωσσολογίας και Ελληνικής Γλώσσας, Κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Νικολέττα Τσιτσανούδη-Μαλλίδη, ενώ την οργανωτική διεύθυνση στην Αυστραλία είχε ο ακαδημαϊκός Βασίλης Αδραχτάς, υπεύθυνος του Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών του UNSW.

Σημειώνεται, ότι η διοργάνωση τελούσε υπό την αιγίδα της Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, ενώ στους χαιρετισμούς και στις εργασίες συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, είτε δια ζώσης, είτε δια μηνύματος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Λοβέρδος, ο πρέσβης της Ελλάδας στην Αυστραλία Σταύρος Βενιζέλος, πολιτειακοί αξιωματούχοι της Νέας Νότιας Ουαλίας, η πρύτανις του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Άννα Μπατιστάτου καθώς και εκπρόσωποι της ελληνικής παροικίας, όπως και της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Νέας Νότιας Ουαλίας. Χαιρετισμό απηύθυνε, επίσης, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ.κ. Μακάριος, ο οποίος έδωσε ιδιαίτερο βάρος στη θέση της ελληνικής γλώσσας στην ταυτότητα και την πολιτιστική κληρονομιά της Ομογένειας.

Οι κύριες εργασίες φιλοξενήθηκαν στο Rex Vowels Theatre του University of New South Wales, ενώ συμμετείχαν πάνω από 120 ομιλητές και εισηγητές από διαφορετικές χώρες και πεδία. Η έναρξη περιλάμβανε αναγνώριση της αυτοχθονίας και ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του αείμνηστου καθηγητή Γεωργίου Καναράκη και της προσφοράς του στα ελληνικά γράμματα και τον πολιτισμό ενώ η διοργάνωση αφιερώθηκε στη μνήμη των πρόσφατα πεσόντων πιλότων στην Τανάγρα.

Κλείσιμο

Σχετικά με τις εισηγήσεις

Στον πυρήνα των εργασιών βρέθηκε η εισήγηση της ιδρύτριας και επιστημονικά υπεύθυνης της διοργάνωσης, Καθηγήτριας Νικολέττας Τσιτσανούδη-Μαλλίδη για τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας μέσα από τον ίδιο τον θεσμό του Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου, ο οποίος έχει σαν στόχο να λειτουργεί ως μηχανισμός διάδοσης της ελληνικής γλώσσας στη διασπορά. Συμπυκνώνοντας τη φιλοσοφία του θεσμού, η Καθηγήτρια υπογράμμισε ότι η ελληνική γλώσσα δεν αντιμετωπίζεται ως μουσειακό αντικείμενο αλλά ως ζωντανό, διεθνές και εξελισσόμενο πολιτισμικό κεφάλαιο.

Ανέδειξε τη μετάβαση από τη «γλώσσα της μνήμης» των πρώτων μεταναστευτικών γενεών στη γλώσσα του μέλλοντος, που καλείται να παραμείνει ζωντανή για τις νεότερες γενιές Ελληνοαυστραλών, που ζουν σε ένα πολυπολιτισμικό και κυρίως αγγλόφωνο περιβάλλον. Επομένως, το θέμα δεν είναι απλώς αν θα επιβιώσουν τα ελληνικά αλλά το ποια ελληνικά θα μιλιούνται αύριο, από ποιους, σε ποια περιβάλλοντα και με ποια εργαλεία. Άλλωστε, αυτό είναι και το κεντρικό νήμα που διαπερνά ολόκληρη τη διοργάνωση: δεν αρκεί να διατηρηθεί η ελληνική γλώσσα επειδή αποτελεί στοιχείο καταγωγής. Πρέπει να παραμείνει χρήσιμη, ελκυστική και λειτουργική στις ζωές των νεότερων ομογενών.

Διερευνώντας το τι ακριβώς επιβιώνει από την ελληνική γλώσσα όταν αυτή μεταφέρεται σε ένα αγγλόφωνο περιβάλλον επί πολλές γενιές, ο ακαδημαϊκός Βασίλης Αδραχτάς, συνδιοργανωτής του συνεδρίου, ανέπτυξε την εισήγησή του με θέμα: «Πέρα από τη γλωσσική φθορά: Η επιβίωση διαλεκτικών μορφών της Ελληνικής στους Αντίποδες μέσα από τρεις μελέτες περίπτωσης». Η παρουσίαση μετακίνησε, στην ουσία, τη συζήτηση από τη γενική αγωνία για την απώλεια της γλώσσας στην πραγματική γλωσσική ζωή της διασποράς.

Η «γλωσσική φθορά» αποτελεί ένα από τα πιο διαδεδομένα ερμηνευτικά μοντέλα για τις μεταναστευτικές και κοινοτικές γλώσσες, ωστόσο ο Καθηγητής Αδραχτάς επισημαίνει ότι ένα τέτοιο μοντέλο μπορεί να κρύψει φαινόμενα που κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, η ερώτηση δεν είναι μόνο: «Πόσα ελληνικά χάθηκαν;» αλλά και «Πόσα ελληνικά επέζησαν – και με ποιον τρόπο;». Τι συμβαίνει σε μια ελληνική λέξη όταν περνά από γενιά σε γενιά; Ποια στοιχεία της γλώσσας διατηρούνται; Ποια αλλάζουν; Ποια υποχωρούν και ποια αποκτούν νέα ζωή μέσα στο αγγλόφωνο περιβάλλον; Και τελικά, μήπως η «γλωσσική φθορά» δεν είναι πάντοτε μόνο απώλεια, αλλά μπορεί να αποτελεί και ένδειξη μιας γλώσσας που προσαρμόζεται και δημιουργεί νέες μορφές; Σε αυτά τα ερωτήματα επιχείρησε να απαντήσει, καθώς παίζουν κομβικό ρόλο για το μέλλον της ελληνικής γλώσσας στην Αυστραλία αλλά και στις ελληνικές κοινότητες της ομογένειας διεθνώς.

Ο Αδραχτάς στρέφει το ενδιαφέρον στις διαλεκτικές μορφές της ελληνικής που επιβιώνουν στους Αντίποδες και χρησιμοποιεί τρεις μελέτες περίπτωσης για να εξετάσει φαινόμενα που δεν εξηγούνται εύκολα ως απλή «υποχώρηση» της γλώσσας. Έτσι, η διασπορική ελληνική δεν αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως μια γλώσσα που σταδιακά εξαφανίζεται κάτω από την πίεση των Αγγλικών. Μπορεί να αποτελεί και χώρο διατήρησης, μετασχηματισμού και αναδημιουργίας γλωσσικών μορφών. Με τον τρόπο αυτό, συμπεραίνεται ότι η γλώσσα αλλάζει επειδή ζει.

Επισημαίνεται, ότι ο Καθηγητής συμμετείχε, επίσης, και σε ειδική ενότητα για τη διασύνδεση επιχειρηματικότητας, έρευνας, καινοτομίας και ελληνικής γλώσσας, η οποία αντιμετωπίζεται ως μέρος ενός ευρύτερου οικοσυστήματος γνώσης, εκπαίδευσης, πολιτισμού, επιχειρηματικότητας και διεθνών συνεργασιών.

Κατά το χαιρετισμό του στη διοργάνωση, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ.κ.Μακάριος έδωσε ιδιαίτερο βάρος στη θέση της ελληνικής γλώσσας στην ταυτότητα και την πολιτιστική κληρονομιά της Ομογένειας ενώ υπογράμμισε την ανάγκη η ελληνική να παραμείνει ζωντανή και ακμαία στις νεότερες γενιές των Ελλήνων της Αυστραλίας. Στην τοποθέτησή του όπως μεταδόθηκε από τη «Φωνή της Ελλάδας», ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε για τη διατήρηση της Ελληνικής με «ιερή προσήλωση» ως γλώσσας της λατρείας, σχεδόν σε καθολικό βαθμό, στην Αυστραλία. Κατά συνέπεια, η ελληνική γλώσσα δεν είναι μόνο εκπαιδευτικό αντικείμενο ή πολιτιστική κληρονομιά αλλά και γλώσσα λατρείας, όπως και φορέας της εκκλησιαστικής παράδοσης της Ομογένειας.

Η Αναστασία Γιαννακίδου από το University of Chicago, θέτοντας το ερώτημα «Τι κάνει την Ελληνική γλώσσα πολύτιμη και ζωντανή;» επεσήμανε πως μία γλώσσα δεν επιβιώνει απλώς επειδή υπάρχει ένα πρόγραμμα διδασκαλίας αλλά όταν αποκτά χρήση, συναισθηματική αξία, κοινωνικό χώρο και σχέση με την ταυτότητα. Στο ίδιο πλαίσιο εντάχθηκε και η παρέμβαση του Joseph Lo Bianco, ομότιμου καθηγητή στο University of Melbourne και προέδρου της Pharos Alliance, με αντικείμενο την αναζωογόνηση της ελληνικής γλώσσας στην Αυστραλία και το ερώτημα αν μπορούν να αναστραφούν οι τάσεις μετατόπισης από τα Ελληνικά προς τα Αγγλικά. Αμφότερες οι ομιλίες εστίασαν στο γεγονός ότι η γλωσσική συνέχεια δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στη νοσταλγία ή στην καταγωγή, αλλά απαιτεί σύγχρονα κίνητρα, χρήση, εκπαιδευτικές δομές και ενεργή συμμετοχή των νεότερων γενεών.

Το σχολείο αποτέλεσε έναν ακόμη βασικό άξονα. Η εισήγηση της Αδαμαντίας Τσερεντζούλια με τίτλο: «Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού σε πολυπολιτισμικό περιβάλλον: Η εμπειρία των σχολείων της Αυστραλίας» παρουσίασε την πραγματικότητα της διδασκαλίας της ελληνικής σε ένα πολυπολιτισμικό αυστραλιανό περιβάλλον, ενώ συζητήθηκε ο ρόλος των κοινοτικών σχολείων και των πανεπιστημιακών προγραμμάτων. Η Χαρούλα Θεμιστοκλέους αναφέρθηκε στα σχολεία κοινοτικών γλωσσών που λειτουργούν εκτός του κανονικού ημερήσιου προγράμματος. Η Κατερίνα Βέτσικα παρουσίασε την περίπτωση του SICLE, του Εκπαιδευτικού Ινστιτούτου Κοινοτικών Γλωσσών του University of Sydney, ενώ η Άννα Σκρίμπια μίλησε για την ενδυνάμωση των μαθητών μέσα από τα προγράμματα ελληνικής γλώσσας. Το ζητούμενο είναι πλέον ένα σχολείο ελληνικής γλώσσας που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες παιδιών τα οποία μεγαλώνουν σε μια διαφορετική γλωσσική και κοινωνική πραγματικότητα. Και, όπως προέκυψε, η διατήρηση της γλώσσας δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στη νοσταλγία των προηγούμενων γενεών. Χρειάζεται σύγχρονη παιδαγωγική, νέα εργαλεία και κυρίως λόγους για τους οποίους ένας νέος άνθρωπος θα θέλει να μάθει ελληνικά.

Διευρύνοντας το γεωγραφικό και εννοιολογικό κάδρο, η εισήγηση της φοιτήτριας Θεατρολογίας και ιδρύτριας της Afroblue, Μαριεύας Χρυσοστομίδου, με θέμα: «Ρίζες στο Αιγαίο, παρουσία στην Αφρική: Σύγχρονες όψεις του ελληνικού διασπορικού πολιτισμού», εστίασε στην ελληνική κοινότητα της Τανζανίας. Ένας από τους στόχους της υπό ίδρυση Afroblue, είναι η αναζωπύρωση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού στην Τανζανία. Για το λόγο αυτό, μέσα από ποιοτική έρευνα και ημιδομημένες συνεντεύξεις με επιχειρηματίες, εκπαιδευτικούς, κληρικούς και θεσμικούς εκπροσώπους, που πραγματοποίησε η ίδια στα ταξίδια της κατά την τελευταία πενταετία, ανέδειξε τον τρόπο με τον οποίο μια μικρή ελληνική κοινότητα διατηρεί δεσμούς με τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τη συλλογική μνήμη, ενώ ταυτόχρονα συμμετέχει ενεργά στην κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας. Η περίπτωση της Τανζανίας λειτούργησε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα του πολυμορφικού χαρακτήρα του ελληνικού διασπορικού ελληνισμού.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε το ζήτημα ότι η τεχνολογία, η οποία κάποτε θεωρούνταν απειλή για τη γλωσσική συνέχεια, μπορεί πλέον να γίνει εργαλείο επανασύνδεσης της διασποράς με την ελληνική γλώσσα. Σχετικές παρεμβάσεις έκαναν ο Νίκος Μαθιουδάκης, που παρουσίασε την ιδέα της εκμάθησης ελληνικών μέσα από τις λέξεις του Καζαντζάκη. Ο Πάρης Κούρτης, που έθεσε το ζήτημα της Τεχνητής Νοημοσύνης στη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στους ομογενείς. Η Ελένη Μπούρου, που ανέδειξε τις προκλήσεις της ελληνικής γλώσσας στην ψηφιακή εποχή. Ο Καθηγητής Χρήστος Μιχαλακέλης, που παρουσίασε τις ψηφιακές υπηρεσίες του Study in Greece, του εθνικού φορέα διεθνοποίησης των ελληνικών δημοσίων πανεπιστημίου, προκειμένου να προσελκύσουν φοιτητές για σπουδές στη χώρα μας. Η Τζένη Παγγέ, που μίλησε για τη μετάβαση από τη γεωγραφική απόσταση στην ψηφιακή εγγύτητα και τη νέα σχέση διασποράς και κέντρου.

Ξεχωριστή ενότητα αποτέλεσε η δημοσιογραφία ως εργαλείο γλωσσικής διατήρησης, καθώς η γλώσσα συνδέεται άμεσα με την επιβίωση των ομογενειακών ΜΜΕ. Μπορεί ένα μέσο ενημέρωσης να είναι ταυτόχρονα και φορέας γλωσσικής πολιτικής; ήταν το κεντρικό ερώτημα. Συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο Πάνος Σόμπολος που μίλησε για την ύπαρξη, την προσφορά και τη χρησιμότητα των ομογενειακών μέσων. Η Ελένη Καραλή που ανέδειξε τον παιδευτικό ρόλο του ελληνικού Τύπου στην Αυστραλία. Ο Εμίλ Θεοδωρόπουλος που παρουσίασε τα ΜΜΕ ως εκπαιδευτικό εργαλείο για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Η Αλεξία Κουλούρη που ανέδειξε τον ρόλο των ΜΜΕ ως διαύλων επικοινωνίας με τους Έλληνες της διασποράς, με ειδική αναφορά στην Τηλεόραση της Βουλής. Έλαβαν, επίσης, μέρος ο Χρήστος Μπεχλιβάνος και εκπρόσωποι του Ελληνικού Κήρυκα, του Νέου Κόσμου και του Greek City Times ενώ μια στρογγυλή τράπεζα έφερε στο ίδιο τραπέζι σημαντικούς εκπροσώπους του ομογενειακού Τύπου, με αντικείμενο τον εξελισσόμενο ρόλο των ομογενειακών μέσων ενημέρωσης στην Αυστραλία.

Μοχλός βιωσιμότητας της γλώσσας μπορεί να αποτελέσει, επίσης, η επιχειρηματικότητα: η γλώσσα δεν είναι μόνο υπόθεση σχολείου, πανεπιστημίου ή κοινότητας αλλά και οικονομικής βιωσιμότητας. Στη συζήτηση συμμετείχαν εκπρόσωποι επιχειρήσεων, διεθνών σχέσεων, ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών προγραμμάτων, ερευνητικών και τεχνολογικών οργανισμών και επιχειρηματίες ενώ το συντονισμό της στρογγυλής τράπεζας είχαν ο Κωνσταντίνος Σγούρας και η Νικολέττα Τσιτσανούδη-Μαλλίδη.

Η γλώσσα ως πολιτισμός

Το πρόγραμμα δεν περιορίστηκε στη γλωσσολογία. Η ποίηση, η λογοτεχνία, η μυθολογία, η φιλοσοφία, η τέχνη και η ιστορία εντάχθηκαν οργανικά στη συζήτηση. Ο Καθηγητής Θανάσης Σακελλαριάδης μίλησε για τη σχέση γλώσσας και φιλοσοφίας και την «ποιητική» διάσταση της φιλοσοφικής σκέψης. Η Δέσποινα Παπαστάθη παρουσίασε την ελληνοαυστραλιανή ποίηση σε σχέση με τη διασπορική ταυτότητα και την πολιτισμική διαμεσολάβηση. Η Στέλλα Σορώτου ανέδειξε τη διαχρονική και διαπολιτισμική επίδραση της μυθολογίας στη διάδοση και διδασκαλία της ελληνικής. Και η συζήτηση για τους Έλληνες λογοτέχνες των Αντιπόδων έθεσε ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα: τι σημαίνει να επιμένει κανείς να γράφει στα ελληνικά σε ένα περιβάλλον όπου η κυρίαρχη γλώσσα είναι διαφορετική;

Η ιστορική διάσταση της γλωσσικής μνήμης

Ο Παναγιώτης Διαμάντης συνέδεσε την ιστορία των ελληνοαυστραλιανών σχέσεων με τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, με αφορμή και την έκδοση για τα 100 χρόνια του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στο Σίδνεϊ, που ιδρύθηκε το 1926. Η συγκεκριμένη προσέγγιση αποκτά ιδιαίτερη αξία αφού η γλώσσα δεν διδάσκεται σε ιστορικό κενό. Πιο απλά, για να κατανοήσει ένας νέος Ελληνοαυστραλός γιατί αξίζει να γνωρίζει ελληνικά, χρειάζεται να γνωρίζει και την ιστορία των ανθρώπων που έφεραν τη γλώσσα αυτή στην Αυστραλία.

Η διπλωματική παρουσία στο Σίδνεϊ

Ουσιαστική παρουσία στο 12ο Διεθνές Θερινό Πανεπιστήμιο στο Σίδνεϊ, είχε και ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας, Γεώργιος Σκέμπερης. Απηύθυνε χαιρετισμό στο πλαίσιο της διοργάνωσης, η οποία συνέπεσε με τις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στο Σίδνεϊ. Στη συνέχεια, συμμετέχοντας στις εργασίες του συνεδρίου, αναφέρθηκε στη σημασία της διοργάνωσης και στον ρόλο της ελληνικής γλώσσας στη διατήρηση της σχέσης των Ελληνοαυστραλών με την πολιτιστική τους κληρονομιά.

Η πολιτιστική πλευρά της διοργάνωσης

Η διοργάνωση πλαισιώθηκε με εκθέσεις Ελληνοαυστραλών εικαστικών, έκθεση γελοιογραφίας με έργα των Ηλία Μακρή, Ανδρέα Πετρουλάκη και Στάθη, προβολή του ντοκιμαντέρ «Αρκαδία, Χαίρε!» του Φίλιππου Κουτσαφτή, παραδοσιακή μουσική και χορούς.

Στις εκδηλώσεις συμμετείχαν χορευτικά συγκροτήματα από διαφορετικές ελληνικές κοινότητες της Νέας Νότιας Ουαλίας: Κρητικοί, Πόντιοι, Μακεδόνες, Λήμνιοι, Καλύμνιοι, αλλά και χορευτικά της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Σίδνεϊ.

Με τον τρόπο αυτό, η ελληνική γλώσσα παρουσιάστηκε όχι ως απομονωμένο γλωσσικό σύστημα αλλά ως μέρος ενός ολόκληρου πολιτισμικού οικοσυστήματος.

Από τη Βοστώνη στο Σίδνεϊ

Στο τέλος των εργασιών παρουσιάστηκε ο συλλογικός τόμος των πρακτικών της προηγούμενης διοργάνωσης στη Βοστώνη, «Ομογενειακά Μέσα Ενημέρωσης και Ελληνική Γλώσσα», σε επιμέλεια Νικολέττας Τσιτσανούδη-Μαλλίδη και Δέσποινας Στεφάνου, δημιουργώντας μία συμβολική συνέχεια ανάμεσα στις δύο διοργανώσεις.

Οι τιμές που αποδόθηκαν

Οι διοργανωτές της Αυστραλίας απένειμαν τιμητική διάκριση στη Νικολέττα Τσιτσανούδη-Μαλλίδη, ιδρύτρια και διευθύντρια του Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου.

Παράλληλα τιμήθηκαν σημαντικές προσωπικότητες που συνέβαλαν στην υπόθεση της ελληνικής γλώσσας, μεταξύ των οποίων ο ακαδημαϊκός Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, ο Alfred Vincent, ο Joseph Lo Bianco, ο Ken Cruickshank, ο καρδιοχειρουργός Σωτήριος Πράπας, ο Παναγιώτης Τζόκας, η Αδαμαντία Τσερεντζούλια, η Στέλλα Σορώτου, η Κατερίνα Βέτσικα και η Χαρούλα Θεμιστοκλέους.

Η διοργάνωση είχε επίσης τη στήριξη σημαντικών ελληνικών και αυστραλιανών ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων η ΕΡΤ, η ΕΡΤ3, η ΕΡΤ WORLD, η «Φωνή της Ελλάδας», το Πρώτο Πρόγραμμα, το Κανάλι της Βουλής, ο Greek Herald, ο Neos Kosmos, το SBS Greek Program, το 2ΜΜ Radio, το Greek City Times και άλλα ομογενειακά μέσα.

Sydney: The Greek Language “From Memory to the Future”

Posted on by

The 12th International Summer University kicks off

With the theme “The Greek Language in Australia: From Memory to the Future,” the event, held from September 6 to 11 with more than 120 speakers, highlighted the power of the Greek language, education, the diaspora, and the media in the Antipodes. .

See more of our articles in the search results

From the language of the first immigrants to the language of their children and grandchildren. From the traditional Greek school to artificial intelligence, digital education, and new media. From cultural preservation to the creation of new international networks.

It was against this complex and timely backdrop that the 12th International Summer University “Greek Language, Culture, and Media” took place in Sydney from September 6 to 11—an institution that has evolved into an international forum bringing together the academic community and the Greek diaspora, demonstrating that the discussion about the Greek language concerns not only the past but, above all, the future.

The 12th International Summer University was a collaborative effort between the Laboratory for the Study of Social Issues, Media and Education of the Department of Early Childhood Education in the School of Educational Sciences at the University of Ioannina, the Greek Studies Program at the University of New South Wales, and Unity in Philia. Also participating in the event were the Foundation for Hellenic Studies UNSW, AHEPA Sydney & NSW, the International Society of Friends of Nikos Kazantzakis – Sydney Branch, the Maliotis Cultural Center of Hellenic Holy Cross, the Hellenic Society for Applied Linguistics, and numerous Greek-Australian organizations. The academic director and founder of the event is Professor of Linguistics and the Greek Language, Dean of the School of Education at the University of Ioannina, Nikoletta Tsitsanoudi-Mallidi, while the organizational management in Australia was handled by academic Vasilis Adrachtas, director of the Greek Studies Program at the University of New South Wales.

It should be noted that the event was held under the auspices of the Presidency of the Hellenic Republic, while the opening remarks and proceedings included, among others—either in person or via message—the President of the Republic, Konstantinos Tasoulas, Minister of Education Sophia Zacharaki, Deputy Minister of Foreign Affairs Yannis Loverdos, Greek Ambassador to Australia Stavros Venizelos, state officials from New South Wales, Anna Batistatou, Rector of the University of Ioannina, as well as representatives of the Greek community and the Greek Orthodox Community of New South Wales. Archbishop Makarios of Australia also delivered a greeting, in which he placed particular emphasis on the role of the Greek language in the identity and cultural heritage of the Greek diaspora.

The main sessions were held at the Rex Vowels Theatre at the University of New South Wales, with over 120 speakers and presenters from various countries and fields participating. The opening ceremony included a recognition of Indigenous peoples and a moment of silence in memory of the late Professor Georgios Kanarakis and his contributions to Greek literature and culture, while the event was dedicated to the memory of the pilots who recently lost their lives in Tanagra.

Closure

About the Presentations

At the heart of the proceedings was the presentation by the founder and academic director of the event, Professor Nikoletta Tsitsanoudi-Mallidi, on the promotion of the Greek language through the International Summer University itself, which aims to serve as a mechanism for spreading the Greek language among the diaspora. Summarizing the institution’s philosophy, the professor emphasized that the Greek language is not treated as a museum piece but as a living, international, and evolving cultural asset.

She highlighted the transition from the “language of memory” of the first generations of immigrants to the language of the future, which must remain alive for the younger generations of Greek-Australians living in a multicultural and predominantly English-speaking environment. Therefore, the issue is not simply whether Greek will survive, but what form of Greek will be spoken tomorrow, by whom, in what contexts, and with what tools. After all, this is the central theme running through the entire event: it is not enough to preserve the Greek language simply because it is a marker of heritage. It must remain useful, appealing, and functional in the lives of younger members of the diaspora.

Exploring exactly what survives of the Greek language when it is transmitted into an English-speaking environment over many generations, scholar Vasilis Adrachtas, co-organizer of the conference, presented a paper titled: “Beyond Linguistic Decline: The Survival of Dialectal Forms of Greek in the Antipodes Through Three Case Studies.” The presentation essentially shifted the discussion from a general concern about language loss to the actual linguistic life of the diaspora.

“Language decay” is one of the most widespread interpretive models for migrant and community languages; however, Professor Adrachtas points out that such a model may obscure phenomena moving in the opposite direction. In other words, the question is not only, “How much Greek has been lost?” but also, “How much Greek has survived—and in what way?” What happens to a Greek word as it is passed down from generation to generation? Which elements of the language are preserved? Which ones change? Which ones fade away, and which ones take on new life within an English-speaking environment? And finally, might “linguistic decay” not always be merely a loss, but could it also be a sign of a language that is adapting and creating new forms? He sought to answer these questions, as they play a pivotal role in the future of the Greek language in Australia as well as in Greek communities abroad.

Adrachtas focuses on the dialectal forms of Greek that have survived in the Antipodes and uses three case studies to examine phenomena that cannot be easily explained as a simple “decline” of the language. Thus, Greek in the diaspora is not viewed exclusively as a language that is gradually disappearing under pressure from English. It can also serve as a space for the preservation, transformation, and recreation of linguistic forms. In this way, it is concluded that language changes because it is alive.

It should be noted that the professor also participated in a special session on the interconnection between entrepreneurship, research, innovation, and the Greek language, which is viewed as part of a broader ecosystem of knowledge, education, culture, entrepreneurship, and international collaborations.

In his remarks at the event, Archbishop Makarios of Australia placed particular emphasis on the role of the Greek language in the identity and cultural heritage of the Greek community, while stressing the need for Greek to remain alive and thriving among the younger generations of Greeks in Australia. In his remarks, as broadcast by “The Voice of Greece,” the Archbishop spoke of preserving Greek with “sacred devotion” as the language of worship—almost universally—in Australia. Consequently, the Greek language is not only a subject of education or cultural heritage but also a language of worship, as well as a vehicle for the Greek community’s ecclesiastical tradition.

Anastasia Giannakidou of the University of Chicago, posing the question, “What makes the Greek language valuable and vibrant?” pointed out that a language does not survive simply because there is a teaching program, but rather when it acquires practical use, emotional value, a social space, and a connection to identity. Joseph Lo Bianco, a professor emeritus at the University of Melbourne and president of the Pharos Alliance, focused on the revitalization of the Greek language in Australia and the question of whether the trend of shifting from Greek to English can be reversed. Both presentations emphasized that linguistic continuity cannot rely solely on nostalgia or ancestry, but requires contemporary incentives, usage, educational structures and the active participation of younger generations.

Schools were another key focus. Adamantia Tserentzoulia’s presentation, entitled: ‘Teaching the Greek language and culture in a multicultural environment: The experience of schools in Australia’ presented the reality of teaching Greek in a multicultural Australian environment, whilst the role of community schools and university programmes was discussed. Haroula Themistokleous referred to community language schools that operate outside the regular school day. Katerina Vetsika presented the case of SICLE, the Community Languages Education Centre at the University of Sydney, whilst Anna Skribia spoke about empowering pupils through Greek language programmes. The challenge now is to create a Greek-language school that meets the needs of children growing up in a different linguistic and social reality. And, as it has become clear, the preservation of the language cannot rely solely on the nostalgia of previous generations. We need modern teaching methods, new tools and, above all, reasons why a young person would want to learn Greek.

Broadening the geographical and conceptual framework, the presentation by Mariava Chrysostomidou, a theatre studies student and founder of Afroblue, on the topic: ‘Roots in the Aegean, Presence in Africa: Contemporary Aspects of Greek Diaspora Culture’, focused on the Greek community in Tanzania. One of the aims of Afroblue, which is currently being established, is to revitalise the Greek language and culture in Tanzania. To this end, through qualitative research and semi-structured interviews with business people, teachers, clergy and institutional representatives – which she conducted herself during her travels over the last five years – she has highlighted how a small Greek community maintains ties with its language, culture and collective memory, whilst at the same time actively participating in the country’s social and economic life. The case of Tanzania served as a prime example of the multifaceted nature of the Greek diaspora.

Of particular interest was the point that technology, which was once regarded as a threat to linguistic continuity, can now serve as a tool for reconnecting the diaspora with the Greek language. Contributions on this topic were made by Nikos Mathioudakis, who presented the idea of learning Greek through the words of Kazantzakis. Paris Kourtis, who raised the issue of Artificial Intelligence in the teaching of the Greek language to the Greek diaspora. Eleni Bourou, who highlighted the challenges facing the Greek language in the digital age. Professor Christos Michalakelis, who presented the digital services of Study in Greece, the national body for the internationalisation of Greek public universities, aimed at attracting students to study in our country. Jenny Pange, who spoke about the shift from geographical distance to digital proximity and the new relationship between the diaspora and the homeland.

Journalism as a tool for language preservation was a separate section, as language is directly linked to the survival of the diaspora media. Can a media outlet also be an agent of language policy? This was the central question. Participants included, amongst others, Panos Sobolos, who spoke about the existence, contribution and usefulness of the diaspora media. Eleni Karali, who highlighted the educational role of the Greek press in Australia. Emil Theodoropoulos, who presented the media as an educational tool for teaching the Greek language. Alexia Koulouri, who highlighted the role of the media as channels of communication with Greeks in the diaspora, with particular reference to Parliament TV. Also taking part were Christos Bechlivanos and representatives of the Greek Herald, *Neos Kosmos* and *Greek City Times*, whilst a round-table discussion brought together key representatives of the Greek-Australian press to discuss the evolving role of the Greek-Australian media in Australia.

Entrepreneurship can also act as a driving force for the sustainability of a language: language is not just a matter for schools, universities or communities, but also one of economic sustainability. The discussion was attended by representatives from the business sector, international relations, European funding programmes, research and technology organisations, and entrepreneurs, whilst the round table was moderated by Konstantinos Sgouras and Nikoletta Tsitsanoudi-Mallidi.

Language as Culture

The programme was not confined to linguistics. Poetry, literature, mythology, philosophy, art and history were organically woven into the discussion. Professor Thanasis Sakellariadis spoke about the relationship between language and philosophy and the ‘poetic’ dimension of philosophical thought. Despoina Papastathi presented Greek-Australian poetry in relation to diaspora identity and cultural mediation. Stella Sorotou highlighted the timeless and cross-cultural influence of mythology on the dissemination and teaching of the Greek language. And the discussion on Greek writers in the Antipodes raised yet another important question: what does it mean to persist in writing in Greek in an environment where the dominant language is different?

The historical dimension of linguistic memory

Panagiotis Diamantis linked the history of Greek-Australian relations with the teaching of the Greek language, prompted by the publication marking the 100th anniversary of the Consulate-General of Greece in Sydney, which was established in 1926. This approach is particularly valuable, as the language is not taught in a historical vacuum. Put simply, for a young Greek-Australian to understand why it is worth learning Greek, they also need to know the history of the people who brought that language to Australia.

The diplomatic presence in Sydney

The Consul-General of Greece, Georgios Skemperis, also made a significant appearance at the 12th International Summer University in Sydney. He delivered a welcome address at the event, which coincided with the celebrations marking the 100th anniversary of the establishment of the Consulate-General of Greece in Sydney. He then took part in the conference proceedings, highlighting the significance of the event and the role of the Greek language in maintaining Greek-Australians’ connection with their cultural heritage.

The cultural aspect of the event

The event featured exhibitions by Greek-Australian visual artists, a cartoon exhibition with works by Ilias Makris, Andreas Petroulakis and Stathis, a screening of the documentary ‘Arcadia, Hail!’ by Filippos Koutsaftis, as well as traditional music and dancing.

The events featured dance groups from various Greek communities in New South Wales: Cretans, Pontians, Macedonians, Lemnians, Kalymnians, as well as dance groups from the Greek Orthodox Community of Sydney.

In this way, the Greek language was presented not as an isolated linguistic system but as part of an entire cultural ecosystem.

From Boston to Sydney

At the end of the proceedings, the anthology of papers from the previous event in Boston was presented: ‘Greek Diaspora Media and the Greek Language’, edited by Nikoletta Tsitsanoudi-Mallidi and Despoina Stefanou, thereby creating a symbolic link between the two events.

The honours bestowed

The Australian organisers awarded an honorary distinction to Nikoletta Tsitsanoudi-Mallidi, founder and director of the International Summer University.

At the same time, prominent figures who have contributed to the cause of the Greek language were honoured, including the academic Christoforos Charalambakis, Alfred Vincent, Joseph Lo Bianco, Ken Cruickshank, cardiac surgeon Sotirios Prapas, Panagiotis Tzokas, Adamantia Tserentzoulia, Stella Sorotou, Katerina Vetsika and Haroula Themistokleous.

The event also received support from major Greek and Australian media organisations, including ERT, ERT3, ERT WORLD, ‘The Voice of Greece’, the First Programme, the Parliament Channel, the Greek Herald, Neos Kosmos, the SBS Greek Programme, 2MM Radio, the Greek City Times and other Greek-Australian media outlets.

Lighthouses as monasteries

Posted on by

Wayne  Hall

Edward Gibbon came to see the decline and fall of the Roman Empire as “the triumph of barbarism and religion”. If the “second coming of Christ” is to be an event not in the history of religion but in the history of science, knowledge and enlightenment, do lighthouses have a future as the “monasteries” of a polycentric and – post-religious – world?

This analysis is written from Greece, which prima facie is not well placed to be an active participant in transitioning to the multipolar world that would involve a lowering of the status of Europe, Christianity and “the West”. “The West” that Greece is often seen not to be altogether part of… is the West of Catholicism and Protestantism, of “the Franks”, of the Bavarians that ruled Greece in the decades following a revolution claimed to be successful, of the Second World War Nazi occupation (was that really “West”?) Greeks are proud of the fact that the word “Europe” itself is so unambiguously Greek. And it is a source of pride in Greece that Italy’s attempt to reverse history’s allocation of a Greek civilizing role over Italy by elevating the latter to the status of colonizer and making the latter the colonized was – in the Second World War – defeated.

On the other hand today’s promotion to prime visibility of such outrageously Nazi-like figures as Ursula von der Leyen and German chancellor Friedrich Merz… reeks of provocation (by whom, and for what purpose?). There is a sense of déjà vu in the whole scenario, and what does it signify?  The post WW2 Pax Americana is no longer favored even by the United States as self-confident and openly declared policy. The rise of a Chinese and Russian alternative claimant to global hegemony appears to lack a basic element historically associated with empire: the imposition of cultural (including linguistic) domination. And what do these two states have in common anyway other than a 20th century past of a rather problematic Marxism (would Lukacs agree?) from which one of them has explicitly dissociated itself and which the other has transformed into an inscrutable hybrid? Do these elements comprise the cultural face of a newly emerging hegemony? Perhaps they do, but if so it will be sui generis.

Only a few years have passed since the triumphal descent on Athens of the heroic defenders of medical integrity, scientific principle and democracy Reiner Fuellmich and Sucharit Bhakdi. Their campaign was one of opposition to the deceit, censorship and murderous hidden agenda of a World Health Organization evidently fallen into the hands of criminals. Both men rejoiced to be present in the “cradle of democracy”, clearly appealing to conceptions that neither of them seemed to perceive as being gravely threatened not only practically but also theoretically.  Introducing Fuellmich at the press conference held on the eve of an impressive public meeting at the “Parko tis Eleftherias”, the Greek cardiologist Argyris Dalianis declared (to translate from the Greek): “Today is a historic day for many reasons because we have two figures from the international constellation who distinguished themselves as scientists and not only. These people are, I think, a symbol and will after a few years be an even greater symbol for all people and of all times, because they do not have, at this moment, the luxury of saying what they say without being punished for it. For the speaker sitting alongside me here, despicable slanders have been in circulation stigmatizing him in various ways in the knowledge that here in Greece the presence of these people can cause a sensation. This press conference that is taking place has a potential to snowball when the editing is completed in a few hours and the responses to it start to circulate.”

Dalianis was not wrong to claim that the press conference then taking place had “a potential to snowball”, nor that the presence in Greece of figures of recognized importance in Europe “can cause a sensation.” Greece is after all a country of the Western European periphery. But in this case it did not happen. The suspended and ultimately reinstated health workers who had comprised a significant proportion of Dalianis’ support base when he embarked (as did so many others) on the typically fruitless task of rank-and-file party building in the wake of the COVID upheaval, quickly reverted to more familiar routines and concerns. “Each of us has our views, which are based on some scientific data. If a person has a minority view in relation to the importance or intensity of a particular issue that he is outside reality and his conclusion is scientifically baseless. I don’t think that any health worker, and particularly the doctors, would say anything that was not supported by scientific data.” (The words of Argyris Dalianis. My translation.)

But even worse than this, before much more than a year had passed from the time of  his Athens appearance, Fuellmich had been kidnapped and, in comprehensive defiance of legality, imprisoned in Germany.

In June 2022, at the time of the dissolution of Fuellmich’s first attempt to separate fact from fiction concerning the WHO and its agenda (the Corona Investigative Committee), Reiner performed his own “turn to the global south” in the form of an online interview with the Australian “freedom movement” activist group Café Locked Out, conducted from the little rural town of Portland in Victoria, Australia. https://open.spotify.com/episode/4v14gx5mrr5b0EYbC8v2o3

What Reiner said to the Café Locked Out activists makes it clear how dangerous he is perceived as being (by certain people) but his flattering comments on the Athenian health care workers he had so recently met seem to foreshadow certain limitations. In this Portland interview he ventures the optimistic assessment that they (like himself) “would not crack under pressure”. And his declared hopes for his  German political party “die Basis” have seemingly not aged well. Returning to the northern hemisphere one returns to the question of how Reiner’s Greece might plausibly find qualifications for participation in a turn away from Europe towards “the global south”.

The answer, it is here asserted, is through the revolution of 1821. This date is the historically approved date for commencement of the uprising against the Ottoman Empire that is described as an uprising of Greeks (most of whom, like the Albanians who did most of the fighting)  thought of themselves as Christians and “Romioi” (Romans), not Greeks (i.e. pagans) (which does not necessarily mean that they were more religious than they were nationalistic.) And it is not the date of establishment of the new revolutionary state, which was 26th January 1828 (forty years to the day after the raising of the Union Jack at Port Jackson in New South Wales) or alternatively 3rd February 1830 with the signing of the London Protocol and with it the blessing of “the international community” of the day (France, Great Britain, Russia), or, as an afterthought, after some scrabbling around to find a European king willing to head it, proclamation of the Kingdom of Greece at the London Conference of 1832.

The Greek state that was proclaimed in Aegina on 26th January 1828 was headed by the distinguished (and later assassinated) international diplomat Ioannis Capodistrias, but it is only in Aegina that this was recognized as an inauguration, although after decades of tireless lobbying by Aeginetans and other admirers of Capodistrias, a Greek presidential decree did (in the 21st century) finally recognize 26th January as the date for a Greek festival “of local significance”.                                                                                                                                    

Could it aid Greece’s “turn to the global south” (and Australia’s self-respect) if it came to share this date with Australia as an allied national day? Greece’s presently recognized national day 25th March is after all the date not of a national but of a religious festival, the feast of the Annunciation. Would it benefit Greece’s prestige in Europe and globally if 26th January became the country’s national day?  For reassurance of the Orthodox faithful – it can be said confidently that there was no more explicitly devout Orthodox Christian than Ioannis Capodistrias.

And he was nevertheless on the side of Enlightenment.  Education, modern science and organized state laws were at the heart of his objectives. He believed that an educated public was necessary for a free nation. He opened primary and secondary schools across Greece which were not obsessed with classical learning to the detriment of common sense.  He wanted students to learn practical trades, including agriculture. His approach to medical science was forward-looking, including selective resort to vaccination (e.g. against smallpox). He rejected the status quo of arbitrary rule by local warlords and rich  landowners, instead promoting unified central government. And he favoured emancipation of Jews – in 1830 he granted legal equality to Jewish inhabitants  in the newly formed Greek state, making Greece one of the first European nations to establish equal civil rights for Jews.

Having grown up in Corfu, which had a prominent and historic Romaniote and Sephardic Jewish community, he was familiar with Jewish integration and Jewish life in the Ionian region. His 1830 decree  helped shape the multi-cultural and equal-rights framework inherited by the later Greek parliamentary state, even though local administrations sometimes struggled with full enforcement due to lingering Ottoman-era societal prejudices. The key principle for him and those who agreed with him was equality of treatment, a principle that will remain as relevant in 2028 as it was in 1828. 

One factor that complicates the task of making Capodistrias’ record facilitate a Greek turn to the planetary south is that he is relatively well-known only in certain specific countries outside Greece: Switzerland, Russia, Bulgaria, Romania. When the Italian ex-Europarliamentarian the late Giulietto Chiesa visited Aegina in 2013  and spoke in a memorable public discussion on European integration and its future, he knew absolutely nothing about Capodistrias (until informed by Aeginetans). In the English-speaking section of the planetary south, and specifically in Australia, the Greek expatriate community has supported some beginnings of recognition. On March 10 2026 a well-attended public meeting was held in the Sydney suburb of Lakemba under the auspices of the Greek Orthodox Community of New South Wales to celebrate the 250th anniversary of Capodistrias’ birth. A lecture was presented by the Greek-Australian university lecturer Vassilis Adrachtas on the subject of Ioannis Capodistrias “exploring the legacy of the first Governor of the modern Greek state and his vision for the future of Athens.”

For modern Greece’s first governor to acquire “brand recognition” among Australians not of Greek extraction it could be of some use for a “Capodistrias of the South” to be detected. It has occurred to me, in a personal judgement, that a possible candidate for some kind of historical partnership with modern Greece’s first governor would be New South Wales’ first governor, Captain Arthur Phillip.

Here is what AI has to say:

Comparing Arthur Phillip, the first Governor of New South Wales (1788-1792), to Ioannis Capodistrias, the first Governor of Greece (1821-1831, highlights some interesting parallels as founding leaders tasked with building a new state from scratch. While they operated in vastly different contexts – a colonial penal settlement versus a sovereign post-revolutionary state – they share characteristics as pioneering administrators. Both were the primary architects in establishing the initial structures of their respective governments, dealing with immense instability.

Strict morality and Vision: Phillip is noted for his “strict moral compass and meticulous nature, needed to run a penal colony in a hostile environment. Similarly, Capodistrias was known for his dedication to organizing a shattered society under the rule of law.

The Struggle of Resources: Both men operated in harsh, resource-starved environments, forced to make difficult decisions with limited support from home authorities (London for Phillip; European powers for Capodistrias).

Challenges to Authority: Both faced opposition from within their own ranks – convicts/marines for Phillip, and local political factions for Capodistrias.

Divergences

Goal of the State: Phillip was establishing a colony designed  for imprisonment and eventual development under British rule. Capodistrias was building an independent, modern European republic. 

Background: Phillip was a British naval officer, whereas Capodistrias was a diplomat with extensive European experience serving as a transitional figure between the Ottoman era and modern Greece.

Essentially, both could be described as founding administrators managing chaos in a new territory. 

Alternative text

Arthur Phillip: a Capodistrias of the planetary south?

Comparing Arthur Phillip to Ioannis Capodistrias is an intriguing historical parallel, suggesting that both were pioneering, authoritative leaders tasked with constructing a new society from scratch under chaotic conditions.

While they operated in vastly different worlds – Phillip as a British Royal Navy officer founding a penal colony in Australia (1788-1792) and Capodistrias as the first head of state of a newly independent Greece (1828-1831) – there are notable similarities in their roles as “state builders”. 

Similarities as “’Constructors”

Founders of New Entities:  Phillip established the colony of New South Wales and the city of Sydney, overcoming starvation and immense isolation. Similarly, Capodistrias assumed leadership of a war-torn Greece, creating the foundations of the modern Greek state in Aegina and Nafplio.

Authoritarian Style: Both operated as practical autocrats. Phillip was authorized as Governor to enforce strict discipline and order over a convict population. Capodistrias, facing intense internal strife, suspended the constitution to create a functioning centralized government, often acting with absolute authority.                  

Visionary Leadership: Phillip was known as a strategic thinker who recognized the potential of the new land and argued for the land rights of indigenous people and for convicts to be treated well. Capodistrias was also a visionary who aimed to build modern institutions (schools, courts, orphanages).

Byron

The poet Lord Byron is an international figure doubtless better known to the general public than Ioannis Capodistrias as one of the dramatis personae of the Greek Revolution. Probably the best-known Philhellene, he hired and equipped ships to break the siege of Messolonghi, organized Greek war bonds on the London market, rallied troops in collaboration with revolutionary leader Alexander Mavrokordatos. His death from fever in Missolonghi galvanized international sympathy and induced Western European powers to intervene on behalf of Greece. The emergence in Australia of a Cape Byron Lighthouse Declaration might therefore be expected to arouse more than a flicker of interest among supporters of the “turn to the global south”, even if the Byron after whom the lighthouse in question was named (by Captain James Cook) should turn out to be not the most famous Byron, as Captain Cook had died nine years before Byron the Philhellene poet was born, but the latter’s  world-circumnavigating grandfather Vice-Admiral of the White “Foul-Weather Jack” Byron.

Lighthouses

A final question for AI

Are lighthouses a means of protection from natural dangers or man-made dangers?

Reply

Lighthouses are a means of protection from natural dangers.

Natural Dangers Lighthouses Prevent

Hidden rocks and reefs: They warn ships before they crash into hard underwater stone.

Shallow water: They keep boats away from sandbars where they can get stuck.

Dangerous coastlines: They show sailors where the edge of the land is during dark nights.

Heavy fog and storms: They use loud horns and bright beams to guide ships when visibility is very low.

Why They Are Not for Man-Made Dangers

They do not stop enemies, pirates or military attacks

Their sole purpose is to prevent accidental crashes caused by geography and weather.

Comment from enouranois:

The headlining is exaggerated but the development is authentically unacceptable.
https://cairnsnews.org/2026/07/29/minns-and-nsw-labor-purge-christianity-from-police-ranks/

Two points to highlight:
https://www.abc.net.au/news/2023-05-04/nsw-nationals-won-t-rule-out-ben-franklin-expulsion/102300944

Ben Franklin should be invited to the 200th anniversary of the swearing-in of modern Greece’s first governor in Aegina on 26th January 2028. 26th January is the internationally (and nationally) unrecognized date of inauguration of the post-revolutionary modern Greek state. Greece should once again have a bicameral parliament (like New South Wales and all Australian states apart from Queensland) as it has had twice in its history since the establishment of modern Greece. But this will need assistance. It is not on current agendas.