Looking at democracy

The Greek historian Herodotus, who grew up a subject of the Persian Empire, attributes the following to the young Darius as the latter engaged in comradely debate with fellow-conspirators: “In a democracy malpractices are bound to occur. Corrupt dealings in government services lead not to private feuds, however, as in oligarchies, but to close personal associations,(to collusion), with people putting their heads together and mutually supporting one another. This continues until somebody comes forward as the people’s champion and breaks up the cliques which are out for their own interests. This wins him (her?) the admiration of the mob and this person finds himself (herself?) entrusted with absolute power.” The implication is that the cycle will then start again from the beginning.

When Darius became emperor of Persia, his remedy for corruption was execution of those deemed to be corrupt. In more recent times such as following the failed English revolution of the 17th century, reforms were carried out in Britain and the United States to counter corruption through “separation of powers”, including bicameral legislatures, with elected parliaments monitored and supervised by “their betters”. .

Bicameral parliaments are supposed to make possible some kind of check or limitation on corruption. They have been experimented with in modern Greece (from 1844 to 1864 and again from 1927 to 1935) but Greece ultimately opted for a unicameral universal suffrage parliament , supposedly for reasons of efficiency and economy and to promote equality. Athens also chose to dispense with a constitutional court, though even e.g. Romania has judged that it needs such an institution.

In Greece voting is compulsory, formally speaking, though in practice many Greeks don’t vote, whether because they can’t be bothered or because they actively choose not to. We (“we?”) take the position that mandatory voting should be abolished, and so should universal suffrage. But it is the obligation that should be abolished, not the right. Anyone wanting “universal suffrage” should be able to have it and anyone wanting something more to their liking should exercise their imagination and create it. Some people see themselves, or are seen by others, as potential politicians or, more politely, “representatives”. Let them declare this explicitly and let it be recorded. Those who don’t aspire to being “representatives” but simply want a society that is more just, more human, less environmentally destructive, let them make this explicit too. Then there will be two clearly separate categories of non-voters with different degrees of politicization and ambition or vanity.

It will then be up to the constitutional court to decide which citizens do not qualify to be what they aspire to be. This would limit their rights to the rights currently enjoyed by all citizens, namely the right to vote in universal suffrage elections and the right be a candidate in universal suffrage elections. It goes without saying that all citizens should have the right, permanently, to be in, or to revert to, the category of today’s regular citizen, enjoying all the corresponding rights.

As for the candidates for membership in an alternative legislature, those who survive the scrutiny of the constitutional court (bring to mind the disgraceful precedent of former favoured Romanian presidential candidate Calin Georgescu), will have won the right to participate in a sortition process. An alternative legislature will be assembled and given the name of Senate, Legislative Council, or something like that and proceed to compete for a mandate with the legislature of elected representatives.

The experience of the “COVID 19” lockdowns confirmed that most citizens are much quicker to  join in denouncing to the authorities people who do what the authorities forbid, or fail to do what the authorities require, than they are to succeed in elaborating ideas for positive reform. This human weakness could be turned into an advantage if the habit of condemnation could be harnessed to provide backing for the deliberations of the constitutional court (on the proviso that this institution can be kept trustworthy). If the constitutional court forfeits its trustworthiness the ball will be back in the court of universal suffrage.   

The members of the alternative legislature will speak in the first person singular, as individuals, and will communicate with the public and with their colleagues directly through channels over which they themselves exert control, not permitting any mediated communication in their name. Resort to a journalist will be ipso facto grounds for expulsion from the alternative assembly, which would mean that any subsequent attempt to stay in public life would necessitate securing election as a conventional politician. The income of members of the alternative assembly would be pegged to the amount they obtained prior to their political appointment.

To recapitulate, tomorrows bicameral parliament would not be like its Hellenic predecessors of the 19th and 20th century (or the parliament of the Australian state of Queensland prior to abolition of its upper house) where the parliamentary chambers were complementary. They would compete, as parties do now, and would continue to do in the conventional chamber. And the chambers too would compete with each other for the popular mandate.

As indicated, every member of the alternative chamber would speak as an individual.

Does anything need to be added to this formula?

An attempt was made to answer this question (in English) in the discussions held in Romania in October 2024.

Μια ματιά στη δημοκρατία

Γ. Χωλ 

O Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος, ο οποίος μεγάλωσε ως υπήκοος της Περσικής Αυτοκρατορίας, αποδίδει τα ακόλουθα στον νεαρό Δαρείο, καθώς ο τελευταίος συμμετείχε σε μια φιλική συζήτηση με τους συνωμότες συντρόφους του: «Σε μια δημοκρατία είναι αναπόφευκτο να συμβαίνουν παρατυπίες. Ωστόσο, οι διεφθαρμένες πρακτικές στις κυβερνητικές υπηρεσίες δεν οδηγούν σε ιδιωτικές διαμάχες, όπως στις ολιγαρχίες, αλλά σε στενές προσωπικές σχέσεις (σε συμπαιγνία), με τους ανθρώπους να συνεργάζονται και να υποστηρίζονται μεταξύ τους. Αυτό συνεχίζεται μέχρι να εμφανιστεί ένας υπερασπιστής του λαού ο οποίος είναι πρόθυμος να  διαλύσει τις κλίκες που ασχολούνται μόνο με τα δικά τους συμφέροντα. Έτσι κερδίζει τον θαυμασμό του πλήθους και ως συνέπεια θα αναλάβει την εξουσία». Τότε ο κύκλος ξεκινά πάλι από την αρχή.

Ο Δαρείος, όταν έγινε αυτοκράτορας της Περσίας, έλυσε με εκτελέσεις –  ας ελπίζουμε κυρίως εκτελέσεις των διεφθαρμένων – το πρόβλημα της διαφθοράς.  Σε πιο πρόσφατους χρόνους, π.χ. μετά την αποτυχημένη αγγλική επανάσταση του Όλιβερ Κρόμγουελ, πραγματοποιήθηκαν μεταρρυθμίσεις στη Βρετανία και τις Ηνωμένες με αποτέλεσμα η διαφθορά να αντιμετωπίζεται με «διαχωρισμό των εξουσιών», συμπεριλαμβανομένων των διμερών κοινοβουλίων, με τα δημοκρατικά νομοθετικά σώματα να παρακολουθούνται και να εποπτεύονται από «τους ανώτερους τους».

Υποτίθεται ότι τα διμερή κοινοβούλια δίνουν τη δυνατότητα για κάποια μορφή ελέγχου ή περιορισμού της διαφθοράς.  Στη σύγχρονη Ελλάδα δοκιμάστηκαν από το 1844 έως το 1864 και ξανά από το 1927 έως το 1935. Η Ελλάδα όμως τελικά επέλεξε το μονομερές κοινοβούλιο με καθολική ψηφοφορία. Αυτό έγινε, όπως λεγόταν, για λόγους αποτελεσματικότητας και οικονομίας, όπως και για χάρη της ισότητας. Η Αθήνα επέλεξε επίσης να μη δημιουργήσει συνταγματικό δικαστήριο, αν και ακόμη και στη Ρουμανία, για παράδειγμα, κρίθηκε ότι χρειάζεται ένας τέτοιος θεσμός.  

Στην Ελλάδα η ψήφος είναι υποχρεωτική τυπικά, αν και στην πράξη πολλοί Έλληνες δεν ψηφίζουν, είτε από αδιαφορία είτε επειδή επιλέγουν ενεργά να μην το κάνουν. Εμείς («εμείς;») πιστεύουμε ότι η υποχρεωτική ψήφος θα έπρεπε να καταργηθεί, όπως και η καθολική ψηφοφορία. Όχι το δικαίωμα της καθολικής ψηφοφορίας αλλά η υποχρέωση. Όποιος επιθυμεί την «καθολική ψηφοφορία» θα πρέπει να την έχει και όποιος επιθυμεί κάτι πιο κοντά στις προτιμήσεις του, θα πρέπει να ασκήσει τη φαντασία του και να το δημιουργήσει. Μερικοί θεωρούν τους εαυτούς τους, ή θεωρούνται από άλλους, ως πιθανούς πολιτικούς ή, πιο ευγενικά, «εκπροσώπους». Ας το δηλώσουν ρητά και ας καταγραφεί. Όσοι δεν φιλοδοξούν να γίνουν «εκπρόσωποι», αλλά απλώς θέλουν μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη, λιγότερο καταστροφική για το περιβάλλον, ας το δηλώσουν επίσης ρητά. Τότε θα υπάρχουν δύο σαφώς διακριτές κατηγορίες μη ψηφοφόρων με διαφορετικούς βαθμούς πολιτικοποίησης και φιλοδοξίας ή ματαιοδοξίας.

Στη συνέχεια, θα εναπόκειται στο συνταγματικό δικαστήριο να αποφασίσει ποιοι πολίτες δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για να γίνουν αυτό που επιθυμούν. Αυτό θα περιορίσει τα δικαιώματά τους στα δικαιώματα που απολαμβάνουν σήμερα όλοι οι πολίτες, δηλαδή το δικαίωμα ψήφου σε εκλογές με καθολική ψηφοφορία και το δικαίωμα να είναι υποψήφιοι σε εκλογές με καθολική ψηφοφορία. Είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται όλοι οι πολίτες να έχουν το δικαίωμα, μόνιμα, να ανήκουν ή/και να επανέρχονται στην κατηγορία των σημερινών απλών πολιτών, απολαμβάνοντας όλα τα σχετικά δικαιώματα.

Όσον αφορά τους υποψηφίους για την ιδιότητα του μέλους σε ένα εναλλακτικό νομοθετικό σώμα, όσοι επιβιώσουν από τον έλεγχο του συνταγματικού δικαστηρίου και καταφέρουν να αποφύγουν τη μοίρα (θυμόμαστε το επαίσχυντο προηγούμενο του πρώην ευνοούμενου υποψηφίου για την προεδρία της Ρουμανίας, Calin Georgescu), θα έχουν κερδίσει το δικαίωμα να συμμετάσχουν σε μια διαδικασία κλήρωσης. Θα συγκροτηθεί ένα εναλλακτικό νομοθετικό σώμα  με την ονομασία Γερουσία, Νομοθετικό Συμβούλιο ή κάτι παρόμοιο, το οποίο θα ανταγωνιστεί το νομοθετικό σώμα των εκλεγμένων αντιπροσώπων για την ανάληψη της εξουσίας.

Η εμπειρία των περιοριστικών μέτρων λόγω της πανδημίας COVID-19 επιβεβαίωσε ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι πολύ πιο πρόθυμη να καταγγείλουν στις αρχές τους ανθρώπους που εμπλέκονται σε απαγορευμένες δραστηριότητες (ή σκέψεις) ή/και δεν εφαρμόζουν υποχρεωτικές δραστηριότητες (ή σκέψεις), παρά να προτείνουν ιδέες για θετικές μεταρρυθμίσεις. Αυτή η ανθρώπινη αδυναμία θα μπορούσε να μετατραπεί σε πλεονέκτημα, αν η συνήθεια της καταδίκης αξιοποιούνταν για να υποστηρίξει τις αποφάσεις του συνταγματικού δικαστηρίου (υπό την προϋπόθεση ότι ο θεσμός αυτός θα παραμείνει αξιόπιστος). Εάν το συνταγματικό δικαστήριο χάσει την αξιοπιστία του, η μπάλα θα επιστρέψει στο γήπεδο της καθολικής ψηφοφορίας.   

Τα μέλη του εναλλακτικού νομοθετικού σώματος θα μιλούν σε πρώτο ενικό πρόσωπο, ως άτομα, και θα επικοινωνούν με το κοινό και τους συναδέλφους τους απευθείας μέσω καναλιών που ελέγχουν οι ίδιοι, χωρίς να επιτρέπουν καμία μεσολάβηση στην επικοινωνία μεταξύ τους. Η προσφυγή σε δημοσιογράφο θα αποτελεί ipso facto λόγο αποβολής από την εναλλακτική συνέλευση, πράγμα που σημαίνει ότι οποιαδήποτε μεταγενέστερη προσπάθεια παραμονής στη δημόσια ζωή θα απαιτεί την εκλογή ως συμβατικός πολιτικός. Το εισόδημα των μελών της εναλλακτικής συνέλευσης θα συνδέεται με το ποσό που λάμβαναν πριν από τον πολιτικό τους διορισμό.

Συνοψίζοντας, το αυριανό διπλό κοινοβούλιο δεν θα είναι όπως τα ελληνικά προκάτοχά του του 19ου και 20ου αιώνα (ή το κοινοβούλιο της αυστραλιανής πολιτείας του Κουίνσλαντ πριν από την κατάργηση της άνω βουλής του), όπου οι κοινοβουλευτικές αίθουσες ήταν αλληλοσυμπληρωματικές. Θα ανταγωνίζονται, όπως κάνουν τώρα τα κόμματα, και όπως θα συνεχίζουν να κάνουν τα κόμματα στη συμβατική βουλή. Τα δύο κοινοβούλια θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την λαϊκή εντολή.

Όπως αναφέρθηκε, κάθε μέλος της εναλλακτικής βουλής θα μιλά ως άτομο.

Χρειάζεται άραγε να προστεθεί κάτι σε αυτή τη φόρμουλα;

Προσπαθήσαμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα (στα αγγλικά) στις συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν στη Ρουμανία τον Οκτώβριο του 2024.

Μήνας εορτασμών στην Αίγινα προς τιμήν του Ιωάννη Καποδίστρια

Ελλάδα-Αυστραλία – Καποδίστριας


Ο Ιανουάριος είναι ο μήνας των εορτασμών στην Αίγινα προς τιμήν του Ιωάννη Καποδίστρια.  

Οι σύλλογοι της της Αίγινας από τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα έχουν ζητήσει μεγαλύτερη αναγνώριση του Καποδίστρια ως πρωτοπόρου της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.  

Το 2013 ο Σύλλογος Ενεργών Πολιτών Αίγινας  εξασφαλίσαν την υποστήριξη του πρώην Ιταλού ευρωβουλευτή Giulietto Chiesa στην προσπάθεια να αποκτήσει η Αίγινα ευρύτερη αναγνώριση για αυτή την ιστορική πραγματικότητα. Στις 26η Ιανουαρίου 2019, επέτειος της ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους το 1828, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση πολύ κοντά στην ακρόπολη της Αθήνας προς τiμήν του τολμηρού και ταλαίπωρου Αυστραλού δημοσιογράφο Julian Assange, με την ευχή να μην τον περιμένει η μοίρα του Καποδίστρια.  

Αυτό έγινε παρ΄όλο που ο Καποδίστριας δεν είχε σχέση με την Αθήνα αλλά με την Αίγινα, ιστορικά αντίπαλο της Αθήνας, όπως και με την Κέρκυρα (που γεννήθηκε) και τον Ναύπλιο (που δολοφωνήθηκε).  

Ο Giulietto Chiesa είχε διωχθεί από το ΕυρωπαΪκό Κοινοβουλιο ως αντίδραση στην ταινία του με θέμα την καταστροφή των Δίδυμων Πύρων στη Νέα Υόρκη το 2001. Από την εποχή της επίσκεψης του Chiesa στην Αίγινα το 2013 και το θάνατό του το 2020, το κύρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει μειωθεί σημαντικά. Μεταξύ άλλων, δεν ελήφθησαν υπόψη οι προειδοποιήσεις του Chiesa για τους κινδύνους της  ευρωπαϊκης πολιτικής σε σχέση με το Ισραήλ, και ακόμη περισσότερο την Ουκρανία.  Τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει να έχει μπει στον δρόμο του πολέμου με τη Ρωσία, έναν πόλεμο που η Αμερική δεν επιθυμεί πλέον να ηγηθεί,  έχοντας βρει πιο ελπιδοφόρες ιδέες για το δικό της μέλλον (και μόνο δικό της) από  τη συνέχιση του Ψυχρού Πολέμου στην Ευρώπη.                                              
Ως αντίδραση στην παρακμή της Ευρώπης ορισμένα κράτη έχουν ξεκινήσει μια σχεδιασμένη στροφή προς το “παγκόσμιο νότο”. Η Ελλάδα δεν ανήκει αυθόρμητα εκεί.  Δεν είναι εύκολο για την Ελλάδα να αποσυνδεθεί από την Ευρώπη, ακόμη και από μια Ευρώπη που δείχνει να βαδίζει, όπως η Γαλλία του Ναπολέοντα ή η Γερμανία του Χίτλερ, προς την αυτοκαταστροφή. Μπορούν άραγε οι παραδοσιακοί φιλικοί δεσμοί της χώρας μας με την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία να συμβάλουν σε ένα γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της Ελλάδας; Μπορεί ένας τέτοιος αναπροσανατολισμός να κρατηθεί σε εφεδρεία για εφαρμογή σε περίπτωση αποτυχίας της επίτευξης της «Ευρώπης που θέλουμε»;

Στις 26 Ιανουαρίου 2028, οι Έλληνες να γιορτάσουν την 200ή επέτειο της ίδρυσης στην Αίγινα του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Την ίδια μέρα, οι Αυστραλοί γιορτάζουν την 240η επέτειο της αυγής του δυτικού πολιτισμού στην Αυστραλία, σε μια δυσάρεστη μορφή, ομολογουμένως,  αλλά ποια αρχή δεν είναι δύσκολη; Οι Βρετανοί έφεραν τον πολιτισμό στην Αυστραλία. Κάποιοι θα ήθελαν να το αμφισβητήσουν αυτό, αλλά εμείς όχι.  Πρόκειται για μια μεροληπτική εκτίμηση, η οποία παραβλέπει πολλά. Ωστόσο, με την ευρύτερη έννοια αληθεύει. Αν οι Βρετανοί έφεραν τον δυτικό πολιτισμό στην Αυστραλία, η Ελλάδα τον έφερε στον κόσμο, με παρόμοια διαστήματα αιματοχυσίας.

Στον 21ο αιώνα, ο δυτικός πολιτισμός έχει σημασία ως θεμελιώδες στοιχείο του πολιτισμού γενικώτερα.  

Υποστηρίζετε την ιδέα μιας κοινής εορταστικής εκδήλωσης Ελλάδας-Αυστραλίας για την 26η Ιανουαρίου του 2028;  

W.H.- N.B  enouranois2@gmail.com


Capodistrias – Aegina

January is the month of celebrations in Aegina in honor of Ioannis Capodistrias.

Since the early years of the 21st century, the Aegina Association of Active Citizens has been campaigning for greater recognition of Capodistrias as a pioneer of European integration.

In 2013, we secured the support of former Italian MEP Giulietto Chiesa for our effort to gain wide recognition of this historical reality.

On January 26, 2019, the anniversary of the founding of the modern Greek state in Aegina in 1828, a function was held very close to the Acropolis in Athens in honor of the courageous and long-suffering Australian journalist Julian Assange, in the hope that he would not suffer the same fate as Capodistrias.

This was done even though Capodistrias had no connection with Athens but rather with Aegina, Athens’ historical rival, as well as with Corfu (where he was born) and Nafplio (where he was assassinated).

Giulietto Chiesa had been removed from the European Parliament in response to his film on the destruction of the Twin Towers in New York in 2001. Since Chiesa’s visit to Aegina in 2013 and his death in 2020, the European Union’s prestige has declined significantly. Among other things, Chiesa’s warnings about the dangers of European policy towards Israel, and even more so Ukraine, have been ignored. Now the European Union seems to be on the path to war with Russia, a war that America no longer wishes to lead, having found more promising ideas for its own future (and only its own)  than continuing the Cold War in Europe.                                             

In response to Europe’s decline, some states have begun a planned shift towards the “global south.” Greece does not belong there spontaneously. It is not easy for Greece to disconnect from Europe, even from a Europe that seems to be heading, like Napoleon’s France or Hitler’s Germany, towards self-destruction. Can our country’s traditional friendly ties with Australia and New Zealand contribute to a geopolitical reorientation of Greece? Can such a reorientation be kept in reserve for implementation in case of failure to achieve the “Europe we want”?

On January 26, 2028, Greeks will celebrate the 200th anniversary of the founding of the modern Greek state in Aegina. On the same day, Australians will celebrate the 240th anniversary of the dawn of Western civilization in Australia, in an unfortunate form, admittedly, but what beginning is not difficult? The British brought  civilization to Australia. Some would dispute this, but we do not. It is a biased assessment that overlooks many things. However, in the broader sense, it is true. If the British brought Western civilization to Australia, Greece brought it to the world, with similar periods of bloodshed.

In the 21st century, Western civilization is important as a fundamental element of civilization in general.

Do you support the idea of a joint Greek-Australian celebration of 26th January in 2028?