Yanis Varoufakis sits down with David Marr to reflect on the war on Iran, the failures of the Democracy in Europe Movement, cancelling his appearance at Adelaide Writers’ Week and being charged with promoting drug use for admitting to taking ecstasy at Sydney Mardi Gras nearly forty years ago.
https://www.abc.net.au/listen/programs/latenightlive/yanis-varoufakis-iran-war/106421524
If, as it seems, the president of the United States takes orders from Israel, this makes Israel today’s arch-imperialist power, which is strange insofar as Israel apparently, alone, among history’s successive hegemonic powers, is uniquely lacking in an ideological justification with something approaching plausibility for external, and not just internal, consumption. To be God’s chosen people can surely be flattering and praiseworthy only to those who can see themselves as included in this category. Does this mean that such an imperialist power can rely only on blackmail to maintain its position?
The first of the European powers to seek hegemony over the New World was Portugal, whose supremacy was quickly challenged, with the assistance of the Dutch, by Spain.
Here is a timeline, presented by Robin Blackburn in his book “The Making of New World Slavery” (p.9)
“The theory of empire which the Portuguese, Spanish, French, Dutch and English came to expound appealed to God-given rights, but with interesting differences of emphasis. The Portuguese emphasized their rights as “discoverers”, not so much of the land as of the sea-routes between Europe and the newly discovered coast; Portuguese captains were required to register navigational details of their discoveries as well as marking them with a stone cross. The Spanish monarch claimed to rule the Americas by a God-given right of conquest , so long as the ceremony of the ‘Requirement’ demanding peaceful submission had been observed. Supposedly the Aztec and Inca rulers, having failed to respond and having obstructed the Spaniards’ free movements, had been conquered in a ‘just war’. The French believed the Spanish ‘Requirement’ and conquest were a mockery of Christian behavior and violated the God-given natural rights of the indigenous peoples. The French, therefore, appeared in the New World as friends and allies of the natives, and supposedly established colonies only with their unforced consent. The Dutch asserted their right not simply as navigators but principally as traders; in contrast to the Iberian powers they believed that there was a God-given natural right of all to sail the high seas in pursuit of trade, and to the better life that commerce brought with it. Finally, the English laid stress on the fact that their colonists, as cultivators or “planters”, were making better use of the land than native hunters-and-gatherers or colonial rivals, and thus enjoyed Divine sanction.
This bare summary simply picks out the most salient feature in each imperialist ideology; in practice the various powers constantly sought to imitate one another’s successes and learn from their mistakes. But their competitive success naturally depends upon the resources and institutions each could dispose of. While the Spanish approach, at one extreme, was highly dependent on state initiative and control, the English formula, at the other, critically depended upon the initiative and competence of the colonists themselves, albeit within the terms of some royal charter or bequest. “
Fast forward to today’s would-be appropriation of “the global South” by a coalition headed by Russia and China, the formerly Communist allies and rivals. Is it a new characteristic of this latest effort for the imposition of global hegemony that it no longer seeks to implant its own language but most probably contents itself with taking over the language and culture of its predecessor, as Rome largely did before it? One question among the many.
Postscript
This is a message from Yanis Varoufakis, economist, former finance minister of Greece, author of numerous bestselling books and contributor to the Australia Institute Press’s latest book, A Time for Bravery: What happens when Australia chooses courage?
Hear from me firsthand in conversation with Australia Institute Deputy Director Ebony Bennett on Zoom, Wednesday 4 March, 11 AM AEDT.
Comment from W.H.
I participated in this online discussion, posting two questions to Yanis in the chat.
1. What is your attitude to the proposal of Professor Ian Brighthope for secession of Western Australia? https://cairnsnews.org/2026/02/27/labor-government-treats-states-like-cash-cows-milking-resources-starving-their-potential-time-to-secede/
2. Do you feel that it would be good for you and Liz Gunn to collaborate? (Is Yanis even aware of the existence of LIz Gunn?) Neither of these questions were noticed, much less answered. Yanis did however manage to include a comment on the value of “vaccinations” as public health measures.
Αν, όπως φαίνεται, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών λαμβάνει εντολές από το Ισραήλ, αυτό
καθιστά το Ισραήλ τη σημερινή υπεριμπεριαλιστική δύναμη, κάτι που είναι παράξενο, καθώς το
Ισραήλ, προφανώς, μόνο του, μεταξύ των διαδοχικών ηγεμονικών δυνάμεων της ιστορίας, στερείται
ιδεολογικής δικαιολογίας που πλησιάζει (έστω) την ελάχιστη πειστικότητα για εξωτερική, και όχι μόνο
εσωτερική, κατανάλωση. Το να είσαι ο εκλεκτός λαός του Θεού μπορεί σίγουρα να είναι κολακευτικό
και αξιέπαινο για όσους είναι ικανοί να βάλουν τον εαυτό τους σε αυτή την κατηγορία. Αλλά για το
υπόλοιπο κόσμο; Επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι μια τέτοια δύναμη μπορεί να βασίζεται μόνο στον
εκβιασμό για να διατηρήσει τη θέση της;
Η πρώτη από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις που επιδίωξε την ηγεμονία στον Νέο Κόσμο ήταν η Πορτογαλία, της οποίας η υπεροχή αμφισβητήθηκε γρήγορα, με τη βοήθεια των Ολλανδών, από την Ισπανία. Ακολουθεί ένα χρονοδιάγραμμα, που παρουσιάζεται από τον Robin Blackburn στο βιβλίο του «The Making of New World Slavery» (σ. 9)
«Η θεωρία της αυτοκρατορίας που διατύπωσαν οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί και οι Άγγλοι επικαλείτο τα θεόσταλτα δικαιώματα, αλλά με ενδιαφέρουσες διαφορές στην έμφαση. Οι
Πορτογάλοι (1) τόνιζαν τα δικαιώματά τους ως «ανακαλύπτες», όχι τόσο της γης όσο των θαλάσσιων
διαδρομών μεταξύ της Ευρώπης και των νεοανακαλυφθέντων ακτών. Οι Πορτογάλοι καπετάνιοι ήταν
υποχρεωμένοι να καταγράφουν τις λεπτομέρειες πλοήγησης των ανακαλύψεών τους και να τις
σηματοδοτούν με ένα πέτρινο σταυρό. Ο Ισπανός μονάρχης (2) ισχυριζόταν ότι κυβερνούσε την
Αμερική με θεόσταλτο δικαίωμα κατάκτησης, αρκεί να τηρούνταν η τελετή της «Απαίτησης» που
απαιτούσε ειρηνική υποταγή. Υποτίθεται ότι οι ηγεμόνες των Αζτέκων και των Ίνκας, έχοντας
παραλείψει να ανταποκριθούν και έχοντας εμποδίσει την ελεύθερη κίνηση των Ισπανών, είχαν
κατακτηθεί σε έναν «δίκαιο πόλεμο». Οι Γάλλοι (3) πίστευαν ότι η ισπανική «Απαίτηση» και η
κατάκτηση ήταν μια παρωδία της χριστιανικής συμπεριφοράς που παραβίαζε τα θεόσταλτα φυσικά
δικαιώματα των αυτοχθόνων πληθυσμών. Οι Γάλλοι, επομένως, εμφανίστηκαν στον Νέο Κόσμο ως
φίλοι και σύμμαχοι των ιθαγενών και υποτίθεται ότι ίδρυσαν αποικίες μόνο με τη μη αναγκαστική
συγκατάθεσή τους. Οι Ολλανδοί (4) διεκδικούσαν το δικαίωμά τους όχι μόνο ως ναυτικοί, αλλά κυρίως
ως έμποροι. Σε αντίθεση με τις ιβηρικές δυνάμεις, πίστευαν ότι υπήρχε ένα θεόσταλτο φυσικό
δικαίωμα όλων να πλέουν στα ανοιχτά της θάλασσας για εμπορικούς σκοπούς και να απολαμβάνουν
την καλύτερη ζωή που έφερνε μαζί του το εμπόριο. Τέλος, οι Άγγλοι (5) τόνισαν το γεγονός ότι οι
άποικοι τους, ως καλλιεργητές ή «φυτευτές», αξιοποιούσαν καλύτερα τη γη από τους ιθαγενείς
κυνηγούς-συλλέκτες ή τους αποικιακούς αντιπάλους τους και, ως εκ τούτου, απολάμβαναν τη θεία
εύνοια.
Αυτή η συνοπτική περίληψη αναδεικνύει απλώς τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά κάθε
ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας. Στην πράξη, οι διάφορες δυνάμεις επιδίωκαν συνεχώς να μιμηθούν τις
επιτυχίες των άλλων και να μάθουν από τα λάθη τους. Ωστόσο, η επιτυχία τους στον ανταγωνισμό
εξαρτάται φυσικά από τους πόρους και τους θεσμούς που διαθέτει η κάθε μία. Ενώ η ισπανική
προσέγγιση, στο ένα άκρο, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πρωτοβουλία και τον έλεγχο του
κράτους, η αγγλική φόρμουλα, στο άλλο άκρο, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πρωτοβουλία και
την ικανότητα των ίδιων των αποίκων, αν και εντός των όρων κάποιας βασιλικής χάρτας ή
κληρονομιάς. »
Γρήγορα προχωράμε στη σημερινή υποτιθέμενη κατάληψη του «παγκόσμιου Νότου» από μια
συμμαχία με επικεφαλής τη Ρωσία και την Κίνα, τους πρώην κομμουνιστικούς συμμάχους και
αντιπάλους. Είναι άραγε ένα νέο χαρακτηριστικό αυτής της τελευταίας προσπάθειας επιβολής
παγκόσμιας ηγεμονίας το γεγονός ότι δεν επιδιώκει πλέον να εμφυσήσει τη δική της γλώσσα, αλλά
πιθανότατα αρκείται στο να υιοθετήσει τη γλώσσα και τον πολιτισμό του προκατόχου της, όπως έκανε σε μεγάλο βαθμό η Ρώμη πριν από αυτήν; Ένα ερώτημα ανάμεσα σε πολλά άλλα.
Υστερόγραφο
Αυτό είναι ένα μήνυμα από τον Γιάνη Βαρουφάκη, οικονομολόγο, πρώην υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας, συγγραφέα πολλών βιβλίων με μεγάλη εμπορική επιτυχία και συνεισφέροντα στο τελευταίο βιβλίο του Australia Institute Press, A Time for Bravery: What happens when Australia chooses courage?
Ακούστε με από πρώτο χέρι σε συνομιλία με την αναπληρώτρια διευθύντρια του Australia Institute, Ebony Bennett, στο Zoom, την Τετάρτη 4 Μαρτίου, στις 11 π.μ. AEDT.
Σχόλιο από W.H.
Συμμετείχα σε αυτή την online συζήτηση, δημοσιεύοντας δύο ερωτήσεις στον Γιάνη στο chat.
1. Ποια είναι η στάση σας απέναντι στην πρόταση του καθηγητή Ian Brighthope για την απόσχιση της Δυτικής Αυστραλίας;
2. Πιστεύετε ότι θα ήταν καλό για εσάς και τη Liz Gunn να συνεργαστείτε; (Γνωρίζει ο Yanis την ύπαρξη της Liz Gunn;)
Καμία από αυτές τις ερωτήσεις δεν έτυχε προσοχής, πόσο μάλλον απάντησης. Ο Yanis κατάφερε ωστόσο να συμπεριλάβει ένα σχόλιο σχετικά με την αξία των «εμβολιασμών» ως μέτρων δημόσιας υγείας.
Η πλημμύρα μεταναστών από παντού που εισρέει επί του παρόντος στην Αυστραλία, σε μια αδιαμφισβήτητη προσπάθεια να αλλάξει ο δημογραφικός χαρακτήρας του πληθυσμού, φαίνεται να προορίζεται να μετατρέψει την Αυστραλία σε μια κακή (ακόμη χειρότερη) αντιγραφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιος δεν έχει δει τη φωτογραφία (μια φωτογραφία;) των πλήθων στο Μελβούρνη έξω από το σταθμό Flinders Street, όπου δεν υπάρχει σχεδόν κανένα «λευκό» πρόσωπο. Αλλά αυτή η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί, ειδικά αν λάβουμε υπόψη την επιτυχία του Ισραήλ να καθιερώσει τα εβραϊκά ως γλώσσα του κράτους, σε έντονη αντίθεση με την αποτυχία της Ιρλανδίας να καθιερώσει την ιρλανδική γλώσσα ως lingua franca της χώρας.
Η προσπάθεια να μετατραπεί η Ουκρανία σε «το νέο μεγαλύτερο Ισραήλ» έχει προφανώς αποτύχει. Ίσως είναι καιρός να πάρουμε μερικές ιδέες από έναν από τους επιτυχημένους τομείς της αποικιοποίησης της Παλαιστίνης: την ισραηλινή γλωσσική πολιτική. Τα εβραϊκά έχουν εισαχθεί με επιτυχία ως η κύρια γλώσσα του ισραηλινού κράτους, αντικαθιστώντας τα Yiddish και αντικαθιστώντας ή τουλάχιστον επισκιάζοντας τις εθνικές γλώσσες των πολλών χωρών από τις οποίες έχουν έρθει εβραίοι μετανάστες στο Ισραήλ.
Στην Αυστραλία, η «πολιτική της λευκής Αυστραλίας», που επιβίωσε μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα, έχει αντικατασταθεί σε επίσημο επίπεδο από μια σχεδόν θρησκευτική εξιδανίκευση των «πρώτων λαών» της Αυστραλίας. Αυτό αναμένεται να μετριαστεί, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι απίθανο να «επιστρέψει» σε οτιδήποτε αναγνωρίσιμο από το παρελθόν.
Ως Αυστραλός γεννημένος στη Νέα Νότια Ουαλία, αλλά έχοντας ζήσει στη δεκαετία του 1970 για τέσσερα χρόνια στη Μελβούρνη και έχοντας κάποια μικρή επαφή με τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες, παρατήρησα ότι οι Αυστραλοί «πρώτοι λαοί» και άλλοι που ταυτίζονταν μαζί τους ήταν πολύ πιο φιλικοί προς τους μεσογειακούς μετανάστες (κυρίως Έλληνες) από ό,τι προς τους Αυστραλούς αγγλο-κελτικής καταγωγής.
Δείτε αυτή την καταχώριση από τον ιστότοπο του νεαρού Ελληνοαυστραλού Κανέλλου Πατσίου: https://main.cse-initiative.eu/?p=1313
Ο Κανέλλος πρόσφατα πήρε συνέντευξη από τον πρώην Έλληνα υπουργό Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος έζησε για δώδεκα χρόνια στην Αυστραλία, έχει μια δεύτερη οικογένεια στην Αυστραλία και θεωρεί την Αυστραλία ως τη δεύτερη πατρίδα του. Θα ενδιαφερόταν ο Βαρουφάκης (και φυσικά και ο Κανέλλος ) να προσπαθήσει να κάνει την ελληνική γλώσσα «τα εβραϊκά της Αυστραλίας»; Ο Καναδάς είναι ένα δίγλωσσο κράτος με την αγγλική γλώσσα να κατέχει ακόμα την πρώτη θέση. Αλλά η αγγλική γλώσσα είναι πολύ πιο κατάλληλη για να γίνει η «εσπεράντο» των νικητών», παρά για να γίνει η γλώσσα κάποιου κράτους. Στον σημερινό κόσμο, οι αγγλόφωνοι που δεν γνωρίζουν καμία άλλη γλώσσα βρίσκονται σε σαφή και επιδεινούμενη μειονεκτική θέση.
Υστερόγραφο 28 Φεβρουαρίου 2026
Η ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν κατέστησε αδύνατη την αμετάβλητη διατήρηση του προτεινόμενου θέματος συζήτησης της χθεσινής ημέρας (Παρασκευή). Όχι ότι κάτι ουσιαστικό στο μήνυμα χρειάζεται αλλαγή. Το μόνο που δεν μπορεί να παραμείνει χωρίς τροποποίηση είναι η παρουσίαση. Η έμφαση στην εβραϊκή γλώσσα δεν είχε ως στόχο την προώθηση της εβραϊκής γλώσσας. Ακριβώς το αντίθετο. Ήταν κάτι σαν προληπτική ειρηνευτική προσφορά προς τους Ισραηλινούς που δεν θα ήθελαν η κυβέρνησή τους να κάνει αυτό που μόλις έκανε. Και το χθεσινό μήνυμα απευθυνόταν επίσης στον αγγλόφωνο κόσμο, και αυτή η στόχευση παραμένει.
Η αδυναμία των σκεπτόμενων Ισραηλινών να επηρεάσουν τις ενέργειες της κυβέρνησής τους τους μειώνει ακόμη περισσότερο.