Μετά από τον Όρμπαν

Posted on by

Η εκλογική ήττα του Βίκτορ Όρμπαν και η απερίγραπτη συμπεριφορά του Τραμπ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πολιτική αξία των λαϊκιστών της δεξιάς είναι περιορισμένη και ότι απαιτείται μια καλύτερη θεωρητική βάση για το «Κίνημα της Ελευθερίας».

Η Ελλάδα έχει πειραματιστεί με ένα κοινοβουλευτικό σύστημα δυο σωμάτων αλλά επέλεξε τελικά να υιοθετήσει ένα μονοκαμεραλικό σύστημα. Οι απαιτήσεις της καθολικής ψηφοφορίας μπορούν να ικανοποιηθούν αν μόνο μία από δύο κοινοβουλευτικές αίθουσες βασίζεται στην καθολική ψηφοφορία αλλά, προκειμένου να γίνει αυτό, προφανώς χρειάζεται κοινοβούλιο τουλάχιστον δύο σωμάτων.

Υπάρχουν πολλά μειονεκτήματα στην καθολική ψηφοφορία. Ιστορικά, δεν έχει εφαρμοστεί παντού στο κοινοβουλευτισμό.

Η εμπειρία κατά τη διάρκεια της «πανδημίας» του COVID οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο περισσότερος κόσμος επιθυμεί να ακολουθεί τις επιταγές εκείνων που αντιλαμβάνεται ως εξουσία και, σε πολλές περιπτώσεις, επίσης να στοχεύουν τους συμπολίτες τους που θεωρούνται (από την «εξουσία») ότι αψηφούν την εξουσία. Δεν θα έπρεπε να είναι ταμπού το να το δεχτούμε αυτό ως κάτι το φυσιολογικό και δεδομένο. Το ζητούμενο είναι να βρεθούν τρόποι να ελαχιστοποιήσουμε τις αρνητικές του συνέπειές.

Θα βοηθούσε άραγε στην επίτευξη ενός τέτοιου στόχου η παροχή μιας εναλλακτικής λύσης απέναντι στις εκλογές που βασίζονται στην καθολική ψηφοφορία; Η κλήρωση (η επιλογή πολιτικών μέσω κλήρωσης) κατείχε κάποια θέση στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και θα έπρεπε να συμπεριληφθεί μεταξύ των μεθόδων που εξετάζονται σήμερα  με πνεύμα ορθολογισμού. Το πιο προφανές σχετικό πρόβλημα είναι ότι ενδεχομένως θα οδηγούσε στην ανάδειξη ακατάλληλων προσώπων.

Αυτό το μειονέκτημα θα μπορούσε ενδεχομένως να αντιμετωπιστεί με τη σύσταση ενός δικαστηρίου, το οποίο θα έχει ως αποστολή να προσδιορίζει όχι ποιος θα ήταν κατάλληλος να διαδραματίσει ρόλο στη δημόσια ζωή, αλλά ποιος ΔΕΝ θα ήταν κατάλληλος. Οι πολίτες που αισθάνονται ότι καλούνται να αναλάβουν δημόσιο ρόλο (ή να προτείνουν κάποιον άλλο για τέτοιο ρόλο) θα μπορούσαν να ενθαρρύνονται να το δηλώσουν δημοσίως και στη συνέχεια το δικαστήριο (με τη βοήθεια των απόψεων του ευρύτερου κοινού) να αποφασίζει ποιος χρειάζεται να αποκλειστεί. Η εμπειρία δείχνει ότι ο πληθυσμός, σε κάθε περίπτωση, είναι πολύ καλύτερος στο να λέει τι δεν θέλει παρά στο να επινοήσει εποικοδομητικές ιδέες.

Η επιλογή των βουλευτών θα γινόταν τότε με κλήρωση μεταξύ των επιλέξιμων υποψηφίων. Αυτοί οι υποψήφιοι θα αποτελούσαν ένα δεύτερο κοινοβουλευτικό σώμα. Οι βουλευτές του δεύτερου σώματος θα μιλούσαν ως άτομα, θα ήταν απρόσιτοι για τους δημοσιογράφους και άλλους υποψήφιους μεσάζοντες και θα επικοινωνούσαν απευθείας με το κοινό και με τους συναδέλφους τους. Θα συνεχίσει να υπάρχει το είδος της πολιτικής και των πολιτικών που ήδη ξέρουμε, αλλά θα ανταγωνίζονται τώρα για μια εντολή με τη δεύτερη Βουλή. Ποια Βουλή θα λαμβάνει αποφάσεις και ποια θα έχει συμβουλευτικό ρόλο θα καθορίζεται από το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος που θα διεξάγεται κάθε πέντε χρόνια ή σε άλλη συμφωνημένη περίοδο και δεν θα υπάρχουν άλλα δημοψηφίσματα.

Η πολιτική βάση της δεύτερης Βουλής θα αποτελείται από άτομα που έχουν δηλώσει ότι δεν επιθυμούν να ψηφίσουν τους πολιτικούς και τους υποψήφιους της πρώτης Βουλής και δεν θα τους επιτρέπεται να το πράξουν, εκτός εάν αποφασίσουν να ενταχθούν ή να επανενταχθούν στο εκλογικό σώμα της πρώτης Βουλής. Αυτή η ιδέα συζητήθηκε για πρώτη φορά μεταξύ γνωστών μας κατά τη διάρκεια των περιοριστικών μέτρων λόγω της COVID από συμμετέχοντες στη World Freedom Alliance και έχει καταγραφεί, με περαιτέρω επεξεργασία (στα αγγλικά).

Ο Βαρουφάκης έχει δηλώσει ότι το ιδανικό θα ήταν η εξουσία να βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων που «δεν επιθυμούν την εξουσία». Ωστόσο, δεν έχει εξηγήσει πώς θα μπορούσε να υλοποιηθεί μια τέτοια ιδέα, με αποτέλεσμα να παραμένει κάτι σαν «φούμαρα», όσο ενδιαφέρουσα και να είναι ως σκέψη.

halva.proboards.com/post/2531
halva.proboards.com/post/3245
halva.proboards.com/post/3253

After Orban

Posted on by

The electoral defeat of Victor Orban and the indescribable behavior of Trump lead to the conclusion that the political potential of populist right wingers is limited and a better theoretical basis is required for the “Freedom movement”.

Greece experimented with a bicameral parliamentary system but finally opted for a unicameral alternative. The demands of universal suffrage can be satisfied if only one of the two (or more?) parliamentary chambers is based on universal suffrage but the possibility of this is obviously dependent on the institution of at least two parliamentary chambers.

There are many disadvantages to universal suffrage and historically it has  not applied everywhere in the parliamentary system. Experience during the COVID “pandemic” suggests that most people want to follow the dictates of what they perceive as “authority” and in many cases also to target their fellow-citizens who are perceived (by “authority”) to be defying authority.  This applies as much to the Left as to the Right, because the Right want the Left to be “opposition” and the Left want to be seen as “relevant players” and not as conspiracy theorists or something unacceptable like that.

Ιt should not be taboo to see all these as simple matters of fact. The desideratum is to find ways of minimizing their negative consequences. Would providing an alternative to voting based on universal suffrage help towards achieving such an objective? Sortition (choosing politicians by means of a lottery) had a part to play in the ancient Athenian democracy and should be included among techniques to be given rational consideration. The most obvious relevant problem would be that it could result in the elevation of inappropriate people. This could be countered by having a court whose task would be to identify not who would be suitable to play a part in public life but who would NOT be suitable. Citizens who feel that they are called upon to be public figures (or to propose somebody else for such a role) should be encouraged to state this publicly and then the court (with assistance from input from the general public) should decide who is to be excluded.

Experience suggests that in any case the population is better at deciding what they DON’T want than they are at making useful constructive proposals. The selection of the politicians would be made by sortition from among the eligible candidates, who would then comprise a second parliamentary chamber.  The parliamentarians in this chamber would speak as individuals, would be off-limits to journalists and other would-be intermediaries and would communicate directly with the public and with their colleagues. There would continue to be the politics and the politicians we know now but they would be competing for a mandate with the second chamber. Which chamber would make decisions and which would be advisory would be determined by the outcome of a referendum to be held every five years or other agreed period and there would be no other referenda.

The political base of the second chamber would be people who have indicated that they do not wish to vote for the politicians and candidates in the first chamber and they would not be allowed to do so unless they had made a decision to join or rejoin the electorate for the first chamber. This idea was first discussed among people of our acquaintance during the COVID lockdowns by participants in the World Freedom  Alliance and is on record, with further elaboration, at https://www.halva.proboards.com/post/2531   

Varoufakis has said that the ideal would be for power to be in the hands of people who “don’t want power”.  But he has not elaborated on how such an idea might be achievable, so that it remains something like idle chat, however interesting as an insight.

https://www.halva.proboards.com/post/2531

https://www.halva.proboards.com/post/3245

https://www.halva.proboards.com/post/3253

Why everything feels broken

Posted on by

https://www.youtube.com/watch?v=vUXiMi4bY68

Yanis Varoufakis and Grace Blakeley: “Why everything feels broken”

Minute 7.50: (Grace: “One of my favourite Greek Marxist theorists, other than you (Yanis Varoufakis) is Nikos Poulantzas.”

Question to AI: Why did Nikos Poulantzas commit suicide?

AI response:

Nicos Poulantzas, a prominent Marxist theorist, died by suicide on October 3, 1979, at age 43 by jumping from a window in Paris. While the exact reasons are private, reports suggest it was driven by personal despair, feelings of intellectual failure regarding his work, and the pressures of political disillusionment.

Feelings of Failure: Witness accounts suggest that shortly before his death, Poulantzas expressed that his theoretical work was worthless and that he had failed in his efforts.

Political Disillusionment: He was reportedly disappointed by the, at the time, perceived failure of Euro-Communism and the lack of understanding or support within activist groups.

Personal and Professional Stress: Accounts note he was under significant pressure and felt personal despair, possibly compounded by not being granted a professorship.

Context of Death: He committed suicide by jumping from the apartment of a friend in Paris.

His death is often cited as a profound loss to Marxist theory and a, as described in a Duke University Press article, “symbolic death of Marxism” to some, although the precise, intimate reasons remain part of an “inexplicable tragedy”.