DiEM25 in the footsteps of Altiero Spinelli?

Democratising Europe is not about reinventing the wheel. A study of Altiero Spinelli’s efforts, especially the Congress of the European People, may increase our chances of success. Altiero Spinelli's grave, Ventotene.

Altiero Spinelli’s grave, Ventotene. Flickr/ Jon Worth. Some rights reserved.

Mr. Varoufakis: beyond your slogans, what is your practical plan to initiate a surge of democracy in Europe? This question is frequently asked in many different ways on (social) media. Though it’s a fair enough question, it is addressing the wrong person. Yanis Varoufakis, main initiator of Democracy in Europe Movement 2025 (DiEM25), says the organisation is horizontal. So it has no fixed leader – in theory anyway. Be very aware of the radical implication. Anyone who offers a great idea could be a leader in a certain phase of such a movement. If your suggestion is accepted by an overwhelming majority of the whole movement, you can effectively direct the movement. You don’t need to wait until the organisational structure and next steps are clearer. Now it’s you who may bring it forward. If anyone may run things in this movement, will even a dead leader do? Odd question. Let me explain. The long term vision is a federation. Varoufakis elaborated on this a little in an interview with euronews‘ Isabelle Kumar: ‘Where we can have a federal government on the basis of a one person one vote system.’ I would argue, whoever says European Federation, says Altiero Spinelli.

Altiero Spinelli

Spinelli (1907-1986) started his political life at age 17 as an Italian communist. As a member of an anti-fascist movement he fought Mussolini. In 1927, because of his involvement in the resistance he was sentenced to 16 years of imprisonment and internment. In 1937 he broke with the communists when he heard about Stalin’s purges. He absolutely opposed totalitarianism. After that rupture he studied federalist ideas. In 1941, together with Ernesto Rossi, he wrote the famous Ventotene Manifesto (on cigarette papers): Towards a free and united Europe. This federalist manifesto eventually laid the basis for European cooperation. The Italian constitutional theorist is considered one of the founding fathers of the European Union. Spinelli wrote in his autobiography:

My life can be described by six courses of action, each founded on a different hypothesis.   I. Between ’43 and ’45 my working hypothesis assumed an impetuous revival of democracy that would depart from the destruction of both the previous European order and the internal ones of almost all European nation states. II. Between ’47 and ’54 my working hypothesis was that the most important moderate ministers in Europe, encouraged by the missionary democratic spirit of US foreign policy and scared of the developments in Eastern Europe, would listen to us and would start building the federal union. III. Between ’54 and ’60(?) my working hypothesis was that it might be possible to mobilise the already widespread Europeanist feeling into a popular protest – the Congress of the European People – directed against the very legitimacy of the nation states. IV. Between ’60 and ’70 while I was almost completely retiring from political action I profoundly contemplated the meaning of the European Economic Community, the new aspects of military defence introduced by nuclear weapons and the possibility of relaunching the federalist action. V. Between ’70 and ’76 my working hypothesis was that the European Commission could take the role of political guide in restarting the construction of the political union. VI. Between 76 and ’86 my working hypothesis was that the European Parliament should take the constitutional role in the European construction.   Altiero Spinelli: Come ho tentato di diventare saggio (Società editrice il Mulino: Bologna 1999 p. 348)

At the end of his life, Spinelli felt disillusioned. Only small steps were taken towards his dream, which he chased mostly in vain.

Steps beyond history

This list of hypotheses shows that more roads could lead to Rome. Guy Verhofstadt, leader of the liberals in the European Parliament, is trying route 6. Obviously, DiEM25 follows the path of Spinelli’s third attempt. In order not to repeat old mistakes, adherents to the movement especially need to know the fate of the Congress of the European People. Up till now, three reasons seem to have caused Spinelli’s failure.

Firstly, in 1954, just 9 years after WW-II, hatred for the Germans was deeply felt by many Europeans. A European federal state was therefore destined to fail.

Secondly, life for western Europeans turned out rather well in the booming years after the war. So, it was felt that there was no need to challenge the leading political figures.

And thirdly, democratisation and federalism are primarily about a political structure, not the instant access to a more prosperous life that is on so many people’s minds. Hence they lack a certain mobilising force.

But times are changing. After seventy postwar years, in general, Germans are not seen as bogeymen, rather the consensus is that the Nazis were the most horrendous representatives of a fascist wave that ravaged the whole of Europe. Furthermore, the EU is going downhill fast now, even disintegrating – so Brexit is possible.

These two circumstances create quite a contrasting scenario with Spinelli’s third period of action and favor DiEM25. When it comes to the last reason, however, the lack of a motivating force remains a challenge. So socio-economic issues have to be connected urgently to the agenda of democratisation.

The Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) and similar treaties, are of course a major threat to democracy, as well as to food safety, any possibilities for economic activities in rural areas, and so forth. They should be rejected. Let more plans on other socio-economic issues be made.

By Sjaak Scheele

Αναβάθμιση της σημασίας της «26ης Ιανουαρίου»

Η 26η Ιανουαρίου καθιερώθηκε με το Προεδρικό Διάταγμα 7 (ΠΔ 7.31/1/2012) από το 2012 σαν ημέρα δημόσιας εορτής τοπικής σημασίας για το δήμο Αίγινας.

Η ημέρα αυτή είναι η μέρα που μετά την απόφαση της Γ Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας, ορκίστηκε το 1828 στον Μητροπολιτικό ναό της Αίγινας σαν πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Η απόφαση αυτή που βγήκε από τους αγωνιστές της επανάστασης παρά τις αντιδράσεις των Μεγάλων Δυνάμεων έδωσε στον Καποδίστρια και την κυβέρνηση του την δυνατότητα να ξεκινήσει το τεράστιο έργο της οργάνωσης και της αναγέννησης της Ελλάδος από την Αίγινα.

Αρκετοί, Αιγινήτες και μη, (1, 2, 3) θεωρούν πως η ημέρα αυτή δεν πρέπει να εορτάζεται μόνο τοπικά αλλά θα πρέπει να καθιερωθεί σαν «εθνική επέτειος» αφού είναι η πρώτη κυβέρνηση της Ελλάδος που δεν επεβλήθη από τις «ξένες δυνάμεις» αλλά ήταν αποτέλεσμα του 7ετούς απελευθερωτικού αγώνα και της απόφασης της Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας του 1827.

Συμπτωματικά η 26η Ιανουαρίου τυγχάνει να είναι και εθνική γιορτή της Αυστραλίας. Η σημασία της γιορτής έχει μια αμφιλεγόμενη αιτιολογία αφού είναι η ημέρα που ξεκίνησε η «Ευρωπαϊκή αποίκηση» της Αυστραλίας η οποία εκλαμβάνεται από ορισμένους ιθαγενείς και υποστηρικτές τους, ως «ημέρα κατοχής». Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στο ακόλουθο σατιρικό βίντεο.

Η ίδια νεανική ομάδα έχει μια καυστική ματιά και για τις σύγχρονες εξελίξεις στην Ευρώπη:

Στο σατιρικό βίντεο για την εθνική γιορτή της Αυστραλίας συμπεριλαμβάνεται όμως και μια εποικοδομητική πρόταση [λεπτό 2.16]) δηλαδή να αναγνωριστεί ως εθνική γιορτή της Αυστραλίας η ημέρα του δημοψηφίσματος του 1967 (27 Μαϊου) που οδήγησε στην αναγνώριση των ηθαγενών πληθυσμών ως αυστραλών πολιτών.

Αυτή η αλλαγή θα έδινε τη δυνατότητα να μετονομαστεί και η εορτή της 26 Ιανουαρίου από «Australia Day» σε «Europe Day».

Το ότι ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας Γιάνης Βαρουφάκης θα ήταν ο πιο κατάλληλος να γίνει φορέας μιας τέτοιας ελληνικής πρότασης προς τους Αυστραλούς μπορεί να μοιάζει αυτονόητο. Μέχρι στιγμής όμως η ιδέα δεν φαίνεται να έχει αιχμαλωτίσει τη φαντασία του.

Πηγή: Aegina Light 

Upgrading 26th January

In 2012, through Greek Presidential Decree 7/31/1/2012, 26th January was proclaimed a Public Holiday of Local Significance (for the municipality of Aegina).

This is the day when, following the decision of the Third National Assembly at Troezen, Ioannis Capodistrias was sworn in at the cathedral of Aegina in 1828 as modern Greece’s first governor.

This decision, taken by the fighters of the Revolution in the face of opposition from the Great Powers, enabled Capodistrias and his government to embark on the mammoth task of organizing, from Aegina, the rebirth of Greece.

Quite a few people, not all of them Aeginetans, (1, 2 [particularly from minute 12]) think that this day should not only be celebrated locally but that it should be instituted as a “national day”, given that this was the first modern Greek government not imposed by “foreign powers” but emerging directly out of the seven-year-long struggle for independence and the decision of the National Assembly at Troezen in 1827.

Coincidentally, 26th January is Australia’s national day, but the day’s significance is controversial because it is the day that “European colonization” of Australia commenced with the establishment of a British prison at Port Jackson (today’s Sydney) in 1788. A number of aboriginal Australians and their allies call 26th January “Occupation Day”, as can be clearly seen in this satirical video.

The same young people have made caustic comment on contemporary developments in Europe:

But the Australia Day satire also contains a constructive proposal (at minute 2.16), namely for Australia’s national day to be transferred to 27th May, the anniversary of the 1967 referendum that led to the full recognition of the indigenous population as Australian citizens.

A change of his kind would make it possible for 26th January to be celebrated in future not as Australia Day, say, but as Europe Day.

Former Finance Minister Yanis Varoufakis might seem to be a natural emissary for conveying such a Greek proposal to Australians. But so far there is no sign of the idea having caught his imagination.

EPIFYLAKI: A visual exhibit at the Capodistrian Orphanage in Aegina



By Maria Triantopoulou

A large crowd gathered today outside the entrance to that historic edifice the Capodistrian Orphanage, or the Aegina Prison as this neglected monument is more generally known, to take part in the inauguration of the visual exhibit that was mounted under the aegis of the 7th “Fistiki Fest” Pistachio Festival to mark the 30th anniversary of the closing of the prison.

Based on an idea of the historian George Kalofonos, this year’s president of the “Fistiki Fest”, the visual exhibit bears the signature of three important artistic personalities who live and work for extended periods in Aegina: Costas Varotsos, Venia Dimitrakopoulou and Danae Stratou.


The function was introduced by George Kalofonos, who in his address emphasized the symbolic value of the visual exhibit, whose aim is to present a reminder of the fact that this historic building, which from a place of learning and culture as an orphanage was transformed into a site of imprisonment and confinement for both common criminals and political prisoners. For the last thirty years it has remained closed, caught in an interminable bureaucratic deadlock and petty political wrangling between the Antiquities Inspectorate and the local community, whose standing requirement is that the building function as a cultural centre. “Perhaps now the time has come for it to open up to the creative forces in our society and operate as a place of culture,” Mr. Kalofonos said in conclusion.

George Kalofonos – Venia Dimitrakopoulou

Mrs. Venia Dimitrakopoulou spoke on behalf of the artistic contributors, analyzing the visual exhibit – a huge canvas had been erected directly opposite the prison building, like a mirror which, however illustrated the future picture of the restored Capodistrian historical monument as a multi-functional cultural centre. The exhibit, with its contrast between the building as it is today and the building as it could feasibly become in the near future – also drew attention to the need for completion of the work so that it can be handed over to the local community as both a place of remembrance and a cultural monument of atonement. Mrs. Dimitrakopoulou thanked those who helped to construct the exhibit, which despite its very large size was not expensive and was funded entirely by private donors.

The final speaker was the mayor Mr. Mourtzis, who praised the exhibit and congratulated Mr. Kalofonos and the distinguished artists. He too expressed the hope for speedy completion of the restoration but also of the arrangements that would make it possible for the monument to become a site of culture for the benefit of the island, its residents and its visitors.

Venia Dimitrakopoulou

Mayor Mourztis

Aegina Light spoke with Mrs. Dimitrakopoulou and Mr. Kalofonos:

A.L.: Are you satisfied with the result of your visual exhibit?

V. Dimitrakopoulou: I am very pleased and moved that through installation of the exhibit opposite the prison premises, a rather desolate dark street, which we frequent every day to park or throw rubbish in the bins, tonight was brightly lit and filled with people and with life.

A.L.: Is this more or less how you envisage that the street will be in the future? .

V. Dimitrakopoulou: Exactly. On one side of the street we have the empty building, closed and dark, as it has been for the last thirty years, and on the other the building as we want to see it. Open, filled with people, a genuine place of culture and creativity.

A.L.: How would you characterize your collaboration with the two other artistic personalities who contributed to the exhibit.

V. Dimitrakopoulou:  For me this is one of the most significant points about the happening and I would like to place particular emphasis on it. Personally I considered it a great honour and it gave me great pleasure for us to be together simply as three artists, without any “what” or “where” and to work together on an equal footing and design a visual happening. It is in any case, I think, a sign of the times, when there is an urgent need for collaboration and joint initiatives. We are at the point where we are all in the same boat and try to do something all together.

A.L.:  If you had succeeded in gaining access to the building for today’s symbolic commemorative visual exhibit did you intend to exhibit some works?

V. Dimitrakopoulou:  Yes, of course we had planned what we were going to do if they had given us the building. We had something ready, and the minute we are given the opportunity to open the Capodistrian Orphanage, not only for ourselves, of course, but also for others, we will present it.

Maria Triantapoulou – Venia Dimitrakopoulou – Lila Korkoli

A.L.:  We wish you every success and here’s hoping that today’s visual exhibit will bring us a step closer to what we all want: to see this historical monument transformed into a contemporary site of remembrance and of culture.

A.L.: Mr. Kalofonos, would you agree with me if I said that today’s visual exhibit also has the character of a symbolic demand? Is it first and foremost a statement?

G. Kalofonos: It could be said that art is an important lever for setting in motion certain processes. By making relevant to today the spectrum of themes that are touched on by the history of the building we are at the same time projecting the abundant potential that it offers for the future.

A.L.:  In a few brief words, how would you characterize this site-specific visual exhibit?

G. Kalofonos: :  There are two poles to it…. It symbolizes the past and the future, reality and desire, the existent and the imaginary and many other dichotomies of that kind…

A.L.: Is there anything else you would like to add?

G. Kalofonos:ς: I would like first of all to thank Costas Varotsos, Venia Dimitrakopoulou and Danae Stratou for responding so willingly to the planning and joint creation of the “Epifylaki” visual exhibit. I would also like to thank the Municipality of Aegina, the Municipal Public Benefit Corporation (KEDA) and all the sponsors of the exhibit, and specifically “Philippos Hellenic Goods” and “Nektarios and Stylianos Pallis, Construction Works”. Thanks also to Mrs. Panagiota Gennitsari for her help in the planning of the project.


ΕΠΙΦΥΛΑΚΗ – Μια εικαστική παρέμβαση στο Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο Αίγινας

Της Μαρίας Τριαντοπούλου (ΠΗΓΗ)

Πλήθος κόσμου μαζεύτηκε σήμερα έξω από την είσοδο του ιστορικού κτιρίου του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου, των Φυλακών της Αίγινας όπως είναι ευρύτερα γνωστό το παραγνωρισμένο αυτό μνημείο, για να παρακολουθήσουν την εκδήλωση/εγκαίνια της εικαστικής παρέμβασης που στήθηκε μέσα στα πλαίσια της 7ης Γιορτής Φιστικιού για να σηματοδοτήσει την 30η επέτειο από το κλείσιμο των φυλακών.
Την εικαστική αυτή παρέμβαση, βασισμένη σε μια ιδέα του ιστορικού Γιώργου Καλόφωνου, φετινού προέδρου του Φεστιβάλ Φιστικιού, υπογράφουν 3 σημαντικοί καλλιτέχνες που ζούν και εργάζονται για μεγάλα διαστήματα στην Αίγινα, ο Κώστας Βαρώτσος, η Βένια Δημητρακοπούλου και η Δανάη Στράτου.


Την εκδήλωση προλόγισε ο κ. Γ. Καλόφωνος, υπογραμμίζοντας στον λόγο του, την συμβολική αξία του εικαστικού έργου/παρέμβασης που σκοπό έχει να υπομνηματίσει το γεγονός ότι το ιστορικό αυτό κτίριο, που από τόπος μάθησης και πολιτισμού ως ορφανοτροφείο, μετετράπη σε χώρο εγκλεισμού και φυλάκισης τόσο ποινικών όσο και πολιτικών κρατουμένων, παραμένει κλειστό τα τελευταία τριάντα χρόνια παγιδευμένο σε μιαν ατέρμονα γραφειοκρατική και μικροπολιτική δίνη ανάμεσα στην εφορία αρχαιοτήτων και την τοπική κοινωνία που έχει ως πάγιο αίτημα την λειτουργία του κτιρίου ως πολιτιστικό χώρο. «Ίσως τώρα να έφτασε η στιγμή να ανοίξει ξανά τις δημουργικές δυνάμεις της κοινωνίας μας και να λειτουργήσει και πάλι ως τόπος πολιτισμού» κατέληξε ο κ. Καλόφωνος.

Γιώργος Καλόφωνος – Βένια Δημητρακοπούλου

Εκπροσωπώντας τους καλλιτέχνες πήρε τον λόγο η κ. Βένια Δημητρακοπούλου αναλύοντας την εικαστική παρέμβαση – ένας καμβάς μεγάλης έκτασης έχει αναρτηθεί απέναντι ακριβώς από το κτίριο των Φυλακών σαν καθρέφτης που, όμως, πάνω του απεικονίζεται  η μελλοντική εικόνα του αποκαταστημένου Καποδιστριακού ιστορικού μνημείου ως πολυχώρος πολιτισμού. Η παρέμβασή αυτή σηματοδοτεί επιπλέον – με την αντιπαράθεση του κτιρίου όπως είναι σήμερα και του κτιρίου όπως είναι ευκτέον να γίνει στο εγγύς μέλλον – την ανάγκη ολοκλήρωσης του έργου ώστε να δοθεί στην τοπική κοινωνία ως χώρος μνήμης αλλά και εξιλεωτικού πολιτισμού. Η κ. Δημητρακοπούλου ευχαρίστησε όσους βοήθησαν να στηθεί το έργο που παρότι μεγάλης κλίμακας είναι χαμηλού κόστους και έχει χρηματοδοτηθεί εξ ολοκλήρου από ιδιώτες χορηγούς.

Βένια Δημητρακοπούλου

Τέλος τον λόγο πήρε ο Δήμαρχος κ. Μούρτζης ο οποίος εξήρε την εικαστική παρέμβαση και συνεχάρη τον κ. Καλόφωνο και τους διακεκριμένους καλλιτέχνες. Εξέφρασε κι εκείνος την ευχή σύντομα να ολοκληρωθεί το έργο αλλά και οι διαδικασίες εκείνες που θα επιτρέψουν το ιστορικό αυτό μνημείο να μετατραπεί σε χώρο πολιτισμού για το καλό του νησιού και των κατοίκων και επισκεπτών του.

Δημήτρης Μούρτζης

Το Aegina Light μίλησε με την κ. Δημητρακοπούλου και τον κ. Καλόφωνο.

Α.L.: Είστε ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα της εικαστικής σας παρέμβασης;

Β. Δημητρακοπούλου: Είμαι πολύ χαρούμενη και συγκινημένη που με αυτή την εγκατάσταση απέναντι στο χώρο των Φυλακών, ένας δρόμος σκοτεινός και άδειος, που τον περνάμε καθημερινά για να παρκάρουμε ή να πετάξουμε σκουπίδια στους κάδους, απόψε φωτίστηκε και γέμισε κόσμο και ζωντάνια.

A.L.: Κάπως έτσι όπως φαντάζεστε να είναι μελλοντικά ο δρόμος αυτός...

Β. Δημητρακοπούλου: Ακριβώς. Αντιπαραβάλλουμε από την μια μεριά του δρόμου το κτίριο σκοτεινό, άδειο και κλειστό όπως είναι τα τελευταία τριάντα χρόνια κι από την άλλη το κτίριο όπως θα θέλαμε να το δούμε. Ανοιχτό και γεμάτο κόσμο, έναν αληθινό χώρο πολιτισμού και δημιουργίας.

A.L.: Πως θα χαρακτηρίζατε την συνεργασία σας με τους άλλους δύο καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε αυτή την παρέμβαση;

Β. Δημητρακοπούλου:  Για μένα είναι απο τα πιο σημαντικά σημεία του συγκεκριμένου δρώμενου και θέλω να σταθώ σε αυτό ιδιαίτερα. Προσωπικά το θεώρησα μεγάλη τιμή και μου έδωσε αληθινή χαρά να βρεθούμε έτσι απλά τρεις καλλιτέχνες, χωρις «τι» και «που» και να συνεργαστούμε ισότιμα ώστε να σχεδιάσουμε ένα εικαστικό δρώμενο. Είναι άλλωστε, πιστεύω, και σημείο των καιρών που απαιτεί επιτακτικά συνεργασίες και συμπράξεις. Είμαστε στο σημείο που είμαστε όλοι το ίδιο και προσπαθούμε να κάνουμε κάτι όλοι μαζί.

A.L.:  Αν είχατε προφτάσει να σας δοθεί το κτίριο για την επετειακή και συμβολική σημερινή εικαστική παρέμβαση είχατε σκοπό να εκθέσετε κάποιο έργο;

Β. Δημητρακοπούλου:  Ναι φυσικά είχαμε σχεδιάσει τι θα κάναμε αν μας είχε δοθεί το κτίριο. Είναι δηλαδή κάτι που το έχουμε έτοιμο και μόλις μας δοθεί η ευκαρία και ανοίξει το Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο, όχι μόνο για μας φυσικά αλλά και για άλλους, θα το παρουσιάσουμε τότε.

Μαρία Τριαντοπούλου – Βένια Δημητρακοπούλου – Λίλα Κορκολή

A.L.:  Σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία και μακάρι η σημερινή εκδήλωση/ εικαστική παρέμβαση να μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που όλοι θέλουμε. Να δουμε δηλαδή αυτό το ιστορικό μνημείο να μετατρέπεται σε έναν σύγχρονο χώρο μνήμης και πολιτισμού.

A.L.: Κύριε Καλόφωνε θα συμφωνούσατε μαζί μου αν έλεγα ότι η σημερινή εικαστική παρέμβαση έχει και έναν χαρακτήρα συμβολικής διεκδίκησης; Είναι δηλαδή πάνω από όλα μια δήλωση (statement);

Γ. Καλόφωνος: Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η τέχνη είναι ένας σημαντικός μοχλός για να κινητοποιηθούν κάποιες διαδικασίες. Επικαιροποιώντας το πλέγμα των θεμάτων που θίγει η ιστορία του κτιρίου προβάλλει συγχρόνως τις πλούσιες δυνατότητες που προσφέρει για το μέλλον.

A.L.:  Με λίγα λόγια πως θα χαρακτηρίζατε εσείς την σημερινή τοποειδική (site specific) εικαστική παρέμβαση;

Γ. Καλόφωνος:  Είναι ένα δίπολο… Συμβολίζει το παρελθόν και το μέλλον, την πραγματικότητα και την επιθυμία, το υπαρκτό και το φαντασιακό και πολλά άλλα τέτοια δίπολα…

A.L.: Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι;

Γ. Καλόφωνος: Θα ήθελα πρώτα από όλα να ευχαριστήσω τον Κώστα Βαρώτσο, την Βένια Δημητρακοπούλου και την Δανάη Στράτου που ανταποκρίθηκαν με τέτοια προθυμία στον σχεδιασμό και την δημιουργία από κοινού της εικαστικής παρέμβασης «επιφυλακή». Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τον Δήμο Αίγινας, την ΚΕΔΑ αλλά και τους χορηγούς του έργου και συγκεκριμένα τις εταιρείες  «Philippos Hellenic Goods» και «Νεκτάριος και Στυλιανός Πάλλης, Οικοδομικές εργασίες». Ευχαριστώ επίσης την κ. Παναγιώτα Γεννίτσαρη για την βοήθεια που προσέφερε στον σχεδιασμό του έργου.

Open letter to Yanis Varoufakis: Plan B is democracy


Dear Yanis Varoufakis,

For five months, you have personified the hopes of many European citizens. You have brought a wind of intellectual rigor and honesty in the circle of gray men of the Eurogroup. You tried tenaciously to respect the mandate of Greek voters: breaking up with the austerity policies while remaining within the euro area. But late June, the zombies of the Eurogroup and the Council, reinforced by the isolation of Greece and weak solidarity movements in Europe, sent you an ultimatum: submit or leave the euro.

The victory of the “no” in the July 5th referendum had reinforced your legitimacy to refuse the diktat of creditors. On July 13th you revealed |1| the proposal you made to Alexis Tsipras on the night of the referendum, “a triptych of actions” to avoid submission: “issue IOUs” (acknowledgments of debt in euros, that is to say a complementary currency based on tax revenues), “apply a haircut on Greek bonds” held by the ECB since 2012 in order to reduce the debt, and “take control of the Bank of Greece from the hands of the ECB.” But Alexis Tsipras refused this plan and accepted your resignation.

On July 20th, at the Greek Parliament, you voted against the ‘Agreement’ of July 13th indicating the decisive point: “when society begins to feel in his gut the pain of the disastrous results of the new austerity plan, when young and older people will take the streets or remain desperate at home, faced with these effects, who will from now on represent those people we were the voice in the political arena?”.

The unity of Syriza, the tool patiently wrought by the Greek left, is precious. It seems that this is why you do not have publicly led the debate on your alternative proposals: “ “Was there an alternative?” the Prime Minister asked me last Wednesday. I believe that, yes, there was. But I’ll say nothing more. This is not the moment to discuss again. The important thing is that on the evening of the referendum, the Prime Minister said that there was no alternative. ”

Yet this choice made by Alexis Tsipras to capitulate, and worse, to implement himself the demands of the creditors, is tragic. Like you, we can only be frightened by the political consequences of July 13th: the radical left, brought to power and confirmed by referendum in its legitimacy to break with austerity, appeared not only as unable to refuse an austerity plan that destroys democracy, but also willing to manage it by herself. Even assuming that no other option is available in the short term, returning to the opposition, as you wished, would have better preserved the future.

But if a plan B was possible, as you think, then the mistake is even more tragic. This crucial debate is rising today in the European left. The Left Platform of Syriza has made a proposal on May 24th for the suspension of debt payments and nationalization of banks. Éric Toussaint suggested on July 13th a more comprehensive set of measures |2|, acknowledging the fact, now for all to see, that breaking with austerity implies a unilateral policy of necessity and urgency that will obviously be equated with disobedience by EU leaders of the day, although it does not necessarily violate existent treaties |3|.

Contrary to what assert such respectable figures as Etienne Balibar, Sandro Mezzadra and Frieder Otto Wolf |4|, such alternative proposals cannot be described as”authoritarian and unworkable concepts of ’control’ of monetary policy and capital flows “. Similarly, when the great sociologist Boaventura de Sousa Santos states that”if a country showed disobedient, it would be expelled and chaos would become inevitable“ |5|, one can oppose that, given the content of the July 13th “agreement”, chaos is assured if the country complies.

Pablo Iglesias, leader of Podemos, does not either see any alternative to the July 13th “agreement”, “the only thing we can do,” “the truth of power” |6|. But if there is no alternative, if no European country can break up with austerity without sinking into chaos – and there can be little doubt that Spain, Italy or France would face as such considerable obstacles as Greece |7| – the neoliberal trap is flawless. If no single country can take a step aside and engage in another route to show the way, the only remaining possibility is to maintain verbally the perspective of “another Europe” while waiting for a pan-European political crisis and / or a systemic collapse of the eurozone that would put all countries in the same boat.

For years, with others, we opposed to those who claim that exiting the eurozone is a prerequisite to any alternative policy. Leaving the euro has important economic and political costs for the country concerned. Also, to point “Germany” as the main culprit, and to advocate the return to the national scope of powers as the prerequisite for any solution, is a serious mistake that neglects the overwhelming responsibility of all national elites in the present situation while feeding the nationalist ethos.

However we believe just as you that there are credible alternative economic and monetary policies that could be undertaken unilaterally. Bold policies, for sure, but perfectly reasonable and certainly preferable to the certainty of the economic and political disaster the “agreement” of July 13th will lead. We believe just as you that Greece, in the present situation of necessity and urgency, could – and still can – unilaterally declare a moratorium on its debt, create a complementary currency, requisition the Central Bank and nationalize banks, establish an effective taxation of wealthier classes (remember that Greek employees and pensioners, subject to VAT on their consumption and the withholding of their income tax, cannot defraud).

These measures certainly involve risks, especially if they are improvised in haste: bank run, flight from the complementary currency, increased capital flight … But the stronger popular support will be, the weaker the risks. The success of the June referendum and the unpopularity of the July 13th “agreement” show that a large social base potentially exists in Greece to support a policy based on dignity and justice, values ​ ​that were trampled by creditors. This policy could give hope to the European peoples and strengthen their solidarity so far insufficient.

Such unilateral measures will probably lead creditors to want to expel Greece from the eurozone, although this would greatly reduce their chances of being finally repaid. Furthermore they lack a legal basis for doing so, and such a sanction would aggravate EU internal geopolitical contradictions. To castigate a country that is bravely trying to get out of the abyss and solve its humanitarian crisis could have significant political costs for the gray men. The debate aroused could strengthen the construction of the European public space without which the necessary refoundation will remain wishful thinking. Because one thing is to turn its back on Europe as a culprit for all the problems; another is to demonstrate by action that one only can respect the will of voters and preserve the interests of the lower classes by breaking with the dictates of the gray men who have taken possession of the European Union.

Thanks to your clarity and tenacity during these months of negotiations, you and Alexis Tsipras were very close to provide this successful demonstration. Dear Yanis Varoufakis, you would be doing a great service to Greece and Europe by undertaking, in an open and public manner, the battle for Plan B, the struggle for democracy in Greece and the European Union.


|1| www.newstatesman.com/world-affairs/2015/07/exclusive-yanis-varoufakis-opens-about-his-five-month-battle-save-greece, published July 13

|2| Eric Toussaint, “Greece: Alternatives to the Capitulation”, cadtm.org/http://cadtm.org/Greece-Alternatives-to-the

|3| Attac and Fondation Copernic, Que faire de l’Europe. Désobéir pour reconstruire, Les liens qui libèrent, 2014

|4| Etienne Balibar, Sandro Mezzadra Frieder Otto Wolf: “Le Diktat de Bruxelles et le dilemme de Syriza », http://blogs.mediapart.fr/blog/ebalibar/190715/etienne-balibar-sandro-mezzadra-frieder-otto-wolf-le-diktat-de-bruxelles-et-le-dilemme-de-syriza

|5| Boaventura de Sousa Santos,”Fatal tests”, 23.7.2015

|6| www.europapress.es/nacional/noticia-pablo-iglesias-resignado-ocurrido-grecia-verdad-poder-20150716153300.html

|7| Unlike Greece, Spain finances its debt and huge deficit on the financial markets, but would face soaring interest rates in the event of testing an alternative policy.

Thomas Coutrot


Article and discussion from Open Democracy

Wayne Hall :  As soon as Yanis Varoufakis, in an interview with Spiegel, aired his idea of a grassroots European Citizens’ Movement he was contacted by the Association of Active Citizens on the island of Aegina, where he lives when he is not in Athens or travelling, and asked to explain his proposal at a public meeting in Aegina. He verbally accepted the verbal invitation, which was later formalized in writing, and his verbal acceptance was announced by a representative of our association at a meeting of the Aegina Council on 26th August. Yanis Varoufakis later said on the telephone that he did not like it that this announcement had been made. It so happens that the mayor of Aegina is actively supportive of the idea of a movement of European Citizens and is on record as saying so publicly. http://main.cse-initiative.eu/?p=413 Mr. Varoufakis says that “it is not worth trying again in Greece” so it seems that this grass roots movement is not going to start from the grass roots of what Yanis Varoufakis has been proud to advertise as “his territory”. As far as I know the invitation that was issued last summer is still open to be taken up and as well as explaining his concept of the European Citizens’ Movement Mr. Varoufakis will be free to explain his conception of the grass roots and in what way the movement he wants to start does not have designs of becoming a party, which would preclude it from being supported by the Aegina Association of Active Citizens.


Mr Varoufakis keeps coming up against obstructions and threats from the power elites, which are blocking his attempts to challenge them through democratic means. Most of them are not as bright as he is, certainly not as honest, but have a massive and hidden power networks, and are willing to be brutal. He is probably aware that all avenues to further democracy are functionally blocked in Greece. Theory and practice are the same in theory (academia), but not in practice (Mafia).

Wayne Hall

1. I don’t have the sense that avenues to further democracy are more blocked in Greece than they are anywhere else, and I also do not know whether YV received threats that dissuaded him from following through on the undertaking he had given, verbally, to address a local meeting on his home territory, which is fertile ground for the ideas he has put forward…

2. Perhaps YV will end up trying to do something, in reverse, to what Cohn Bendit toyed with: the idea of standing as a candidate for the European Elections in Greece. Mr. Varoufakis might conclude that he has more of a constituency in Germany. Come to think of it, it might be the best thing for him to do, joining Die Linke, since he already cites Lafontaine as an ally. Cohn-Bendit, Spinelli and Capodistrias // Europe Starts From Here // Cohn-Bendit on Geoengineering Enouranois II

3. http://yanisvaroufakis.eu/2016…

Yanis Varoufakis said: “First, we need to establish the movement. This will happen on 9th February, in Berlin. Its purpose is to mobilise Europeans along a simple, common agenda: To democratise the EU’s institutions.

Once this ‘conversation’ begins in the context of an activist movement on what needs to be done (to democratise the EU), a consensus will emerge that must then find its expression in each of the member-states of the EU.

Exactly what electoral and organisational form this expression will take in each country is something that will be decided collectively, organically. In some countries it may take the form of a brand new party. In others our movement may forge an alliance with existing parties. This remains to be debated and decided.”

Comment: YV’s ideas and proposals at the institutional level are very, very, very confused. This will be Indignados Round Two.

Ανοιχτή επιστολή προς τον Γιάνη Βαρουφάκη: Το σχέδιο Β λέγεται δημοκρατία


Ανοιχτή επιστολή προς τον Γιάνη Βαρουφάκη:

Το σχέδιο Β λέγεται δημοκρατία

των Thomas Coutrot (οικονομολόγος, επιστημονική επιτροπή Attac Γαλλίας) και Bruno Théret (οικονομολόγος, διευθυντής ερευνών, Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών – CNRS)

Αγαπητέ Γιάνη Βαρουφάκη,

Επί πέντε μήνες ήσασταν η ζωντανή έκφραση των ελπίδων πολλών ευρωπαίων πολιτών. Προσφέρατε έναν αέρα διανοητικής ειλικρίνειας και αυστηρότητας στον κύκλο των γκρίζων ανθρώπων του Eurogroup. Προσπαθήσατε με πείσμα να τηρήσετε τον λόγο σας απέναντι στους έλληνες ψηφοφόρους: να βάλετε τέλος στην λιτότητα παραμένοντας στο ευρώ. Αλλά τέλη Ιουνίου τα ζόμπι του  Eurogroup και του Συμβουλίου, ενισχυμένα από την απομόνωση της Ελλάδας και ασθενή κινήματα αλληλεγγύης στην Ευρώπη, σας έστειλαν ένα τελεσίγραφο: υποκύψτε η εγκαταλείψτε το εrafυρώ.

Η νίκη του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου ενίσχυσε την νομιμοποίηση της άρνησης σας των απαιτήσεων των δανειστών. Στις 13 Ιουλίου γνωστοποιήσατε (1) την πρόταση που κάνατε στον Αλέξη Τσίπρα την νύχτα του δημοψηφίσματος, « ένα τρίπτυχο δράσεων» για την αποφυγή της υποταγής: «έκδοση IOUs» (αναγνωρίσεων οφειλής σε ευρώ ήτοι ένα συμπληρωματικό νόμισμα που θα βασίζεται σε μελλοντικά φορολογικά έσοδα), «ένα κούρεμα των ελληνικών ομολόγων» που κατέχει η ΕΚΤ από το 2012 για την μείωση του χρέους και την «την θέση υπό έλεγχο της Τράπεζα της Ελλάδος που ελέγχεται από την ΕΚΤ.» Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας απέρριψε το σχέδιο αυτό και δέχθηκε την παραίτηση σας.

Στις 20 Ιουλίου, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο αρνηθήκατε να πάτε να υπερψηφίσετε την Συμφωνία της 13 Ιουλίου παρατηρώντας αυτό το καίριο σημείο: “όταν οι κοινωνία θα αρχίσει να νοιώθει στα σπλάχνα της τις καταστροφικές συνέπειες του νέου σχεδίου λιτότητας, “όταν οι νέοι και οι ηλικιωμένοι θα βγουν στους δρόμους η θα μείνουν απελπισμένοι στα σπίτια τους, αντιμέτωποι αυτών των συνεπειών, ποιος θα αντιπροσωπεύει όλους αυτούς των οποίων ήμασταν ως τώρα η φωνή στον πολιτικό χώρο;”

Η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ, ένα εργαλείο που με υπομονή έχτισε η ελληνική αριστερά, είναι πολύτιμη. Αυτό εξηγεί μάλλον που δεν ηγηθήκατε της συζήτησης επί των εναλλακτικών σας προτάσεων. « Υπήρχε εναλλακτική λύση; με ρώτησε ο πρωθυπουργός την περασμένη Τετάρτη. Πιστεύω ότι ναι, υπήρχε. Αλλά δεν θα πω περισσότερα. Δεν είναι στιγμή να το συζητήσουμε. Το σημαντικό είναι ότι το βράδυ του δημοψηφίσματος ο πρωθυπουργός είπε ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση.»

Ωστόσο η  απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να υποκύψει, και, χειρότερα ακόμα, να υλοποιήσει ο ίδιος τις απαιτήσεις των δανειστών, είναι τραγική. Όπως και σεις είμαστε τρομοκρατημένοι από τιε πολιτικές συνέπειες της 13 Ιουλίου. Η ριζοσπαστική αριστερά που ήρθε στην εξουσία και της οποίας η νομιμοποίηση να βάλει τέλος στη λιτότητα επιβεβαιώθηκε μέσω του δημοψηφίσματος, εμφανίστηκε όχι μόνο ανίκανη να αρνηθεί ένα σχέδιο λιτότητας που καταστρέφει την δημοκρατία, αλλά και διεκδικεί να το διαχειριστεί η ίδια. Ακόμα και αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή βραχυπρόθεσμα, η επιστροφή στην αντιπολίτευση, όπως την επιθυμήσατε, θα ήταν προτιμότερη για το μέλλον της.

Αν όμως ένα σχέδιο Β ήταν εφικτό, όπως το πιστεύετε, τότε το λάθος είναι ακόμα πιο τραγικό. Αυτή η κρίσιμη συζήτηση αναπτύσσεται σήμερα εντός της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει στις 24 Μαΐου η παύση πληρωμών και την κρατικοποίηση  των τραπεζών. Ο Éric Toussaint υπέβαλε στις 13 Ιουλίου ένα πιο εκτενές κατάλογο μέτρων (2) αναγνωρίζοντας ότι, όπως φαίνεται, η απόρριψη της λιτότητας επιβάλει την υιοθέτηση αναγκαίων και επειγόντων μονομερών ενεργειών που σίγουρα θα θεωρηθούν ως ενδείξεις ανυπακοής από τους σημερινούς ηγέτες της ΕΕ, ακόμα και αν δεν αντιβαίνουν υποχρεωτικά στις υπάρχουσες συνθήκες (3).

Αντίθετα των όσων υποστηρίζουν αξιόλογες προσωπικότητες όπως οι Etienne Balibar, Sandro Mezzadra και Frieder Otto Wolf (4), τέτοιες εναλλακτικές προτάσεις δεν πρέπει να θεωρούνται ως « αυταρχικές και μη εφαρμόσιμες θεωρίες ‘ελέγχου’ της νομισματικής πολιτικής και των κινήσεων κεφαλαίου». Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να αντιπαραθέσουνε στην άποψη του μεγάλου κοινωνιολόγου Boaventura de Sousa Santos ότι « αν μία χώρα δείξει ανυπακοή, θα πρέπει να διωχθεί και το χάος δεν θα μπορέσει να αποφευχθεί»(5)», ότι, με δεδομένο το περιεχόμενο της « συμφωνίας» της 13 Ιουλίου, το χάος είναι εγγυημένο αν το κράτος συμμορφωθεί.

Ο Pablo Iglesias, ηγέτης του Podemos, δεν βλέπει καμία εναλλακτική επιλογή από αυτή της «συμφωνίας» της 13ης Ιουλίου, « το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, αυτή είναι η αλήθεια της εξουσίας» (6). Αλλά αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, αν καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να σταματήσει την λιτότητα χωρίς να βουλιάξει στο χάος – και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία θα αντιμετωπίσουν ανάλογες δυσκολίες με αυτές της Ελλάδας (7) – η νεοφιλελεύθερη παγίδα δεν αφήνει κανένα περιθώριο. Αν καμία χώρα δεν μπορεί από μόνη της να κάνει ένα βήμα διαφορετικό και να πάρει ένα διαφορετικό μονοπάτι για να δείξει έναν άλλο δρόμο, το μόνο που μένει είναι να κρατήσουμε ρητορικά την προοπτική μίας «άλλης Ευρώπης» περιμένοντας μία πανευρωπαϊκή πολιτική κρίση και/η μία συστημική κατάρρευση της ευρωζώνης που θα βάλει όλες τις χώρες στην ίδια μοίρα.

Επί χρόνια, με άλλους, αντισταθήκαμε σε όσους υποστήριζαν ότι η έξοδος από την ευρωζώνη είναι μία προϋπόθεση για όποια εναλλακτική πολιτική. Η εγκατάλειψη του ευρώ έχει σημαντικό οικονομικό και πολιτικό κόστος για την χώρα που το εγκαταλείπει. Επίσης η υπόδειξη της Γερμανίας σαν τον κυριότερο ένοχο, και η υποστήριξη της επιστροφή της εξουσίας σε εθνικό επίπεδο ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε λύση, είναι ένα σημαντικό λάθος που αγνοεί την τεράστια ευθύνη όλων των εθνικών ελίτ στην διαμόρφωση της παρούσας κατάστασης και τροφοδοτεί μία εθνικιστική ηθολογία.

Πιστεύουμε όπως εσείς, ότι υπάρχουν αξιόλογες εναλλακτικές οικονομικές και νομισματικές πολιτικές που μπορούν να αποφασιστούν μονομερώς. Ριζικές πολιτικές, σίγουρα, αλλά απολύτως λογικές και σίγουρα προτιμότερες από την βέβαιη οικονομική και πολιτική καταστροφή στην οποία θα οδηγήσει η « συμφωνία» της 13ης Ιουλίου. Πιστεύουμε, όπως και εσείς, ότι η Ελλάδα, στην παρούσα κατάσταση επείγουσας αναγκαιότητας, θα έπρεπε – και μπορεί ακόμα – να προκηρύξει μονομερώς μία προσωρινή παύση πληρωμών (moratorium) επί του χρέους, να δημιουργήσει ένα συμπληρωματικό νόμισμα, να επιτάξει την Κεντρική Τράπεζα και να κρατικοποιήσει τις τράπεζες, να επιβάλει μία αποτελεσματική φορολόγηση των πιο εύπορων τάξεων (έχοντας υπόψη ότι οι μισθωτοί και συνταξιούχοι τόσο για το ΦΠΑ όσο για την φορολογία του εισοδήματος τους δεν έχουν ουσιαστικά περιθώρια φοροδιαφυγής).

Τέτοια μέτρα εγκυμονούν βεβαίως κινδύνους, ιδίως αν αυτοσχεδιάζονται βιαστικά: κατάρρευση των τραπεζών, μη αποδοχή του συμπληρωματικού νομίσματος, απόδραση κεφαλαίων. Αλλά όσο η λαϊκή υποστήριξη είναι μεγάλη, τόσο μικρότεροι θα είναι οι κίνδυνοι. Η επιτυχία του δημοψηφίσματος και η λαϊκή αποδοκιμασία της « συμφωνίας» της 13ης Ιουλίου δείχνουν ότι μία ευρύτατη λαϊκή κοινωνική βάση υπάρχει στην Ελλάδα για την υποστήριξη μίας πολιτικής βασισμένης στην αξιοπρέπεια και την δικαιοσύνη, αξίες που καταπατήθηκαν από τους δανειστές. Αυτή η πολιτική θα έδινε ελπίδα στους λαούς της Ευρώπης και θα ενίσχυε την αλληλεγγύη τους που ως τώρα παραμένει αδύναμη.

Τέτοια μονομερή μέτρα προφανώς θα οδηγήσουν τους δανειστές να επιθυμήσουν την αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, έστω και αν αυτό εκμηδενίσει τις πιθανότητες να αποπληρωθούν κάποτε. Η έλλειψη μίας νομικής βάσης για μία αποβολή θα προκαλούσε έντονες γεωπολιτικές εσωτερικές διαμάχες σε ένα τέτοιο αντίποινο. Η τιμωρία μίας χώρας που προσπαθεί με θάρρος να βγει από την άβυσσο και να λύσει μία ανθρωπιστική κρίση θα είχε σίγουρα ένα σημαντικό πολιτικό κόστος για τους γκρίζους ανθρώπους των δανειστών. Η συζήτηση που θα άνοιγε θα ενίσχυε την οικοδόμηση ενός δημόσιου ευρωπαϊκού χώρου χωρίς τον οποίο η αναγκαία επανίδρυση θα παραμείνει ένα σχήμα λόγου. Γιατί είναι άλλο να γυρίζεις την πλάτη στη Ευρώπη, ως την υπεύθυνη όλων των προβλημάτων και άλλο να αποδείξεις με πράξεις ότι ο σεβασμός της βούλησης των ψηφοφόρων και η υπεράσπιση των συμφερόντων των κατώτερων κοινωνικών τάξεων απαιτεί μία ρήξη με τις υποδείξεις των γκρίζων ανθρώπων που έχουν κατακτήσει την εξουσία στην Ευρώπη.

Χάρις στην σαφήνεια και την επιμονή που εσείς και ο Αλέξης Τσίπρας δείξατε αυτούς τους μήνες διαπραγμάτευσης ήσασταν πολύ κοντά να μας το αποδείξετε. Αγαπητέ Γιάνη Βαρουφάκη, θα προσφέρατε μία μεγάλη υπηρεσία στην Ελλάδα και στην Ευρώπη αν αναλαμβάνατε, ανοιχτά και δημόσια, την μάχη για το σχέδιο Β, δηλαδή τον αγώνα για την δημοκρατία στην Ελλάδα και την Ευρώπη. 


1 http://www.newstatesman.com/world-affairs/2015/07/exclusive-yanis-varoufakis-opens-about-his-five-month-battle-save-greece, δημοσιεύτηκε 13 Ιουλίου 2015

2 Eric Toussaint, “Une alternative est possible au plan négocié entre Alexis Tsipras et les créanciers à Bruxelles” – Υπάρχει εναλλακτική λύση για το σχέδιο που διαπραγματεύτηκαν ο Αλέξης Τσίπρας και οι δανειστές στις Βρυξέλλες, http://cadtm.org/Une-alternative-est-possible-au

3 Attac and Fondation Copernic, Que faire de l’Europe. Désobéir pour reconstruire, Les liens qui libèrent – Τι να κάνουμε την Ευρώπη. Ανυπακοή για να την ξαναχτίσουμε – Οι δεσμοί που ελευθερώνουν, 2014

4 Etienne Balibar, Sandro Mezzadra Frieder Otto Wolf: “Le Diktat de Bruxelles et le dilemme de Syriza »,http://blogs.mediapart.fr/blog/ebalibar/190715/etienne-balibar-sandro-mezzadra-frieder-otto-wolf-le-diktat-de-bruxelles-et-le-dilemme-de-syriza

5 Boaventura de Sousa Santos, “Fatal tests”, 23.7.2015

6 http://www.europapress.es/nacional/noticia-pablo-iglesias-resignado-ocurrido-grecia-verdad-poder-20150716153300.html

7 Αντίθετα με την Ελλάδα, η Ισπανία αναχρηματοδοτεί το χρέος της και τα ελλείμματα της μέσω των χρηματοπιστωτικών αγορών, αλλά θα αντιμετώπιζε μία εκτίναξη των επιτοκίων δανεισμού αν πειραματιζόταν εναλλακτικές πολιτικές.

Μετάφραση: Θάνος Κονταργύρης

ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr

Μήπως ήταν άτυχη η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Aegina Light

Ως πρώτo (και – ας ελπίσουμε – όχι τελευταίo)  βήμα προς μια αντικειμενική συζήτηση για τη σημερινή κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έξω από τη λογική της κομματικής, κοινοβουλετικής και  «μηντιακής» αντιπαράθεσης, προβλήθηκε στις 16 Ιουλίου, με τη φιλική συνεργασία του ζεύγους Πασχάλη και Σαλώμη Μελισσάρη, ένα απόσπασμα από την εισήγηση που παρουσίασε το 2009 ο κ. Ιωάννης Κοκκάλας με θέμα «Από το Σχέδιο Συντάγματος του Αλτιέρο Σπινέλι στη Συνθήκη της Λισαβόνας». Ως Αναπληρωτής Διευθυντής του γραφείου του Ευρωπαϊκου Κοινοβουλίου στην Αθήνα, ο κ. Κοκκάλας ήταν εκείνη την εποχή από τους ομιλητές στο συνέδριο «Ιωάννης Καποδίστριας, Αλτιέρο Σπινέλι, Ευρώπη» που πραγματοποιήθηκε στις 21 Ιουνίου 2009 στην Αίγινα.

Μια εισαγωγή στην τωρινή προβολή του βίντεο παρουσίασε ο Γούεϊν Χωλ, μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Ενεργών Πολιτών της Αίγινας:

2 1

Θα ήθελα να είμαστε σύμφωνοι ότι στη σημερινή συζήτηση δεν θα μετράει το εάν ψηφίσαμε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο δημοψήφησμα, εάν για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας φταίνε κυρίως ο Σημίτης και ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, ή ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης. Να είμαστε σύμφωνοι επίσης ότι δεν θα μετράει αν προτείνουμε να μείνουμε στο ευρώ ή να φύγουμε. Έτσι κι αλλιώς αυτά τα ζητήματα δεν τα αποφασίζουν οι απλοί έλληνες πολίτες, τουλάχιστον όχι προς το παρόν. Τη διαμάχη που γίνεται στη Βουλή, γύρω από αυτό το θέμα, ανάμεσα σε άλλα,  μπορούμε να την παρακολουθούμε. Τη διαμάχη που γίνεται στα ΜΜΕ, στα παράθυρα, στα talk shows, μάλλον καλύτερα να μην την παρακολουθούμε, επειδή απ΄ό τι φαίνεται φιλοδοξεί περισσότερο να μας τρομάζει παρά να μας ενημερώνει.

Το ζήτημα των μέσων ενημέρωσης έχει κέντρική σημασία. Νομίζω ότι ακόμα και οι πολίτες που ψήφισαν ΝΑΙ θα έπρεπε να έχουν δυσανασχετήσει από τη στάση που κράτησαν τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος. Αυτό το πρόβλημα βρίσκεται και στο επίκεντρο της Έκκλησης των Ελληνογερμανών και Γερμανοελλήναν αλλά και στην ελληνική απάντηση σε αυτήν, που διατύπωσαν οι εκπρόσωποι τριών συλλόγων της Αίγινας,  Σύλλογος  Ενεργών Πολιτών,  Μορφωτικός Σύλλογος Ιωάννης Καποδίστριας και  Σύλλογος Γυναικών.

Ο καθηγητής Juergen Link που ξεκίνησε την Έκκληση των Ελληνογερμανών και Γερμανοελλήνων προτείνει συνέδριο για το πρόβλημα των ΜΜΕ, τα οποία στην Γερμανία καλλιεργούν μίσος για τους Έλληνες και στην Ελλάδα μίσος για τους Γερμανούς. Στην πραγματικότητα χρειάζεται κάτι περισσότερο από συνέδριο. Χρειάζεται να θεσπιστεί μια μορφή της πανευρωπαϊκής πολιτικής που δεν επηρεάζεται από το μήντια, που στιγματίζει αρνητικά κάθε επιρροή από αυτή την κατεύθυνση. Αυτό είναι  θέμα για συζήτηση ανάμεσα σε εκείνους που θα ήθελαν να συμμετέχουν έμπρακτα σ’ένα τέτοιο εγχείρημα απαγκίστρωσης από τα μήντια. Ήδη έχουμε κάνει μια αρχή με το πρόγραμμα που φτιάξαμε το 2013 στο κανάλι VMedia Europe Starts from Here.

Εν πάσει περιπτώσει θέλω να συμφωνήσουμε ότι για τους σκοπούς της σημερινής συζήτησης δεν έχει σημασία ποιός έλληνας πολιτικός έχει παίξει το χειρότερο ρόλο. Το θέμα μας να μην είναι η ελληνική εσωτερική πολιτική, ούτε καν η Ελλάδα γενικά. Το θέμα να είναι η Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση, επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως την ξέραμε – αυτό έγραψε προχθές ο ιρλανδός δημοσιογράφος Fintan O’Toole – τελείωσε το σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Η ενοποίηση της Ευρώπης βασιζόταν σε τρεις προυποθέσεις, τρεις όρους. Ο πρώτος όρος ήταν, η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης να είναι συναινετική – το κάθε κράτος μέλος έχανε όλο και περισσότερα από την κυριαρχία της επειδή επέλεξε οικιοθελώς να τη χάνει. Ο δεύτερος όρος ήταν, αυτή η βήμα-προς-βήμα διαδικασία να είναι αμετάκλητη. Αυτή ήταν η ορολογία της Συνθήκης Maastricht όσον αφορά τη νομισματική ενοποίηση. Δεν υπήρχε περίπτωση ν’αλλάξεις γνώμη και να πας πίσω, ούτε ν’αλλάξουν γνώμη για σένα και να σε πάνε πίσω. Ο τρίτος όρος δεν υπήρχε ρητά. Ήταν υπονοούμενο και είχε σχέση με το ρόλο της Γερμανίας. Όπως ξέρουμε, η Γερμανία στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ηττήθηκε, και ηττήθηκε σφοδρά. Ως  αντάλλαγμα για την ευκαιρία μιας νέας αρχής μετά από αυτή την σφοδρή ήττα, θεωρήθηκε αυτονόητο ότι η Γερμανία δεν θα προσπάθησει ξανά να γίνει δεσπόζουσα δύναμη της Ευρώπης.

Σήμερα η Γερμανία όχι μόνο προσπαθέι να γίνει δεσπόζουσα δύναμη της Ευρώπης. Καταφέρνει να γίνει δεσπόζουσα δύναμη της Ευρώπης. Υποθέτω ότι οι περισσότεροι εδώ θα έχουν δει τη χθεσινή ομιλία στη Βουλή του Γιάννη Βαρουφάκη. Δεν θαυμάζουν όλοι τον ρόλο που έχει παίξει ο Βαρουφάκης αλλά νομίζω ότι τα συμπεράσματα αυτής της ομιλίας θα έχουν τη γενική αποδοχή.

O Βαρουφάκης χαρακτηρίζει τη λεγόμενη συμφωνία που μόλις ψηφίστηκε στη Βουλή «νέα συνθήκη των Βερσαλλιών». Παρ’όλα αυτά οι περισσότεροι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ την υπέγραψαν για χάρη της ενότητας. «Εμείς στο ΣΥΡΙΖΑ είμαστε και θα είμαστε ενωμένοι  την ώρα που η Ευρώπη πλήττει τον ευαυτό της μέσα από διαδικασίες που ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει ως τη χρονική στιγμή που αποδομήθηκε τον όνειρο του Άντεναουερ, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Ανδρέα Παπανδρέου, του Χέλμουτ Σμιτ, του Χέλμου Κόλ.»

Μέσα στη βουλή έγινε χαμός μετά από την ομιλία του Βαρουφάκη. Έξω από τη βουλή επίσης επικρατούσε χάος.  Εμείς εδώ δεν φωνάζουμε, δεν καταγγέλουμε, και ο λόγος γι΄αυτό δεν είναι η φροντίδα για την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζω ότι η φροντίδα μας έιναι να παραμένουν ενωμένοι σε αυτή τη συγκυρία οι πολίτες της Ελλάδας. Και επίσης η ελπίδα είναι ίσως ότι όπως το 1828 που ιδρύθηκε στην Αίγινα το νεοελληνικό κράτος, αυτό το νησί θα λειτουργεί και τώρα ως νησίδα σταθερότητας και ασφάλειας μέσα στο γενικευμένο χάος της Ελλάδας.

Η ερώτηση που προβάλλουμε είναι «Μήπως ήταν άτυχη η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;». Την προβάλλουμε όχι ως δήλωση αλλά ως ερώτηση. Σίγουρα ο άνθρωπος που πρόκειται να ακούσουμε τώρα δεν πιστεύει ότι η προτεραιότητα είναι να φύγουμε ούτε από το ευρώ ούτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει δίκιο όμως, ή έχει άδικο;

Το βίντεο βρίσκεται online εδώ και  ολόκληρη η εισήγηση εδώ.


Ας σημειώσουμε ότι το 2009 ο Γιάννης Κοκκάλας δεν έβλεπε ως κύριο εμπόδιο στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τη Γερμανία αλλά τη Γαλλία. Εκείνοι που ασπάζονται  τωρα τη γαλλική καμπάνια για Germanexit από το ευρώ, να το έχουν υπόψη αυτό.

Γουέϊν Χωλ


Has the European Union been a bad idea?

As a first (and hopefully not last) step towards an objective discussion of today’s situation of the European Union, outside of the logic of parties, parliamentary and “media” conflict, on 16th July there was, with the compliments of Mr. Paschalis and Mrs. Salomi Melissaris, a screening of an extract from the paper presented in 2009 by Mr. Ioannis Coccalas, entitled “From Altiero Spinelli’s Draft to the Treaty of Lisbon”. As Deputy Director of the European Parliament’s office in Athens, Mr Coccalas was at that time one of the speakers at the “Ioannis Capodistrias, Altiero Spinelli, Europe” conference held on 21st June 2009 in Aegina.

An introduction to the 16th July screening was presented by Wayne Hall, member of the steering committee of the Aegina Association of Active Citizens.



I would like us to be in agreement that in today’s discussion it will not be relevant whether we voted YES or NO in the referendum, whether it is mainly Simitis and Papandreou, Samaras and Venizelos, or Tsipras and Varoufakis who are most to blame for the present situation in Greece. I would like us to agree also that it is not going to be relevant today whether we prefer Greece to remain in the euro or to leave the euro. In any case this is a question that is not going to be decided by ordinary Greek citizens, at least for the moment. The conflict that is so evident in the Parliament around that subject, among others, is something we can monitor. The conflict in the mass media, in the talk shows, in the journalistic squabbles is something it is perhaps preferable for us not to watch, because as it seems its main purpose is to frighten us rather than inform us.

The question of the media is of central importance. I think that even citizens who voted YES must have been at least uneasy about the stance taken by the Greek and international media in the week that preceded the referendum. This problem is also at the heart of the Appeal by German Greeks and Greek Germans and the Greek answer that was formulated by representatives of the three associations of Aegina: the Association of Active Citizens, the Ioannis Capodistrias Cultural Association and the Women’s Association.

Professor Juergen Link, who initiated the Appeal by German Greeks and Greek Germans, proposes a seminar on the problem of the media, which in Germany cultivate hatred of Greeks and in Greece hatred of Germans. In reality what is needed is more than a seminar. What is needed is a form of pan-European politics that is not influenced by the media, which places a negative stigma on every influence from this direction. This is perhaps something for discussion among those who would like to be actively involved in such a project of delinkage from the media. We have already made a beginning with the programme we made in 2013 on the VMedia web channel Europe Starts from Here.

In any case let us agree that for the purposes of today’s discussion it is not relevant which Greek politician has played the worst role. The subject is not Greek internal politics, or even Greece in general. The subject is Europe, the European Union, because the European Union as we have known it – this was written a day or two ago by the Irish journalist Fintan O’Toole – ended last weekend.

European integration was based on three assumptions, three conditions. The first condition was that the process was consensual: each member state lost more and more of its sovereignty because it was choosing of its own free will to do so. The second term was that this step-by-step procedure was irreversible. This was the terminology of the Treaty of Maastricht on the subject of monetary union. It was not part of the scenario that you could change your mind and go back. Neither could others change their mind about you and send you back. The third assumption was implicit and had to do with the role of Germany. As we know, Germany was defeated in WorldWar II, and badly defeated. In return for the opportunity to make a new beginning after this defeat it was considered self-evident that Germany would not try yet again to become the hegemon of Europe.

Today Germany is not only trying to become the hegemon of Europe. It is succeeding in becoming the hegemon of Europe. I suppose that most of us here will have seen yesterday’s address to Parliament by Yanis Varoufakis. Not everyone admires the role that Varoufakis has played, but I think the conclusions of that address will be generally accepted.

Varoufakis calls the so-called agreement that has just been voted by Parliament a “new Treaty of Versailles”. But most SYRIZA parliamentarians supported it, for the sake of the unity of SYRIZA. “We in SYRIZA are and will be united, at the time that Europe strikes a blow against itself through procedures that the historian of the future will describe as the moment of dismantling of the dream of Adenauer, Constantine Caramanlis, Andreas Papandreou, Willy Brandt, Helmut Schmidt and Helmut Kohl.”

There was uproar in the Parliament after the speech by Varoufakis. Outside the Parliament, also, there was pandemonium. Here we are not shouting, we are not denouncing, and the reason for that is not concern for the unity of SYRIZA. I hope that our concern here is for the citizens of Greece to remain united at this conjuncture. And the hope is also, perhaps, that just as in 1828 when the modern Greek state was founded in Aegina, this island will function today also as a haven of stability and security within the chaos of Greece.

The question we put forward is “Has the European Union been a bad idea?” We raise it not as a declaration but as a question. Certainly the man we are going to hear now does not believe that the priority is to leave the euro, or the European Union. But is he right or wrong?


The video can be found online here.

Note that in 2009 Ioannis Coccalas saw not Germany but France as the key obstacle to the whole European integration process. Those who are now embracing the French campaign for a Germanexit should bear that in mind. (More on that here).

16th July 2015


Giannis Varoufakis replies on his reasons for going to Aegina at the moment of the most crucial parliamentary vote

Varoufakis and family on the ferry to Aegina

Varoufakis and family on the ferry to Aegina

A journalist complains that at the harbour of Aegina he was attacked by a member of the security for the former Finance Minister

There has been a hail of negative comment in response to Yanis Varoufakis’ message through Twitter that he will not be in the Parliament for the vote on Greece’s proposals to the European Union

Mr. Varoufakis cited family reasons in justification of his absence and shortly afterwards published through Twitter the letter with his vote in this evening’s parliamentary session, which he will not be attending.

Nevertheless, after this photographs circulated which showed him together with his wife on the ferry for Aegina, where he has a house. This, as it was to be expected, provoked even further comment.

It should be noted that according to Article 70a of the Parliamentary Regulations, parliamentarians can vote by mail only if they are on business abroad for the government or the parliament.

A short time ago protothema.gr complained that one of their journalists who tried, together with a photographer, to approach Mr. Varoufakis as he was disembarking, was attacked by a member of the security of the former Minister of Finance. The website notes that one of the bodyguards of Yanis Varoufakis attacked Frixos Drakontidis when the journalist tried to extract a statement from the former minister.

Protothema indeed says that the SYRIZA parliamentarian in effect ordered the police to remove the journalist by force, with the result that one of the three policemen in Varoufakis’ personal guard attacked Mr. Drakontidis, grabbed him by the neck and shoved him away on the hatchway, with the result that he fell over and was injured on the head.

According to reports, the Minister for Protection of the Citizen Giannis Panousis was informed of the attack on the protothema journalist and undertook to investigate the incident in depth. The journalist Frixos Drakontidis has already reported the incident to the island’s harbour authority and proposes to institute legal action against the former minister, his wife and the three security guards.

A few minutes after publication of the relevant story Yanis Varoufakis responded with a tweet.

(Yanis Varoufakis: Fortunately there are people who respect what it means that I wish to spend the weekend with my little daughter before she returns to Australia where she lives.)

Source: Lifo http://www.lifo.gr/now/politics/70685?ref=yfp#comment

From the absurd to the tragic?

Anyone living through, or even just following, developments in Greece knows all too well the meaning of expressions such as “critical moments”, “climate of tension”, “dramatic overturn”, “pressing on the limits”. From Monday something new, ostentatious and blatant will be added to all of these: the absurd.

The word may seem strange, or an overstatement. But how else could one characterize the total reversal of the meaning of such an amazing event as the referendum of 5th July, only hours after its occurrence, and indeed by its own exponents? How could one explain that Messrs Meimarakis and Theodorakis, that is to say the heads of the camp of the (crushingly) defeated, should have become the official spokespersons for the line being followed by the Greek side, and should be promenading from pillar to post laying down its terms? How is it possible for a devastating “no” to the memorandum policies of austerity to be “interpreted” as a green light for a new memorandum? And to put it in commonsense terms: if they were disposed to sign something even worse and even more binding than Juncker’s proposals, what was the point of the referendum, or rather of the struggle to achieve the “no” and, naturally, of its stunning consummation?

The sense of the absurd is not just a product of this unexpected reversal in the dynamics of the situation. It stems above all from the fact that all of this is unfolding before our eyes “as if nothing has happened”, as if the referendum were something like a collective hallucination, which suddenly ends, leaving us to continue uninterrupted what we were doing before. But because we have not all become lotus-eaters, let us be permitted to give a brief résumé of what has taken place in the course of the last days’ unbelievably rapid developments.

So, last Sunday the Greek people staggered Europe and the world, responding en masse to the government’s call and, in conditions unprecedented by the post-war standards of any European country, overwhelmingly voted “no” to the extortionate and humiliating proposals of the lenders. Both the extent of the “no” and its qualitative composition, with its enormous lead in the working class and popular strata and in the younger generation, testify to the depth of the transformations that have been occurring, or rather that have crystallized in such a short time, in Greek society. Friday’s mass mobilizations, the climate “from below” that has prevailed over the last days, not to mention the enthusiastic wave of international solidarity, testify to the huge potential that is opened by the popular intervention in favour of a political choice for conflict.

But from the morrow of that “day that shook the world”, before the victory cries in the country’s public squares had even fully died away, the theatre of the absurd began. Under the aegis of the actively pro-YES President of the Republic, the government summoned the heads of the defeated parties to elaborate a framework for negotiation positing the euro as unpassable outer limit of the Greek position and declaring specifically that it has no mandate for a rift. Public opinion, still affected by the joyful haze of Sunday, watches as the representative of the 62% accepts subordination to the thinking of the 38% in the immediate aftermath of a resounding victory for democracy and popular sovereignty.

On Tuesday the government, with no “proposal” to make, transfers its operations to Brussels for the extraordinary Eurogroup meeting and, as is absolutely logical, finds itself confronted with a new, abrupt and even harsher ultimatum. The next day Euclid Tsakalotos inaugurates his duties as Finance Minister (in the interests of brevity we pass over the factor of the “Varoufakis resignation”, simply noting that it was a demand of the lenders) by sending to the ESM (European Stability Mechanism), the organization that manages the greater part of the Greek debt, a letter requesting a new loan of 50 billion euros, which will be accompanied of course by a third memorandum[1]. It is envisaged, indeed, that the Parliament will begin on Monday to vote the relevant enabling legislation.

The Tsakalotos letter continues with references, inter alia, to Greece undertaking “to honor its financial obligations to all of its creditors in a full and timely manner.” It is obvious that despite the assurances that were heard after the proclamation of the referendum for “restarting discussions from scratch” the “negotiations” (which are negotiations only in name) are continuing exactly from where they left off, with the Greeks lowering the bar for their opponents to a point that is politically unsustainable in Greece, as we correctly judged at that time.

The same day, pending the new Greek “proposals”, which were to be “reliable, detailed”, etc., i.e. made to measure for a memorandum, the Prime Minister addressed the European Parliament and declared that “if my aim had been to take Greece out of the euro, I would not immediately after the closing of the polls have gone to make the statements I made and interpret the result of the referendum not as a mandate for a break with Europe but as a mandate for reinforcing our negotiating efforts so as to arrive at a better agreement”[2]. This amounts to more or less open acknowledgement that the result of the referendum was being “interpreted” with a specific end in mind, that of negotiation at all costs and avoidance of a rift.

In the same speech the Prime Minister outlined quite succinctly the philosophy that for many weeks has been informing the whole stance of the Greek side and to which the “parenthesis” of the referendum has not brought the slightest change: “In these proposals we have evidently undertaken a powerful commitment to achieve the fiscal goals that are required on the basis of the rules, because we recognize, and respect, the fact that the Eurozone has rules. But we reserve the right of choice, the right of being able, as a sovereign government, to choose where we shall place, and add to, the burden of taxation, so as to be in a position to attain the required fiscal objectives.” So the framework is given: it is that of the restrictive measures which secure fiscal surpluses and aim at the repayment of debt. It is incontestably the framework of the memoranda. The “disagreement” is over the “distribution of the burden”. It involves a (supposedly) “socially more just” variant of austerity, which will be presented as “redistribution” at the same time as it perpetuates the recession (every reference to commitment to non-recessionary measures has been effaced) and impoverishment of the majority.

In the meantime, and while these soothing reassurances are being put forward that demolish what has remained of SYRIZA’s programmatic commitments, there is a ramping up of the state of political siege that the country is enduring, with the European Central Bank holding closed the spigot of liquidity and trimming even further the value of bank bonds, leading ineluctably to collapse. And yet! Despite the gravity of the situation and despite the fact that through the imposition of capital controls part of the road has already been covered, nobody, apart from Costas Lapavitsas and some members of the Left Platform, is speaking of the self-evident and basic measures of self-protection that are necessitated by circumstances of this kind, starting from public control and nationalization of the banking system. The explanation for this is of course very simple: anything of this kind would place Greece with one foot outside the euro, which is precisely the absolute fetish on which the government is impaled, just as an – in no way radical – economist such as Paul Krugman ascertains that “the greater part of the cost has already been paid” and that it is time for Greece “to reap the benefits”[3].

A very simple conclusion emerges from all this: with the moves it has made in the last week, the government has achieved nothing other than total restoration of the previous entrapment, from a much more unfavorable position, under the pressure of even more relentless economic asphyxiation. As for the political advantage, the powerful injection of political capital it derived from the referendum, it hastened to expunge it in record time, following at all points the line of those who had opposed it and who have every reason to feel vindicated, despite being trounced at the ballot box.

But the referendum happened. It wasn’t a binge from which everyone has now recovered and it wasn’t a hallucination. On the contrary: the hallucination is the attempt to downgrade it to a transitory interlude for “letting off steam”, prior to resumption of the downhill course towards a third Memorandum.

Let us put this forward with all due clarity: any attempt to cancel the popular will for overturn of austerity and the Memoranda amounts to hubris in the ancient Greek sense of the term. Whoever dares to lead the country, and the Left, to surrender and to dishonor should be ready to face the corresponding Nemesis. If such is to be the culmination of the dementia of these days we are living through, let us at least be fully cognizant that for this tragedy there is not going to be any deus ex machina nor any merciful Athena to assuage the wrath of the Furies.


[1]The text of the letter here http://www.thepressproject.gr/article/79045/Auto-einai-to-Elliniko-aitima-ston-ESM-metafrasmeni

[2]Τhe full text of the Prime Minister’s speech here http://left.gr/news/omilia-tsipra-stin-olomeleia-toy-eyrokoinovoylioy-tin-Tetarti

[3]Paul Krugman’s article is here http://www.euro2day.gr/specials/opinions/article/1346935/kroygkman-o-megalyteros-logariasmos-toy-grexit-pl.html

Ο Γιάνης Βαρουφάκης απαντά για το ταξίδι στην Αίγινα την ώρα της πιο κρίσιμης ψηφοφορίας


Βροχή αρνητικών σχολίων συγκέντρωσε νωρίτερα ο Γιάνης Βαρουφάκης όταν μέσω Twitter γνωστοποίησε ότι δεν θα είναι απόψε στη Βουλή για να ψηφίσει.

Ο κ. Βαρουφάκης επικαλέστηκε οικογενειακούς λόγους για την απουσία του και λίγο αργότερα κοινοποίησε μέσω Twitter την επιστολή με τη ψήφο του για την αποψινή ψηφοφορία στην οποία θα απουσιάζει.

Ωστόσο λίγο μετά κυκλοφόρησαν ο φωτογραφίες που τον έδειχνα μαζί με η σύζυγό του να βρίσκεται στο καράβι για την Αίγινα όπου έχει εξοχικό. Αυτό όπως ήταν αναμενόμενο προκάλεσε ακόμη περισσότερα σχόλια.

Πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το άρθρο 70Α του Κανονισμού της Βουλής, οι βουλευτές μπορούν να ψηφίζουν με επιστολική ψήφο μόνο όταν βρίσκονται σε αποστολή της Κυβέρνησης ή της Βουλής στο εξωτερικό.

Λίγη ώρα νωρίτερα το protothema.gr κατήγγειλε πως δημοσιογράφος τους που προσπάθησε μαζί με φωτογράφο να προσεγγίσει τον κο Βαρουφάκη όταν αποβιβάστηκε, δέχτηκε επίθεση από άντρα της ασφάλειας του πρώην ΥΠΟΙΚ. Η ιστοσελίδα αναφέρει μάλιστα πως ένας από τους σωματοφύλακες του Γιάνη Βαρουφάκη επιτέθηκε στον Φρίξο Δρακοντίδη όταν ο δημοσιογράφος προσπάθησε να ζητήσει μια δήλωση από τον τέως υπουργό.

Το protothema αναφέρει μάλιστα πως ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά έδωσε εντολή στους αστυνομικούς να τον απομακρύνουν βίαια με αποτέλεσμα ένας από τους τρεις αστυνομικούς της προσωπικής του φρουράς να του επιτεθεί, να τον αρπάξει από το λαιμό και να τον σπρώξει με βία στη μπουκαπόρτα όπου έπεσε και τραυματίστηκε στο κεφάλι.

Για το περιστατικό της επίθεσης στον δημοσιογράφο του ΘΕΜΑτος ενημερώθηκε σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Γιάννης Πανούσης ο οποίος δεσμεύθηκε ότι θα ερευνήσει σε βάθος την υπόθεση ενώ ο δημοσιογράφος Φρίξος Δρακοντίδης έχει ήδη μεταβεί στο λιμεναρχείο του νησιού όπου καταθέτει μήνυση εναντίον του πρώην υπουργού, της συζύγου του και των τριών ανδρών ασφαλείας.

Λίγα λεπτά μετά το δημοσίευμα ο Γιάνης Βαρουφάκης απάντησε με ένα ακόμη tweet.


Πηγή: www.lifo.gr

Συζήτηση με τον Δήμαρχο Αίγινας για την Ευρώπη των Πολιτών

Πριν από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 που έφεραν στην εξουσία τη σημερινή μας κυβέρνηση, ένας γερμανός καθηγητής πανεπιστημίου ο κύριος Juergen Link, μαζί με ομάδα υποστηρικτών, δημοσίευσε μια “Έκκληση από Γερμανοέλληνες και Ελληνογερμανούς” (Για μια αμερόληπτη και δίκαιη ανταπόκριση στις δημοκρατικές αποφάσεις του ελληνικού λαού).
Πρόκειται ουσιαστικά για διαμαρτυρία κατά της εχθρικής και δόλιας στάσης των ΜΜΕ της Γερμανίας ενάντια στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Μέχρι σήμερα έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη περίπου 1.500 πολιτών, κυρίως στις γερμανόφωνες χώρες.
Τον Μάιο εδώ στην Αίγινα σε σύσκεψη εκπροσώπων από τρεις συλλόγους: το Σύλλογο Ενεργών Πολιτών, το Μορφωτικό Σύλλογο «Ιωάννη Καποδίστρια» και το Σύλλογο Γυναικών, αποφασίστηκε η διαμόρφωση «ελληνικής απάντησης» στην «‘Εκκληση από Γερμανοέλληνες και Ελληνογερμανούς.»

Την Παρασκευή 26 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε συζήτηση με τον Δήμαρχο κ. Μούρτζη για το περιεχόμενο και το στόχο αυτής της «ελληνικής απάντησης». Το κείμενο της «απάντησης» αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα «Καποδίστριας-Σπινέλι- Ευρώπη» ως συμβολή στη συνεχιζόμενη καμπάνια υπέρ της «Ευρώπης των Πολιτών».


Υπογράψετε την ελληνική ανταπόκριση στη γερμανική έκκληση εδώ: http://main.cse-initiative.eu/?page_id=361

ΠΗΓΗ: Aegina Light


Mayor D. Mourtzis: What’s his name?

Wayne Hall: Juergen Link. He is a professor of literature.

Paschalis Melissaris: He took the initiative along with other university people to compose a text against the misrepresentation of Greeks in relation to what they have already….

W.H.: Essentially it is a protest against the stance of the mass media in Germany and how they reproduce enemy images

Mayor: So in the person of Mr. Link we have someone who is a friend and an ally who is interested in our history…

W.H.: He is a Philhellene and he started this movement before the elections…

P.M.: It isn’t starting now…

W.H.: Before the present government came in…. But there is a whole sequence of events after the appeal. An open letter to Mrs. Merkel and other messages to his supporters. For there are around 1,500-1,600 Germans and others supporting the initiative. But it is something that deserves an answer, a response, from Greece.

Mayor: Should we invite them to a meeting?

W.H.: As you can see…. This letter was written with support from three associations: the Aegina Association of Active Citizens, the Ioannis Capodistrias Cultural Association, the Aegina Women’s Association. Mr. Melissaris corrected the text.

Mayor: So to get to the point “a conference to highlight the lack of impartiality of the mainstream German mass media, holding a conference on our island of Aegina, which was the first capital of the modern Greek state under Ioannis Capodistrias, the great pan-European diplomat and statesman”. Yes.

W.H.: The point is also that the problem is not only the mass media of Germany. There is a more general problem. But we want to make some kind of move towards solving at least some of these problems.

P.M. : And Greeks should also respond to this letter and support it as much as they can. With the help of the polity, if that is possible.

W.H.: Mr. Mayor, the international social movements that support Greece are coming together in these days in Athens. The exact programme that they will follow depends on the progress of the so-called negotiations that are being held at this moment. We believe that the stance of citizens should not be dependent on moves at the governmental level. Even in the event that Greece is obliged to leave the euro, the goal should remain the same: Citizens’ Europe. It should remain unchanged. What is your view on that?

Mayor: I would like to thank you congratulate you for the initiative you have taken with collecting citizens’ signatures.

W.H.: Are you willing to add your signature?

Mayor: Very willingly. I have no objection. You can add my name. In any case a submission by the mayor is something more than a signature. And it can go to the council for approval by the council. My submission is that yes I agree with moves of this kind, which contribute greatly to what we believe, to what we call democracy, to what we call values, to what we describe as human, because all that together is itself democracy.

We are a united community. We are a community of Europe. And we have expected and still expect, whether we are in the euro or not, an understanding of the citizens and not condemnation to isolation of a historical community, such as Greece is, with a great culture, with a great history, with great natural beauty, with fine people, begging for something that is implicit in democracy.

So I congratulate you on this initiative, and I seek a response from the community, not the politicians. It is up to the community to respond: the community of nations in which we are all participants. That is my declaration and my statement.

W.H.: So we are in agreement.

Mayor: I would like to say, because I forgot to mention the professor who took the initiative, Mr. Link, I truly congratulate him, and I would like to make his acquaintance. He is an innovator. I agree completely with this initiative he has taken and his references to Greece which we all love because we are Greeks. I consider him a friend and I would us to get to know each other, at the level of the municipality and at the personal level, because I believe that contributions of this kind should be mentioned and recorded for history.

P.M.: Here at least in Aegina you are the first to activate people, but there is an Australian who lives here permanently and struggles for Greek interests and that is very important.

Mayor: Very.

P.M.: Rather than some local Greek patriot, the Australian comes, and moves things forward.

W.H.: Do you know what Australia’s national day is? What the date is? 26th January.

Mayor: The same day. So we’ll have to celebrate it together. One year in Australia and one year in Aegina.


Λίγα λουλούδια απ’ τον Αλέξη στο άγαλμα του Ι. Καποδίστρια… “έχουμε το δίκιο με το μέρος μας”


Αντλούμε δύναμη από το γεγονός ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας ανέφερε ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, σε συζήτηση που είχε με Έλληνες ομογενείς, στο άγαλμα του Ιωάννη Καποδίστρια στην Αγία Πετρούπολη.

«Η Ελλάδα δίνει μια γενναία και σπουδαία μάχη όλες αυτές τις ημέρες, όλους αυτούς τους μήνες. Περνάμε μια μεγάλη κρίση και δυσκολίες. Όμως, βασικό χαρακτηριστικό των Ελλήνων είναι ότι όταν έχουμε στόχους και αξίες μπορούμε να ξεπερνάμε τις μεγάλες δυσκολίες» είπε ο κ. Τσίπρας στους ομογενείς και τόνισε:

«Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε, και αντλούμε δύναμη από το γεγονός ότι, έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Η προσπάθεια μας είναι και προσπάθεια όλου του ελληνικού λαού, για να ξανακάναμε την πατρίδα μας κυρίαρχη, για να δώσουμε στο λαό μας αξιοπρέπεια» υπογράμμισε ο κ. Τσίπρας.

Ο πρωθυπουργός απόθεσε άνθη στο άγαλμα του Ιωάννη Καποδίστρια στην Αγία Πετρούπολη, λίγες ώρες πριν την έναρξη του 19ου Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ της ιστορικής ρωσικής πόλης. Τον κ. Τσίπρα υποδέχθηκαν στο σημείο δεκάδες Έλληνες της τοπικής παροικίας. Κατά τη σύντομη συζήτηση μαζί τους, ο κ. Τσίπρας σημείωσε τους ισχυρούς δεσμούς των Ελλήνων της Ρωσίας με την Ελλάδα.

Στις 14:00 ο κ. Τσίπρας θα μεταβεί στο χώρο διεξαγωγής του Οικονομικού Φόρουμ όπου θα παρέμβει, αμέσως μετά την ομιλία του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ακολούθως, στις 16:15, ο πρωθυπουργός θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντίμιρ Πούτιν, με τον οποίο θα συνομιλήσουν για διμερή θέματα καθώς και για τις διεθνείς εξελίξεις.


Does Greece stand for Democracy?

The coming to office of the new Greek government has inspired a new rhetoric of democracy and Philhellenism intriguingly similar to the Philhellenism that accompanied the establishment of the modern Greek state in the 1820s, in an international environment of post-Napoleonic reaction analogous in a number of ways to today’s reactionary environment of post-Soviet-collapse.

To take a characteristic example of this rhetoric, let us quote Paul Craig Roberts, dissident former assistant secretary of the Treasury under the Reagan administration in the US: “The Greeks, who were once to be contended with, who were able with 300 Spartans, supplemented with a few thousand Corinthians, Thebans, and other warriors, to stop a one hundred thousand man Persian army at Thermopylae, with the final outcome being the defeat of the Persian fleet in the Battle of Salamis and the defeat of the Persian army in the Battle of Plataea, are no more.

The Greeks of history have become a people of legend. Not even the Romans were able to conquer Persia, but little more than a handful of Greeks stopped the attempted Persian conquest of Greece.

But the Greeks, despite their glorious history, could not stop their conquest by the EU and a handful of German and Dutch banks. If the Greece of history still existed, the EU and the private banks would be cowering in fear, because the EU and the private banks have ruthlessly exploited the Greek people and represent the same threat to Greek sovereignty as Persia did.   (….)

Greece is prostrate. Greeks are actually committing suicide, because Greeks cannot provide for themselves in the depressed conditions that the EU and the private banks have created for them for no other reason than that the private banks must not have to write down the loans.

So, one result from “democracy” in Greece is suicide. With enough democracy, we can control world population and halt the destruction of nature’s capital. All we have to do is to enable the banksters to loot the entire world.

What can Syriza do?

Without Spartans, very little.”

The implication of the article is anything but flattering for democracy, but it reminds us of something about ancient Greece: that democracy was merely one side of a bipolar conflict in which democracy did not always have the best arguments. On the contrary: the majority of great texts that have survived from the golden age of Athenian democracy are anti-democratic in content or implication.

Aegina was among the prime challengers and victims of the imperialistic democracy of the Athenians, because of geopolitical factors, because of the island’s less than resolute stance – initially – against the Persians (and, yes, fighting “for democracy” against the Persians is still a thorny subject) and because of the Aeginetans’ alliance with Sparta. Aegina was nevertheless chosen to be first capital of the modern Greek state, de facto, pending the establishment of security in the formal first capital, Nafplion. The island was able to provide a safe working environment for Greece’s brilliant, enlightened, liberal, humane, popular, but not democratic, first governor Ioannis Capodistrias , a statesman who can have claims to be the preliminary architect of today’s European Union (and, certainly, of the Swiss federation). .

It was in Nafplion that Capodistrias was later assassinated, by an alliance of foreign imperialists and what might facetiously and provocatively be called local Greek “democrats”.

Aegina is back in the Greek media today in these first days in office of the new government, because so many of the ministers, from Varoufakis and Tsipras to less internationally-known figures, have houses here and/or are frequent visitors.

In its programme SYRIZA features gestures in the direction of citizens’ democracy: participation in decision making, the ability to call referenda, and similar such innovations . But citizen participation in a context of corporate mass media control is no guarantee of politics that are in the objective interests of citizens. On the contrary, in such a context citizen participation can easily be a Trojan horse facilitating imposition of policies by foreign-controlled NGOs. Possible first steps towards dealing with this problem have been put forward and discussed to a very limited extent  https://epamaegina.wordpress.com/2012/04/02/independent-citizens-assembly/  but the discussion has not acquired any traction within SYRIZA (or much traction elsewhere).

Paul Craig Roberts says, or implies, that what is needed now is not only Athenians (democrats) but also Spartans (oligarchs). Whether that is good or bad advice depends on how it is interpreted.

Aegina, 31st January 2015

Statement by Giulietto Chiesa on the crisis in Ukraine


(Giulietto Chiesa was a key speaker at the Aegina Society of Active Citizens’ function “Capodistrias and Spinelli today – European Union: Disintegration or a new beginning?”, held in Aegina on 23rd June 2013.)

Function: http://main.cse-initiative.eu/?p=111 //  VIDEO

G. Chiesa’s visit to the Capodistrian buildings of Aegina: VIDEO

Persuading Daniel Cohn-Bendit of the importance of Capodistrias: VIDEO


The crisis in Ukraine, which clearly affects the international community, is a matter for deep concern, threatening both the sovereignty of Ukraine and the independence of Europe, triggering an unwelcome polarisation of the international system and impacting an always fragile geopolitical balance.

We would like it to be borne in mind that a historical transition from a unipolar world – with the US as the sole superpower – towards a multipolar world is underway and that this process should be aided and abetted rather than contained. The whole world, including Europe and the United States, will gain from a jointly-conducted re-organisation of global governance that recognizes multipolarity.

We believethat Europe is able to contribute positively to the peaceful emergence of a multipolar world. Indeed the Ukrainian crisis has shown that, while an independent and open Europe provides grounds for the emergence of a multipolar world, a one-sided Europe creates the conditions for a world polarized between a Western bloc and the new global powers.

Therefore, we strongly oppose the disruption of Euro-Russian relations, with the deployment of troops on both sides of the Euro-Russian border, and in particular of US military troops on Europe’s territory, with the growing tensions provoked by the uncoordinated free-trade policies of Europe and Russia on common border countries such as Ukraine, Georgia, and Moldova.

We consider that the Ukrainian crisis calls for the establishment of a diplomatic arena to discuss Europe’s and Russia’s rights to organize their common markets in a framework of peaceful coexistence.

We note the humanitarian emergency situation in Ukraine and crimes and abuses committed against the civil populations during the Ukrainian crisis and urge that these should be promptly dealt with and investigated.

We believe that the Euro-BRICS framework of co-operation can provide the proper mediation that is required for a positive outcome to be achieved.

The situation requires global leaders with a high sense of historical responsibility and collective interest.

We believe that responsibilities for the crisis in Ukraine must be shared between Europe and Russia. On the basis of the recognition of each player’s responsibilities it will become possible to rebuild peace in Ukraine and revive Euro-Russian relations.


It is up to the Ukrainian people to organize and rebuild peace in Ukraine. However there is no way tensions between the pro-Russian and pro-European Ukrainians will de-escalate if tensions between Russia and Europe do not de-escalate first. Therefore, for the sake of peace in Ukraine, we require European and Russian leaders to re-launch a constructive dialogue, in particular encouraging the media to provide more objective information and correct any misinformation that might lead to future conflict.

Note This draft is almost completely extracted from a joint declaration of academicians, professors, journalists, former political personalities of the BRICS countries. I believe that a dialogue could be built on this basis.

Giulietto Chiesa

N.B. The English text of the EuroBRICS joint declaration on Ukraine is at:


Δήλωση του Giulietto Chiesa για την κρίση στην Ουκρανία


(O Giulietto Chiesa υπήρξε από τους ομιλητές στην ημερίδα του Συλλόγου των Ενεργών Πολιτών Αίγινας «Καποδίστριας-Σπινέλλι  Σήμερα – Ευρωπαϊκή Ένωση: Διάλυση ή επανεκκίνηση;», η οποία διεξήχθη στις 23 Ιουνίου 2013 στην Αίγινα)

Ημερίδα: http://aeginalight.gr/article.php?id=23883#.U9eyfMscTIU


Επίσκεψη του G. Chiesa στα καποδιαστριακά κτήρια της Αίγινας: https://www.youtube.com/watch?v=UmDHoNPfmlM


H κρίση στην Ουκρανία, η οποία σαφώς έχει επιπτώσεις σε ολόκληρη τη «διεθνή κοινότητα», προκαλεί έντονο προβληματισμό και βαθειά ανησυχία. Απειλεί τόσο την κυριαρχία της Ουκρανίας όσο και την ανεξαρτησία της Ευρώπης, προξενώντας, στα πλαίσια του διεθνούς συστήματος, μια ανεπιθύμητη πόλωση, αναταράσσοντας τις πάντοτε εύθραυστες γεωπολιτικές ισορροπίες.

Θέλουμε να υπενθυμίσουμε ότι έχει ήδη ξεκινήσει μια ιστορική μετάβαση από ένα μονοπολικό κόσμο, επικεντρωμένο στην μοναδική υπερδύναμη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, προς σ΄ένα πολυπολικό κόσμο. Το ζητούμενο είναι, αυτή η μετάβαση να υποβοηθηθεί, όχι να περιοριστεί ή να αποτραπεί. Ολόκληρος ο κόσμος, συμπεριλαμβανομένων της Ευρώπης και των ΗΠΑ, θα κερδίσει από την επιτυχία μιας από κοινού επαναδιοργάνωσης της διακυβέρνησης του πλανήτη η οποία αναγνωρίζει την πολυπολικότητα.

Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να συμβάλλει θετικά στην ειρηνική ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου. Η κρίση στην Ουκρανία έχει αποδείξει μάλιστα ότι, ενώ μια ανεξάρτητη και ανοιχτή Ευρώπη δίνει περιθώρια για την ανάδυση της πολυπολικότητας, μια μονόπλευρη Ευρώπη προετοιμάζει το έδαφος για ένα κόσμο διαιρεμένο μεταξύ του δυτικού μπλοκ και των νέων αναδυόμενων δυνάμεων.

Συνεπώς τασσόμαστε ανεπιφύλακτα κατά της αναστάτωσης των ευρωρωσικών σχέσεων, απορρίπτουμε τη στάθμευση στρατευμάτων και στις δύο πλευρές των συνόρων ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία – και ειδικά αμερικανικών στρατευμάτων στο έδαφος της Ευρώπης – και προειδοποιούμε για την αυξανόμενη ένταση που προκαλούν οι ασυντόνιστες πολιτικές ελευθέρου εμπορίου της Ευρώπης και της Ρωσίας με τις χώρες που συνορεύουν, όπως η Ουκρανία, η Γεωργία, η Μολδαβία.

Πιστεύουμε ότι η κρίση στην Ουκρανία καθιστά επιτακτική τη δημιουργία ενός κοινού διπλωματικού χώρου στον οποίο θα μπορούν να συζητηθούν και να συμφωνηθούν τα δικαιώματα της Ευρώπης και της Ρωσίας να οργανώνουν τις κοινές τους αγορές, πάντα εντός του πλαισίου της ειρηνικής συνύπαρξής τους.

Ανησυχούμε για την κατάσταση έκτακτης ανθρωπιστικής ανάγκης στην Ουκρανία, καταγγέλλουμε τα εγκλήματα και τις καταχρήσεις που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης ενάντια σε άμαχους πληθυσμούς και προτρέπουμε για την άμεση διερεύνησή τους.

Πιστεύουμε ότι το πλαίσιο συνεργασίας Euro-BRICS είναι σε θέση να παρέχει την απαιτούμενη μεσολάβηση έτσι ώστε να επιτευχθεί μια θετική εκδοχή.

Η κατάσταση έχει ανάγκη από ηγέτες πλανητικού κύρους, με μεγάλη αίσθηση ιστορικής ευθύνης και συλλογικού συμφέροντος.

Προτείνουμε τον καταμερισμό των ευθυνών για την Ουκρανία ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία. Πάνω στη βάση της αναγνώρισης των ευθυνών του κάθε εμπλεκόμενου θα είναι εφικτή η εδραίωση της ειρήνης στην Ουκρανία και η αναζωογόνηση των ευρω-ρωσικών σχέσεων.


Εναπόκειται στον λαό της Ουκρανίας να οργανώσει και να εδραιώσει την ειρήνη στην Ουκρανία. Όμως δεν υπάρχει τρόπος να αποκλιμακωθεί η ένταση ανάμεσα στους φιλορωσικούς και φιλοευρωπαϊκούς Ουκρανούς αν δεν εξασφαλισθεί πρώτα η αποκλιμάκωση της έντασης ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρώπη. Συνεπώς, για χάρη της ειρήνης στην Ουκρανία, απαιτούμε από τους ηγέτες της Ρωσίας και της Ευρώπης την έναρξη εποικοδομητικού διαλόγου, αναμένοντας ιδιαίτερα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να παρέχουν πιο αντικειμενικές πληροφορίες, εξαλείφοντας την παραπληροφόρηση που μπορεί να οδηγήσει σε μελλοντικές συγκρούσεις.

Σημείωση: το παρόν σχέδιο-κείμενο προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από κοινή δήλωση πανεπιστημιακών, καθηγητών, δημοσιογράφων και πρώην προσωπικοτήτων της πολιτικής στις χώρες BRICS. Πιστεύω ότι θα μπορέσει να ξεκινήσει διάλογος από αυτή τη βάση.

Giulietto Chiesa

BRICS ονομάζεται η πολιτική και οικονομική συνεργασία των ακόλουθων χωρών: Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική.
Η αγγλική εκδοχή της δήλωσης EuroBRICS για την Ουκρανία βρίσκεται στο  http://www.leap2020.net/euro-brics/wp-content/uploads/2014/06/Joint-Statement-Euro-BRICS-June-2014.pdf

Πρωτότυπη δημοσίευση: AEGINA LIGHT

European Union: Disintegration or a New Beginning?


An exceptionally successful function was held on 23rd June in the forecourt of the Church of the Saviour in the Capodistrian Orphanage in Aegina. Entitled “Capodistrias – Spinelli today – European Union: Disintegration or a New Beginning”, it was organized by the Aegina Association of Active Citizens with the support of the Municipality of Aegina, providing continuity with past initiatives.

In this moving, historic and captivating milieu in Aegina town, a large audience listened attentively, for two-and-a-half hours, to presentations from Messrs. Panagiotis Paspaliaris, Andreas Koukos and Giulietto Chiesa, then contributing observations and comments and asking questions. The mayor of Aegina, S. Sakkiotis, greeted the meeting, emphasizing the special contribution of the Association of Active Citizens to publicizing the Capodistrian heritage of Aegina, modern Greece’s first capital. He announced that there had been a stepping up of the efforts by the Municipality and the Greek government to promote the maintenance and utilization of our island’s Capodistrian buildings, with the relevant works about to get under way shortly, starting with the Kyverneio, for which tenders have already been called.

Opening the function, Mr. Wayne Hall, the key organizer, referred to previous functions of the Aegina Association of Active Citizens under the same title from 2008 onwards, for the purpose of renewing the references to the pioneering and indeed titanic work of Ioannis Capodistrias in Aegina, in Greece but above all in Europe, linking it to that of the architect of the European Union’s first Constitution, Altiero Spinelli.

Subsequently the historian and writer Panagiotis Paspaliaris gave a brilliant presentation of the creative diplomatic achievements of Ioannis Capodistrias as a functionary, and later Foreign Minister, of Russia before, during and after the 1814 Congress of Vienna, marking the end of the Napoleonic Era and the beginning of reorganization of the European continent. He emphasized, among other things, the lean, uncluttered reforming presence of Capodistrias and its contrast with the wasteful, opulent and scandal-ridden presence of the crowned heads of state and their staff whose aim was to restore the old balance of power over the heads of the peoples of Europe. As he said, an examination of the activity of Greece’s first governor leads to the conclusion that he was the most important reforming diplomat promoting democratic principles throughout the European continent. Capodistrias later put the experience and the connections he acquired at that time in the service of the vision for which he was finally to give his life: the emergence of the Modern Greek State.

The journalist and former European parliamentarian Giulietto Chiesa then developed a powerful problematic concerning today’s crisis in Europe, and particularly in the countries of the South, thanking the Association of Active Citizens for giving him the opportunity to become acquainted with Capodistrias and his activity in Europe, foreshadowing Spinelli’s later work in constructing the foundations of the European Union. He stressed how Europe’s democratic deficit is continually widening, highlighting the dominant, and corrosive, role of the world of finance, and particularly the banks, including the European Central Bank, which is a private institution, in undermining European democracy. He made the observation that today’s crisis of the euro is in fact a crisis of the dollar, a consequence of the sub-primes crisis. He proposed a strengthening of democratic institutions in the European Union and specifically the nationalization of the banks of European Union member states and of the European Central Bank (ECB).

He referred to the case of one trillion euros being made available to European banks by the ECB at 1% interest, capital which the banks use for providing loans to southern European countries at 4% interest, reaping significant profit for themselves.

Summarizing the content of the two previous speakers’ addresses, Andreas Koukos, historian, professor at the Military School and President of the Society for the Study of the Work of Ioannis Capodistrias, mentioned his numerous visits to Aegina in recent years to take part in functions, primarily of the Active Citizens and of the Municipality, for study and transmission of the work the Governor, highlighting Capodistrias’ pioneering role in Europe. He referred to the specific allusion to Capodistrias made by Henry Kissinger in his writings, describing him as Europe’s constitutional referee. He also announced the forthcoming publication by the society of which he is president of important new archival sources on Capodistrias in a number of European countries. Emphasizing the importance of historical archival research and of the archives themselves, A. Koukos reminded the audience of the unique value of the small local Capodistrian archive of Aegina, Greece’s first state archive, and the need to maintain its accessibility.

In the protracted and intense discussion that followed there was much airing of citizens’ profound concern and anxiety in the face of the long-term structural crisis through which we are living and there was a call for the drawing-up of an Aegina declaration for democratization of the European Union in the spirit of Ioannis Capodistrias and Altiero Spinelli. A proposal by the Association of Active Citizens is under discussion with the Municipality for European recognition of the work of Capodistrias and indeed the naming of an official building in Brussels as a tribute to the Governor.

Alexis Krauss

More information on the speakers

Καποδίστριας – Σπινέλλι Σήμερα

Ευρωπαϊκή Ένωση: Διάλυση ή επανεκκίνηση;


Με εξαιρετική επιτυχία πραγματοποιήθηκε στις 23 Ιουνίου στο προαύλιο του Ναού του Σωτήρος του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου η εκδήλωση με τίτλο, «Καποδίστριας – Σπινέλλι, Σήμερα: Ευρωπαϊκή Ένωση: Διάλυση η επανεκκινηση ;» που διοργάνωσαν οι Ενεργοί Πολίτες της Αίγινας, με την υποστήριξη του Δήμου, δίνοντας συνέχεια στις σχετικές προηγούμενες πρωτοβουλίες.

Σε αυτό τον συγκινητικό, ιστορικό και μαγευτικό συνάμα χώρο της πόλης της Αίγινας, ένα πολυάριθμο κοινό άκουσε με μεγάλο ενδιαφέρον, για δυόμιση ώρες, τις εισηγήσεις των κυριων Παναγιώτη Πασπαλιαρη, Ανδρέα Κουκο και Giulietto Chiesa και στην συνέχεια έκανε παρατηρήσεις, ερωτήσεις και σχόλια. Ο δήμαρχος της Αίγινας Σ. Σακκιώτης χαιρέτισε τη εκδήλωση τονίζοντας την ιδιαίτερη προσφορά των “Ενεργών Πολιτών στην προβολή της καποδιστριακής κληρονομίας της Αίγινας ως Πρώτης Πρωτεύουσας. Ανήγγειλε δε την εγρήγορση του Δήμου και της Πολιτείας για την προώθηση της συντήρησης και αξιοποίησης των καποδιστριακών κτηρίων του νησιού μας όπου σύντομα θα αρχίσουν τα σχετικά έργα, αρχής γενομένης από το Κυβερνείο το οποίο έχει ήδη δημοπρατηθεί. .

Ανοίγοντας την εκδήλωση, ο κύριος Wayne Hall, ως βασικός συντελεστής, αναφέρθηκε στις προηγούμενες εκδηλώσεις των Ενεργών Πολιτών με τον ίδιο τίτλο στην Αίγινα από το 2008 που είχαν σκοπό να ανανεώσουν τις αναφορές στο πρωτοποριακό και τιτάνιο έργο του Ιωάννη Καποδίστρια στην Αίγινα, στην Ελλάδα άλλα ιδίως στην Ευρώπη, συνδυάζοντας το με εκείνο του συντάκτη του πρώτου Ευρωπαϊκού Συντάγματος της ΕΕ, Α. Σπινέλλι.

Π. Πασπαλιάρης

Στη συνέχεια, ο ιστορικός και συγγραφέας Παναγιώτης Πασπαλιάρης ανέπτυξε με λαμπρό τρόπο, το θέμα των δημιουργικών διπλωματικών δραστηριοτήτων του Ι. Καποδίστρια ως στελέχους και κατόπιν Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας πριν, κατά την διάρκεια και στην επόμενη περίοδο του Συνεδρίου της Βιέννης του 1814 που σηματοδότησε το τέλος της Ναπολεόντειας εποχής και την αναδιοργάνωση της Ευρωπαϊκής ηπείρου. Τόνισε δε με έμφαση, μεταξύ άλλων, την λυτή, απερριτη, και ακούραστα μεταρρυθμιστική παρουσία του Ι. Καποδίστρια σε αντίθεση με την σπάταλη, γεμάτη χλιδή και σκάνδαλα παρουσία των εστεμμένων και των επιτελείων τους που σκοπό είχαν να επαναφέρουν τις παλιές ισορροπίες πάνω στους λαούς της Ευρώπης. Όπως είπε, η μελέτη των δραστηριοτήτων του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας φαίνεται να τον αναδεικνύει ως τον σημαντικότερο μεταρρυθμιστή διπλωμάτη για τη προώθηση των δημοκρατικών αρχών σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Την πείρα και τις διασυνδέσεις αυτής της περιόδου, ο Καποδίστριας την έθεσε κατόπιν στην υπηρεσία του οράματος για το οποίο τελικά έδωσε την ζωή του, δηλαδή την ανάδυση του Νέου Ελληνικού Κράτους.


Ο πρώην ευρωβουλευτής και δημοσιογράφος Giulietto Chiesa μετέφερε κατόπιν τον έντονο προβληματισμό του για την σημερινή κρίση στον ευρωπαϊκό χώρο και ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου, ευχαριστώντας τους Ενεργούς Πολίτες που του έδωσαν την ευκαιρία να ανακαλύψει τον Καποδίστρια και το έργο του στην Ευρώπη σε συνδυασμό με την προσφορά του Α. Σπινελλι, στα θεμέλια της ΕΕ. Υπογράμμισε το έλλειμμα δημοκρατίας που διαρκώς μεγεθύνεται σήμερα μέσα στην ΕΕ αναδεικνύοντας το νευραλγικό και κυρίαρχο ρόλο του χρηματοπιστωτικού κόσμου, ιδίως των τραπεζών, και μάλιστα της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, η οποία είναι ΝΠΙΔ, έναντι της υποβάθμισης των δημοκρατικών ευρωπαϊκών θεσμών. Παρατήρησε ότι η σημερινή κρίση του ευρώ είναι στην πραγματικότητα κρίση του δολαρίου, συνέπεια της κρίσης των sub-primes. Πρότεινε στην συνεχεία την ενδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών της Ευρώπης και συγκεκριμένα την εθνικοποίηση των κεντρικών τραπεζών των ευρωπαϊκών χωρών όπως και της ΕΚΤ.

Αναφέρθηκε μάλιστα στη διάθεση 1 τρισεκατομμύριο ευρώ από την ΕΚΤ προς τις τράπεζες του ευρωπαϊκού χώρου, με τόκο 1%, κεφάλαια τα οποία οι τράπεζες χρησιμοποίησαν για να δανείσουν τις χώρες του νότου με 4%, δηλαδή με σοβαρό κέρδος.

Α. Κούκος

Ο Ανδρέας Κούκος, ιστορικός, καθηγητής στην Στρατιωτική Σχολή και πρόεδρος του Συλλόγου Μελέτης του έργου του Ι. Καποδίστριας, συνοψίζοντας τα λεγόμενα των προηγούμενων εισηγητών, αναφέρθηκε και στις πολλαπλές επισκέψεις του τα τελευταία χρόνια στην Αίγινα με την ευκαιρία εκδηλώσεων, ιδίως των Ενεργών Πολιτών και του Δήμου, για την μελέτη και την διάδοση του έργου του Κυβερνήτη αναδεικνύοντας το πρωτοποριακό ρόλο του Ι. Καποδίστρια στον ευρωπαϊκό χώρο. Αναφέρθηκε δε στην ειδική μνεία που κάνει στα γραπτά του ο Χ. Κισσινγκερ στον Ι. Καποδίστρια περιγράφοντας τον ως συνταγματικό διαιτητή της Ευρώπης. Ανήγγειλε δε την προσεχή δημοσίευση, από την εταιρία της οποίας είναι πρόεδρος, σημαντικών νέων αρχειακών πηγών για τον Καποδίστρια από τις ευρωπαϊκές χώρες. Τονίζοντας την σπουδαιότητα της ιστορικής αρχειακής έρευνας και των αρχείων, ο Α. Κούκος θύμισε την μοναδική αξία του μικρού τοπικού καποδιστριακού αρχείου της Αίγινας, πρώτου κρατικού ελληνικού αρχείου, του οποίου πρέπει να διαφυλαχτεί η προσβασιμότητα.


Στη μακρά και έντονη συζήτηση που ακολούθησε, εκφράσθηκε ο βαθύς προβληματισμός και οι ανησυχίες των πολιτών μπροστά στην δομική και μακροχρόνια κρίση την οποία ζούμε και προτάθηκε η σύνταξη μιας Διακήρυξης της Αίγινας, στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος στο πνεύμα του Ι. Καποδίστρια και του Α. Σπινέλλι. Πρόταση των Ενεργών Πολιτών βρίσκεται σε εξέλιξη σε συνεννόηση με το Δήμο της Αίγινας για την ευρωπαϊκή αναγνώριση του έργου του Καποδίστρια και μάλιστα την ονοματοδοσία σημαντικού κοινοτικού κτιρίου στις Βρυξέλλες προς τιμή του Κυβερνήτη.

Wayne Hall, Zwi Georgiadou, Stratos Pantavos

Ο Wayne Hall, Η Ζωή Γεωργιάδου και ο Στράτος Πανταβός.

1η Νοεμβρίου 2013

Από το κανάλι VMedia της Αθήνας. Συνεχίζεται η συζήτηση που ξεκίνησε στην Αίγινα στις 23 Ιουνίου 2013. Με τον Giulietto Chiesa - δημοσιογράφο, πρώην ευρωβουλευτή - και τον Virgilio Dastoli, πρώην γραμματέα του Altiero Spinelli, μέλος της Ομάδας Spinelli, πρόεδρο του Movimento Europeo. Συμμετέχουν ο Στράτος Πανταβός και ο Wayne Hall του Συλλόγου Ενεργών Πολιτών της Αίγινας και ο Θάνος Κονταργύρης της κίνησης πολιτών ATTAC-Hellas.

Ο κ. Γεώργιος Τσατήρης, ο π. Εμμανουήλ Γιαννούλης και ο κ. Γιάννης Ζορμπάς, για τον εορτασμό της άφιξης και ορκωμοσίας του Ιωάννη Καποδίστρια.

Την Κυριακή 24 Ιανουαρίου ξεκινήσουν στην Αίγινα, οι τριήμερες εορταστικές εκδηλώσεις για τον εορτασμό της άφιξης και της ορκωμοσίας του Ιωάννη Καποδίστρια. Το ραδιόφωνο του Aegina Portal φιλοξένησε τον πατέρα Εμμανουήλ Γιαννούλη, πρωτοπρεσβύτερο του μητροπολιτικού ναού της Αίγινας, τον κ. Γεώργιο Τσατήρη, δημοτικό σύμβουλο και πρόεδρο της Επιτροπής του Δήμου Αίγινας για το Δίκτυο Πόλεων Ιωάννης Καποδίστριας και πρώην πρόεδρο του Δικτύου, καθώς και τον κύριο Γιάννη Ζορμπά, δημοτικό σύμβουλο, πρόεδρο της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Αίγινας.
Στις 5 το απόγευμα της Κυριακής 24 Ιανουαρίου, στον κινηματογράφο “Τιτίνα” θα πραγματοποιηθεί η προβολή της ταινίας “Ο Κυβερνήτης της Ελλάδος Ιωάννης Καποδίστριας”, διάρκεια περίπου δύο ωρών.
Μία παραγωγή του Συλλόγου “Ενωμένη Ρωμιοσύνη” σε μουσική Σταμάτη Σπανουδάκη και αφήγηση του Κώστα Καστανά. Η είσοδος είναι δωρεάν.

Την Δευτέρα 25 Ιανουαρίου, στις 18.30 το απόγευμα Ι.Ν. Μητροπόλεως Αίγινας θα δοθεί συναυλία με την υψίφωνο Μαρία Γουσέτη, Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό. Μία από τις κορυφαίες στιγμές του προγράμματος των εκδηλώσεων θα ξεκινήσει στις 19:15. Πρόκειται για την Γενική Συνέλευση του “Δικτύου Πόλεων Ιωάννης Α. Καποδίστριας”, με την αποκλειστική συμμετοχή των κ.κ. Δημάρχων των Καποδιστριακών πόλεων Κέρκυρας, Ναυπλίου, Αμμοχώστου και Αίγινας. Η συνέλευση θα πραγματοποιηθεί στο υπερώο, τον γυναικωνίτη του μητροπολιτικού ναού, ένα ιστορικό σημείο. Η συνέλευση θα εγείρει σημαντικές ιστορικές μνήμες, από τις πρώτες στιγμές της γέννησης του νέου Ελληνικού Κράτους. Η συνέλευση δεν είναι δημόσια.

Όπως είναι γνωστό στις 26 Ιανουαρίου, που έχει καθιερωθεί από το 2012 με Προεδρικό Διάταγμα, ως δημόσια εορτή τοπικής σημασίας, την Αίγινα θα επισκεφθεί ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κύριος Προκόπης Παυλόπουλος. Η υποδοχή του Προέδρου θα γίνει στον Μητροπολιτικό Ναό της Αίγινας στις 10 το πρωί. Ο πατέρας Εμμανουήλ Γιαννούλης διακρίνει την άφιξη, η οποία θα γίνει στο κεντρικό λιμάνι της Αίγινας, από την επίσημη υποδοχή η οποία θα γίνει στη Μητρόπολη, ακριβώς όπως συνέβη με την άφιξη και την άφιξη και την υποδοχή του Ιωάννη Καποδίστρια στην ‘Μεγάλη Εκκλησία”. Θα τελεστεί δοξολογία, μέσα σε κωδωνοκρουσίες, και για πρώτη φορά θα χρησιμοποιηθεί το ιερό Ευαγγέλιο, που είχε χρησιμοποιηθεί για να ορκιστεί Κυβερνήτης ο Ιωάννης Καποδίστριας. Η εκφώνηση της του πανηγυρικού της ημέρας θα γίνει από τον καθηγητή Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου και Πρόεδρο της Εφορείας των Γενικών Αρχείων του Κράτους κ. Νικόλαο Καραπιδάκη. Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ.κ. Εφραίμ.

Στη συνέχεια θα γίνει κατάθεση ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κύριος Προκόπης Παυλόπουλος θα καταθέσει στεφάνι στην προτομή του Ιωάννη Καποδίστρια στο κηπάριο, δίπλα στο ναό της Παναγίτσας. Στις 11:15 ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας θα μεταβεί με του επισήμους στο κτίριο του Παλιού Δημαρχείου, όπου θα πραγματοποιηθεί η τελετή για την ανακήρυξη του ως επίτιμο δημότη της Αίγινας και η επίδοση του Χρυσού Κλειδιού της Πόλεως. Θα ακολουθήσει αντιφώνηση του προέδρου.

Μία ώρα αργότερα ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας θα βρίσκεται στην Ιερά Μονή του Αγίου Νεκταρίου. Πρόκειται για μία προσωπική επιλογή του Προέδρου, που θέλησε η επίσκεψη του στην Αίγινα να περιλαμβάνει και αυτό το προσκύνημα. Εκεί θα τον υποδεχθεί η Ηγουμένη του Μοναστηριού και ο Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ.κ. Εφραίμ. Μετά την ξενάγηση στην Ιερά Μονή, ο Δήμαρχος Αίγινας κύριος Δημήτρης Μούρτζης και το Δημοτικό Συμβούλιο της Αίγινας θα παραθέσει γεύμα.

Η αναχώρηση του προέδρου θα γίνει με πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού από το κεντρικό λιμάνι της Αίγινας στις 15:05.

Δείτε περισσότερα στο σχετικό βίντεο από το Aegina Portal