↓
Home - Page 14 1 2 … 12 13 14 15 16 … 39 40

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Posted on by

του Ian Baldwin (Vermont Independent)

Η βασική κατάσταση εδώ είναι οι δύο Αμερικές. ΔύοΤΑΞΕΙΣ (ναι, τάξεις). Από τη μία πλευρά, οι επαγγελματίες μεταπτυχιακοί και απόφοιτοι κολεγίων που απαρτίζουν την τάξη προγραμματιστών λογισμικού και ψηφιακής μηχανικής, η τάξη των μέσων ενημέρωσης (όλων αυτών, σε κάθε στρώμα και σε κάθε τομέα αυτών), η κυβερνητική γραφειοκρατική και νομοθετική τάξη, η δικηγορική και η ιατρική τάξη, η διοικητική τάξη, η τάξη των καθηγητών πανεπιστημίου, εν συντομία όλος ο κόσμος που είναι΄΄μια χαρά, ευχαριστώ΄΄, οπλισμένοι με τους φορητούς υπολογιστές τους, κατά τη διάρκεια μιας πολιτικά καθορισμένης «Απαγόρευσης Κυκλοφορίας».

Από την άλλη πλευρά του Μεγάλου Αμερικάνικου Διχασμού είναι ο κόσμος που ασχολείται με τη γεωργία, τη χειρωνακτική εργασία (οικοδομικές κατασκευές κ.λπ.), τις υπηρεσίες, τα κομμωτήρια, τις μεταφορές, την επισκευή ηλεκτρικών και υδραυλικών, το λιανεμπόριο είτε ως ιδιοκτήτες-επιχειρηματίες είτε ως υπάλληλοι, ιδιοκτήτες βενζινοπώλες και μηχανικοί, οι μπακάληδες και ιδιοκτήτες καφετέριων, κόσμος που εξαρτάται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από ζωντανούς – όχι εικονικούς – εισερχόμενους πελάτες, κλπ. Περιλαμβάνονται σε αυτήν την τάξη οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι των «νικητών» της κρίσης της Κοροναϊκής Απαγόρευσης Κυκλοφορίας, όλοι οι άνθρωποι που εργάζονται σε χαμηλού επιπέδου λειτουργικές εργασίες στις Walmart, Amazon και άλλες γιγαντιαίες επιχειρήσεις λιανικής που επωφελούνται άμεσα από την Απαγόρευση Κυκλοφορίας.

Το μίσος που πλανάται πάνω από τα κεφάλια αυτών των δύο στρατοπέδων, το οποίο, όμοια με τον ηλεκτρισμό, βασίζεται στην πολικότητα, αυτό το μίσος είναι βαθύ και εκτός ελέγχου. Η μπαταρία του ανήκει στις επαγγελματικές τάξεις. Ποια τάξη προσλαμβάνει επαγγελματίες αναρχικούς ή μισθοφόρους για να φουντώσει τις φλόγες της άλλης είναι ένα θέμα για έρευνα. Αλλά ένας άνθρωπος σαν τον Σόρος είναι πολύ καλός σε αυτή τη βρώμικη δουλειά.

Όπως και να έχει. Το φάντασμα του ολοκληρωτισμού, ωστόσο, βρίσκεται στις μορφωμένες τάξεις – μια ακριβής αντιστροφή του 1917. Οι «μορφωμένοι» αποτελούν φυσικά το «φιλελεύθερο» και τώρα φιλελεύθερο ολοκληρωτικό Δημοκρατικό Κόμμα, και πιο συγκεκριμένα, την άσχημη ηγεσία του, το DNC. Είναι αστικοί και δήθεν ευγενείς. Για την ακρίβεια είναι κοσμοπολίτες: πιστεύουν ακράδαντα ότι “ο κόσμος είναι το στρείδι τους”. Επικοινωνούν με τους ακριβείς ομόλογούς τους στη Λατινική Αμερική, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική, τη Νότια και την Ανατολική Ασία πολύ πιο εύκολα και πιο φυσικά από ό, τι στους καταπιεσμένους της δικής τους χώρας.

Το κύριο σημείο είναι ότι τα προνόμια έχουν επεκταθεί για πολλές δεκαετίες για να συμπεριλάβουν τους περισσότερους ανθρώπους που περιγράφουν τον εαυτό τους ως μορφωμένο, ειδικά επαγγελματικά μορφωμένο, οι οποίοι στη συνέχεια απασχολούνται με φορητούς υπολογιστές σε μια μεγάλη ποικιλία «επαγγελμάτων». Αλλά από μόνο του αυτό δεν εξηγεί το βάθος του μίσους που αυτοί οι άνθρωποι έφτασαν αναπόφευκτα να νιώσουν για όλους εκείνους που ζουν στην άλλη πλευρά της ηλιόλουστης πλευράς του δρόμου τους. Η Χίλαρι τους ονόμασε: οι αξιοθρήνητοι.

Οι μορφωμένες επαγγελματικές τάξεις εργάζονται για – παίρνουν τα χρήματά τους από – συγκεκριμένα βαθιά, δομικά ταξικά συμφέροντα. Για λόγους συντομογραφίας, από τους Fortune 500. Λοιπόν, οι Fortune 500 δεν είναι νέες οντότητες. Κάποιοι υπήρχαν όταν ο Μαρξ έγραψε το Κεφάλαιο. Τότε ήταν, και πάντα ήταν, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης. Μετά από 150+ χρόνια παγκόσμιας ανάπτυξης θέλουν να θάψουν το έθνος κράτος και το «διεθνές» σύστημα εθνικού κράτους. Και τώρα έχουν μια μεγάλη εκλογική περιφέρεια: όλους τους μη αξιοθρήνητους του κόσμου.

Ο λόγος που αυτή, η ηγετική τάξη της παγκοσμοιοποίησης, θέλει απελπισμένα (για να το θέσω ήπια) να απαλλαγούν από τον Τραμπ, το αργότερο μέχρι τον Ιανουάριο του 2021(?), είναι ότι ο Τραμπ έβαλε φρένο στο σχέδιό τους για την παγκόσμια διακυβέρνηση. Αυτός τώρα είναι ένας αγώνας μέχρι θανάτου.

THE USA TODAY

Posted on by

by Ian Baldwin (Vermont Independent)

The basic situation here is the two Americas. Two CLASSES (yes, classes). On one side, the college-educated and post-grad professionals who make up the software developer and digital engineering class, the media class (all of it, on every layer and in every sector of it), the government bureaucrat and legislator class, the lawyer and medical class, the management class, the university professor class, in short all the folk who do just fine thank you, armed with their laptops, during a politically driven “Lockdown.”

On the other side of the Great American Divide are the folk who do farming, manual labor (construction, etc.), services, hair salons, trucking, hauling, electrical and plumbing repair, small retail either as owner-operators or employees, gas station operators and mechanics, small grocers and cafe owner-operators, people who depend on way or another on living—not virtual—walk-in customers, etc. Included in this class are the low-wage workers of the “winners” of the Lockdown Covid crisis, all the people working in low-level-functionary jobs for Walmart, Amazon, and other giant retail operations that directly benefit from Lockdown.

The hatred that lofts over the heads of these two camps, which, like electricity itself, rides on polarity, that hatred is deep and out-of-control. The battery for it resides within the professional classes. Which class hires professional anarchists or hit men to fan the flames of the other is a subject for investigation. But a man like Soros is very very good at this dirty work. 

Whatever. The specter of totalitarianism, however, resides with the educated classes—an exact reversal of 1917. The “educated” of course form the “liberal” and now liberal totalitarian Democratic Party, and more specifically its ugly DNC head. They are urban and ostensibly urbane. More exactly they are cosmopolitan: they firmly believe the world is their oyster. They relate to their exact counterparts in Latin America, Africa, the Middle East, Central, South and East Asia far easier and more naturally than they do with the untervolk of their own country.

The main point is privilege has been expanded over many decades to include most people who describe themselves as educated, especially professionally educated, who are then employed with laptops in a wide variety of “professions.” But by itself this does not explain the depth of the hatred these people have come ineluctably to feel for all those who live on the other side of their sunny side of the street. Hilary named them: the deplorables.

The educated professional classes work for—get their money from—specific deep, structural class interests. For abbreviation’s sake, the Fortune 500. Now the Fortune 500 are not new entities. Some existed when Marx wrote Das Capital. They were then, and have always been, globalists. After 150+ years of global growth they want to bury the nation-state and the “international” nation-state system. And now they have a big constituency: all the non-deplorables of the world.

The reason they, the globalist class leadership, are desperate (to put it mildly) to rid themselves of Trump no later than January 2121, is that Trump’s put the brakes on their world-governance project. This is now a fight to the death.

Brexit Matters: What Next?

Posted on by

SOURCE: Kalypso Nicolaïdis

On February 1, I joined the wonderful France24 team which came from Paris to cover it all from London’s Westminster Tower (see backdrop). Back to back French and English of course. I will continue, as with the last three years working with F24, to try both to explain but also to argue for a more constructive, gentler Brexit. Joined by Femi Oluwole, spokesman for the next generation, anti-Brexit activist who co-founded  “Our future Our choice”.  And by two Brexiters Alex Story, from “Leave EU Business group” and CEO of a property company and former Brexit Party MEP, Ben Habib — envers et contre tout, we must continue to listen to each other’s stories.  In English with Katherine Nicholson: https://www.france24.com/en/europe/20200201-au-revoir-europe-britain-heads-uncharted-waters-leaves-eu and in French, with journalist Caroline de Camaret: https://www.france24.com/fr/europe/20200201-brexit-le-d%C3%A9but-de-la-fin
White Cliffs of Dover on the night:

img_8595

Publications

  • “Brexit Arithmetics,” in J. Armour and H. Eidenmüller (eds.), Negotiating Brexit (Munich/Oxford: C.H. Beck/Hart Publishing), 2017

Additional Media

The Campaign

Eugenics and Boris Johnson

Posted on by

Warning from Jacky Peacock: This is what happens when right-wing elite politicians get to run a country.

The London Economic | It’s 2020, and eugenics is back on the agenda

It’s 2020, and eugenics is back on the agenda

Comment from W.H.: Is woke policy on abortions and homosexuality anything other than a different way of serving the same population reduction agenda? As for equality, it is a desideratum, not a reality. To make issues like this party political is to promote divide-and-rule. It would be good for people on both sides of issues like this to curb their passions and calm down. Or stop feigning indignation. Party politicising is not the only way to express disagreement.

Ο «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ» ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ ΑΠΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Posted on by

ΠΗΓΗ: yanisvaroufakis.eu

Αν έπρεπε να συνοψιστεί το νόημα του πρόσφατου «Απολογισμού» του ΣΥΡΙΖΑ, οι ακόλουθες τρεις φράσεις θα αρκούσαν:

  • Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου είχε, τελικά, δίκιο
  • Αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε κάνει δημοψήφισμα ή εκλογές λίγο πριν το Καστελλόριζο, το ΠΑΣΟΚ θα νομιμοποιείτο έως σήμερα ως ο βασικός κορμός της προοδευτικής παράταξης
  • Η ρήξη θα έφερνε την καταστροφή της χώρας και, συνεπώς, όσοι την πρέσβευαν είτε έτρεφαν αυταπάτες (ηγεσία ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο εξάμηνο του 2015) είτε ήταν επικίνδυνοι, εκουσίως ή ακουσίως (π.χ. Βαρουφάκης, Σακοράφα, Αριστερή Πλατφόρμα)

Η ταύτιση του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου φανερώνεται από την ακόλουθη αντιπαραβολή των θέσεων της κυβέρνησης Παπανδρέου (2010/11) με εδάφια από τον «Απολογισμό» ΣΥΡΙΖΑ ως προς τρία κομβικής σημασίας θέματα:

Συμμαχίες – Αστικές Μεταρρυθμίσεις – Χρηματοδότηση

  1. Συμμαχίες με τις λοιπές ελλειμματικές χώρες (PIGS)

Πολιτική κυβέρνησης Παπανδρέου: Στην προσπάθειά της να βρει συμμάχους στο Eurogroup, η τότε κυβέρνηση πάσχισε να δημιουργήσει συμμαχίες με άλλες ελλειμματικές χώρες, ιδίως του Νότου – π.χ. Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία αλλά και την Γαλλία.

«Απολογισμός» ΣΥΡΙΖΑ: «…φάνηκε τότε σαν να υποτιμούσαμε όλοι μαζί την ανάγκη να οικοδομήσουμε συμμαχίες ή γέφυρες με χώρες που ενδεχομένως θα μπορούσαν, λόγω δικών τους προβλημάτων, να συγκλίνουν με δικά μας αιτούμενα…»

2. Αστικές Μεταρρυθμίσεις

Πολιτική κυβέρνησης Παπανδρέου: Δεχόμαστε το Μνημονιακό Δάνειο, παρά τις διαφωνίες μας, επειδή το Grexit ήταν χειρότερο. Έχοντας αναγκαστεί να αποδεχθούμε αντιλαϊκές πολιτικές, προβαίνουμε στις αστικές μεταρρυθμίσεις που η Ελλάδα είχε ανάγκη από χρόνια – και τις συνδυάζουμε με μικρά μέτρα ανακούφισης των πληγέντων πολιτών.

«Απολογισμός» ΣΥΡΙΖΑ: «Για παράδειγμα, υπήρχαν ζητήματα σαφώς προοδευτικού χαρακτήρα που περιλαμβάνονταν στα αιτούμενα της 5ης αξιολόγησης: ρυθμίσεις για τη φοροδιαφυγή… Αυτά αποτελούσαν ζητήματα «αστικού εκσυχγρονισμού», αν θέλουμε, τα οποία οι κυβερνήσεις του παραδοσιακού δικομματισμού ανέβαλλαν να αντιμετωπίσουν επί δεκαετίες για δικούς τους ιδιοτελείς λόγους.»

3. Χρηματοδότηση

Πολιτική κυβέρνησης Παπανδρέου: Νυν υπεράνω η χρηματοδότηση του χρέους για τα επόμενα χρόνια ώστε να σταθεροποιηθεί η οικονομία.

«Απολογισμός» ΣΥΡΙΖΑ: «Η πρόταση Γιούνκερ προέβλεπε συμφωνία μόνον πεντάμηνης διάρκειας με ποσό δανείου περίπου 7 δις ευρώ… Προέβλεπε δε τέσσερις αξιολογήσεις σε διάστημα πέντε μηνών, δηλαδή σχεδόν μία αξιολόγηση ανά μήνα. Αντίθετα,… με τη διαπραγματευτική ισχύ που μας προσέδωσε το δημοψήφισμα, η συμφωνία της 12ης Ιουλίου 2015 παρείχε επαρκή χρηματοδότηση των υποχρεώσεων της χώρας για ολόκληρο το διάστημα μέχρι το 2018, προσφέροντας την απαραίτητη σταθερότητα που θα επέτρεπε τη σχετική ανάκαμψη της οικονομίας και την οριστική απομάκρυνση του κινδύνου εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη.»

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΤΟΥ «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ» ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Από τα πιο πάνω, τα συμπεράσματα που ενστερνίζεται ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφή:

  1. Η μέγιστη απειλή για τη χώρα ήταν η… απειλή του Grexit – όχι τα Μνημόνια και η Φυλακή Χρέους για τον λαό μας
  2. Το μείζον ζητούμενο ήταν η εξασφάλιση μακροπρόθεσμων δανείων, ώστε να υπάρχει η «απαραίτητη σταθερότητα» – όχι η ουσιαστική αναδιάρθρωση χρέους
  3. Στο Eurogroup, δεδομένης της απόρριψης κάθε σκέψης για ρήξη με την τρόικα, οι συμμαχίες με ελλειμματικές χώρες ήταν ο μόνος τρόπος βελτίωσης της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας
  4. Στο εσωτερικό, στόχος θα έπρεπε να ήταν οι αστικές μεταρρυθμίσεις (που δεν τόλμησαν τα κόμματα της δεξιάς) και η εφικτή (εντός των Μνημονιακών περιορισμών) προστασία
    των θυμάτων της κρίσης.

Αυτά τα τέσσερα βασικά συμπεράσματα των συγγραφέων του «Απολογισμού» του ΣΥΡΙΖΑ τυχαίνει να συμπίπτουν απολύτως με τις θέσεις, και το πρόταγμα, της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Με μία διαφορά.

Οι «απολογητές» του ΣΥΡΙΖΑ, εμμέσως πλην σαφώς, παραδέχονται ότι η μόνη ουσιαστική διαφορά με την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ήταν ότι ο Αλέξης Τσίπρας, αντίθετα με τον Γιώργο Παπανδρέου, είχε την προνοητικότητα να κάνει δημοψήφισμα και εκλογές για να νομιμοποιήσει την πλήρη «ενσωμάτωση» στις πολιτικές της τρόικας.

Η «ΙΔΙΑΖΟΥΣΑ ΕΥΘΥΝΗ» ΜΟΥ

«Δεν δικαιούμαστε να μην αποδώσουμε ιδιάζουσα ευθύνη στον τότε Υπουργό Οικονομικών», γράφουν οι συγγραφείς του «Απολογισμού» του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά χαράς να μου αποδώσουν ευθύνες δεδομένου ότι ο Υπουργός Οικονομικών πάντα σηκώνει τεράστιες ευθύνες, πόσο μάλιστα σε περίοδο σύγκρουσης με μια σιδηρόφρακτη τρόικα.

Ποιες όμως ευθύνες μου αποδίδουν;

  1. «Υπερεπένδυση στην επικοινωνία έναντι μιας σχολαστικά επεξεργασμένης διαπραγματευτικής τακτικής»

Με αυτή τη φράση προσπαθούν να δημιουργήσουν-διαχύσουν την εντύπωση, ακριβώς όπως έκανε η τρόικα εκείνους τους 5 μήνες, ότι δεν είχα «σχολαστικά επεξεργασμένη διαπραγματευτική τακτική» και επιδιδόμουν στο lifestyle. Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι: Γιατί αρνούνται οι συγγραφείς του «Απολογισμού» την ύπαρξη της «σχολαστικά επεξεργασμένης διαπραγματευτικής τακτικής» την οποία παρουσίαζα από το 2012 στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και, λόγω της οποίας, ο Αλέξης Τσίπρας με τίμησε με την προσφορά του Υπουργείου Οικονομικών τον Νοέμβρη του 2014; Η μόνη εξήγηση είναι ότι δεν θέλουν να απολογηθούν για το ότι την εγκατέλειψαν ώστε να παραδοθούν στην τρόικα.

Σημείωση: Για την «σχολαστικά επεξεργασμένη διαπραγματευτική τακτική», που και είχα και είχε ενστερνιστεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, βλ. Κεφάλαιο 4 του «Ανίκητοι Ηττημένοι», Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2017

  • «Υποτίμηση της ανάγκης να οικοδομήσουμε συμμαχίες ή γέφυρες με χώρες που ενδεχομένως θα μπορούσαν, λόγω δικών τους προβλημάτων, να συγκλίνουν με δικά μας αιτούμενα…»

Ναι, δηλώνω ένοχος. Ποτέ δεν θεώρησα ότι Ισπανία, Ιρλανδία και Πορτογαλία θα συμμαχούσαν μαζί μας παρά τα, όντως, κοινά προβλήματα και την κοινή Μνημονιακλη μας μοίρα. Ο λόγος, όπως εξηγούσα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν απλός: Οι εν λόγω δεξιές κυβερνήσεις είχαν ασελγήσει πάνω στους λαούς τους έχοντας επιβάλει (όπως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ εδώ) απαίσια
Μνημόνια. Ο χειρότερος εφιάλτης τους ήταν η ιδέα ότι η Ελλάδα δεν θα επέβαλε ένα αντίστοιχα απαίσιο 3ο Μνημόνιο στο λαό μας. Είναι λογικό: Αν μας βοηθούσαν να ανακουφίσουμε τον λαό μας, τότε οι λαοί τους θα τους έλεγαν: «Κι εμείς; Εμάς γιατί μας βασανίζετε;».

Εν κατακλείδι, προέβλεπα εξ αρχής (και, όπως αποδείχθηκε, σωστά) ότι στο Eurogroup οι χειρότεροι εχθροί μας θα ήταν χώρες του Νότου, συν η Ιρλανδία, που είτε είχαν ήδη επιβάλει Μνημόνια είτε φοβόντουσαν ότι θα τους ανάγκαζαν να τα επιβάλουν.

Ποιους πρότεινα, εναλλακτικά, ως τους καλύτερους μας «σύμμαχους»; Την Άγκελα Μέρκελ και τον Μάριο Ντράγκι –  τους μόνους σοβαρούς ανθρώπους
οι οποίοι, αν πείθονταν ότι είμασταν έτοιμοι να πάμε στη ρήξη με αρετή και τόλμη, θα προσέρχονταν την ύστατη στιγμή με μια έντιμα αμοιβαίως επωφελή πρόταση.

Σημείωση: Για περισσότερα σχετικά με τις πιθανές συμμαχίες με διαφορετικές ομάδες κρατών-μελών, καθώς και τον ρόλο της Μέρκελ, βλ. Κεφάλαιο 12 του «Ανίκητοι Ηττημένοι», Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2017

  • «Ανοίγαμε μέτωπα εκεί που δεν χρειάζονταν, να υπερτιμούσαμε την ισχύ σχετικά αφηρημένων ιδεών ή γενικών θεωρητικών σχημάτων έναντι επεξεργασμένων επιχειρημάτων επί
    πολύ συγκεκριμένων θεμάτων, υποτιμώντας έτσι την ανάγκη για λεπτομερή τεχνική δουλειά»

Διαβάζοντας τα πιο πάνω ήταν σαν να άκουγα τις συνεντεύξεις Ντάιζελμπλουμ και τα briefings του ανεκδιήγητου φερέφωνου της τρόικας, του κ. Σχινά.

Κατά τη διάρκεια κάθε Eurogroup, η τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού διέρρεε ότι «ο Βαρουφάκης κούραζε τους συναδέλφους του με θεωρητικές διαλέξεις, χωρίς καμία τεχνική προετοιμασία», την ώρα που η τρόικα ερχόταν στο τραπέζι με τεχνικά άρτιες προτάσεις.

Στην πραγματικότητα, η δική μας η πλευρά ήταν η μόνη που κατέθετε τεχνικά άρτιες προτάσεις μαζί με σοβαρές μακροοικονομικές αναλύσεις –  την ώρα που η τρόικα απλά επαναλάμβανε μονότονα τις απαιτήσεις της για υφεσιακά, αποικιοκρατικά μέτρα που, με μαθηματική ακρίβεια, θα βάθαιναν την κρίση.

Σημείωση: Βλ. την πρότασή μου (A Policy Framework for Greece’s Fiscal Consolidation, Recovery & Growth, Υπουργείο Οικονομικών, βλ. εδώ) στην τρόικα την 11ης Μαΐου 2015, μια πρόταση τεχνικά αρτιότερη απ’ οτιδήποτε κατέθεσε ποτέ η τρόικα

Αυτή η πλήρης υιοθέτηση από τους «απολογητές» του ΣΥΡΙΖΑ της Γκεμπελικής προπαγάνδας της τρόικας αποτελεί τη χαριστική βολή στην οποιαδήποτε ελπίδα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως πολλοί ψηφοφόροι του θα ήθελαν, ίσως κατάφερνε στα έδρανα της αντιπολίτευσης να ανακτήσει μέρος της χαμένης του αξιοπρέπειας.

Αυτός είναι, λοιπόν, ο λόγος που το ΜέΡΑ25 είναι στη Βουλή. Για να εκφράζει την σταθερή εναντίωση στο δόγμα που εισήγαγε πρώτη η κυβέρνηση Παπανδρέου, νομιμοποίησε «εξ αριστερών» ο ΣΥΡΙΖΑ, και σήμερα εφαρμόζει με περισσή σπουδή η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

↑