Το κουσούρι του τοπικισμού για το 1821- η περίπτωση της Αίγινας

του Γιωργου Κυριακού


“Τι έχουμε να πούμε σχετικά με το επόμενο άρθρο του Αιγινίτη Γιώργου Κυριάκου; Στο παρελθόν υποστήριζα τις αξιώσεις της Αίγινας για αναγνώριση, ειδικά ως τόπος της ορκωμοσίας του Καποδίστρια στις 26 Ιανουαρίου 1828 και δημιουργίας του νέου Ελληνικού κράτους. Η ημερομηνία της 26ης Ιανουαρίου τυχαίνει να συμπίπτει με την ημερομηνία της επίμαχης εθνικής εορτής της Αυστραλίας και σαν κάποιος που γεννήθηκε στην Αυστραλία εντυπωσιάστηκα από αυτή τη σύμπτωση. Στην πραγματικότητα αποτέλεσε επίσης την έμπνευση για μια εκδήλωση στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 2019 προς τιμή του Julian Assange. Αλλά η άποψη του Γιώργου Κυριάκου, την οποία υποστηρίζει ο ιστορικός Παναγιώτης Πασπαλιάρης (όντως Ναυπλιώτης αλλά και ιστορικός με σεβασμό προς τις πραγματικότητες), έχει κερδίσει την αλληλεγγυή μου, ιδιαίτερα δεδομένης της κοινής υποστήριξής της από ανθρώπους με πολύ διαφορετική πολιτική τοποθέτηση όπως ο Κυριάκου και ο Πασπαλιάρης.”

Γ.Χ.

Στις 11 Μαΐου κατόπιν τηλεδιάσκεψης του Δημοτικού Συμβουλίου «προτάθηκαν τα μέλη που θα συγκροτήσουν την Συντονιστική Επιτροπή του Δήμου Αίγινας, για την συμμετοχή της Αίγινας στον εορτασμό των διακοσίων χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821»(1). Η απόφαση ήταν ομόφωνη και η οποία ενέκρινε και τα μέλη της επιτροπής. Ήδη όμως από τον Ιανουάριο είχε τεθεί «το ζήτημα του συντονισμού των δράσεων και των εκδηλώσεων, για την συμμετοχή της Αίγινας στο πρόγραμμα της Επιτροπής “Ελλάδα 2021”, που αφορά στην επέτειο των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, έχει συζητηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αίγινας, με κάποιες πρώτες τοποθετήσεις, μέσα από προτάσεις για την μορφή που θα πρέπει να έχει και τους τρόπους που αυτό θα προωθηθεί προς την “Επιτροπή “Ελλάδα 2021″»(2). Τον Ιούνιο, ο πρόεδρος της επιτροπής παραιτήθηκε για άγνωστους λόγους(3). Πριν λίγες ημέρες ο νέος πρόεδρος της επιτροπής, ο γνωστός Αιγινήτης δημοσιογράφος Μανόλης Κοττάκης, ανέλαβε την προεδρία της επιτροπής με δηλώσεις όπως «όλα άρχισαν από εδώ, όλα άρχισαν από την Αίγινα, την πρώτη πρωτεύουσα»(4). Στο μεταξύ παρεμβάσεις του παλιού δημάρχου Σακκιώτη (5)(6), του περιφερειακού συμβούλου και πρώην αντιπεριφερειάρχη Νήσων(7) αλλά και υπόμνημα διαμαρτυρίας της δημοτικής αρχής-μητρόπολης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης(8), ήταν ενέργειες με στόχο την ανάδειξη της Αίγινας ως πρώτης πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους. Για το καλό τίνος;

Κατ’ αρχήν η ίδια η επιτροπή που συγκροτήθηκε δεν έχει εκπονήσει ή αναφερθεί σε αρχές, θέσεις και στόχους, απαραίτητο πεδίο αναφοράς για την αποτίμηση της επανάστασης του 1821 και της σημασίας της στο σήμερα, ωστόσο έχει εκδηλωθεί η πρόθεση από πλευράς Δημοτικού Συμβουλίου ο συντονισμός με την επίσημη διορισμένη επιτροπή από την κυβέρνηση. Κι ενώ έχουν προκύψει απίστευτες προκλήσεις από τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη ο οποίος δήλωσε την 25η Μαρτίου ότι «πριν από 200 χρόνια» οι Έλληνες «συγκρότησαν έθνος» ή από την Γιάννα Αγγελοπούλου και το λογότυπο της επιτροπής που προβάλει ένα κασκόλ (που με καλή θέληση μοιάζει με 2 δίπλα στο 1) κι ακόμα περισσότερο από μέλη της διορισμένης από την κυβέρνηση επιτροπής που λοιδορούν τις μνήμες αγωνιστών του ’21, του Καποδίστρια… Κι ενώ έχει προκύψει η παραίτηση μιας πανεπιστημιακού από την επίσημη επιτροπή για λόγους αξιοπρέπειας, ενώ έχουν προκύψει προκλήσεις από τη στάση μελών της επίσημης επιτροπής που δηλώνουν ότι «οι Έλληνες δεν αισθάνονταν καταπιεσμένοι από την Οθωμανική αυτοκρατορία» κι ενώ βρίσκεται μπροστά μας η πρόκληση της μετατροπής της Αγια-Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη –που ήταν το σύμβολο ενότητας των επαναστατικών αγώνων- σε τζαμί από το ισλαμοφασιστικό καθεστώς της Τουρκίας… η επιτροπή 2021 στο νησί μας είναι μέσα στην καλή χαρά: «Όλα άρχισαν από εδώ, όλα άρχισαν από την Αίγινα, την πρώτη πρωτεύουσα» δήλωσε ο Αιγινήτης δημοσιογράφος Μανόλης Κοττάκης. Ο ίδιος ανέφερε και την πρόθεση συνεννόησης για κοινές εκδηλώσεις με τον δήμαρχο Αθηναίων Μπακογιάννη της «πρώτης πρωτεύουσας με την τελική πρωτεύουσα» προσπερνώντας την προηγούμενη πρωτεύουσα διότι στην Αίγινα η λέξη «Ναύπλιο» οφείλει να είναι σχεδόν απαγορευμένη. Την κατάσταση την έσωσε κυριολεκτικά ο παπα-Μανόλης Γιαννούλης, ιστορικός της Αίγινας και μέλος της επιτροπής, ο οποίος εξηγώντας για το νόημα της ενότητας είπε δίπλα στον πρόεδρο της επιτροπής: «… δεν είναι μια εορτή αυτή που αφορά έναν Δήμο. Είναι εορτή που αφορά ολόκληρη την προσπάθεια του ελληνισμού να αποκτήσει κράτος. Για αυτό επειδή δεν είχε ιδρυθεί κράτος δεν μπορούμε να μιλάμε για πρωτεύουσες, συγχωρέστε με σε αυτό το σημείο, κράτος υπό σύστασιν ήταν… Για αυτό λοιπόν ας τ’ αφήσουμε τα πρώτη και δεύτερη (πρωτεύουσα)…»(9). Με αυτήν τη φαεινή και πολύτιμη εξαίρεση για μια ακόμα φορά οι άνθρωποι της τοπικής μας ελίτ μαζί με άλλους που διάγουν μέρους του βίου τους στην Αίγινα αντί να μιλήσουν για συμβολή των Αιγινητών για την επανάσταση του 1821, αντί να προβάλουν κάποιες αρχές-θέσεις και στόχους για την αποτίμηση της επανάστασης του 1821 προτιμούν να χρησιμοποιούν την εύκολη λύση της προσωρινής «καθέδρας» της κυβέρνησης του Καποδίστρια τονώνοντας τον εναπομείναντα τοπικισμό. Άλλο ένα τουριστικό προϊόν για το καλοκαίρι του 2021;

Η Αίγινα, όμως, όπως και όλες οι περιοχές των Ελλήνων είχε τη δική της συμβολή στην επανάσταση του 1821. Άνθρωποι που διέθεσαν την ίδια τους τη ζωή, την περιουσία τους, τα πλοία τους, συμμετείχαν σε μάχες και ναυμαχίες για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Η Αίγινα φιλοξένησε ένα μεγάλο πλήθος προσφύγων από τις καταστροφές στα Ψαρά και στη Χίο και αργότερα στο ορφανοτροφείο και στο διδασκαλείο, περιέθαλψε ορφανά που μάθαιναν γράμματα και τέχνες αλλά και νέους ανθρώπους που θα στελέχωναν τα σχολεία της απελευθερωμένης Ελλάδας.

Η Αίγινα δεν είναι η πρώτη πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους όπως διατείνονται οι επίσημες αρχές του τόπου μας. Η πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους είναι το Ναύπλιο. Η Κωνσταντινούπολη ήταν ο αιώνιος πόθος των σκλαβωμένων Ελλήνων. Η Αθήνα προκύπτει ως επιλογή διαχείρισης του ξένου παράγοντα για την απομάκρυνση κάθε ιδέας που είχε στόχο την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης και όλων των ελληνικών περιοχών.

Αναγκαίο ιστορικό σημείωμα για το ζήτημα της πρώτης πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους:

Το ζήτημα της πρώτης πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους, στην Αίγινα, είναι ένα ζήτημα που έχει επιλυθεί με πολλά εισαγωγικά τα τελευταία χρόνια. Η πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους έχει κατακυρωθεί στο νησί μας από τις επίσημες αρχές του. Αυτό πραγματοποιήθηκε χωρίς κάποια διοργάνωση συνεδρίου εθνικής σημασίας ή κάποια εθνικού χαρακτήρα διεργασία. Ένα σύνολο πολιτικών παραγόντων της Αίγινας και της Αττικής (αφού δεν έχουν να χάσουν ψήφους από το Ναύπλιο ή την Κόρινθο), επώνυμοι καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί, επιστήμονες που διάγουν μέρους του βίου τους στο νησί και σύσσωμο το τοπικό πολιτικό σύστημα έχουν αποφανθεί: πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους είναι η Αίγινα. Γράφεται παντού, σε όλες τις υπηρεσίες, στους φακέλους αλληλογραφίας, στις αποστολές λογαριασμών του νερού, σε κάθε περίσταση που βρίσκεται η ευκαιρία να εξυψωθεί ο τοπικισμός ως γόητρο της τοπικής ελίτ και να δοθεί ως placebo για τους ψηφοφόρους της. Ο τέως δήμαρχος Αίγινας Σ. Σακκιώτης απαντάει χαρακτηριστικά σε ερωτήσεις της εφημερίδας «Τα Νέα»:

-Ο Ιωάννης Καποδίστριας αποτελούσε ανέκαθεν μήλον της Έριδος μεταξύ πολλών ελληνικών πόλεων. Η Αίγινα µε ποιο επιχείρημα τον διεκδικεί;

-Η ίδια η Ιστορία μάς δίνει αυτό το δικαίωμα. Ο Καποδίστριας εδώ αποβιβάστηκε, εδώ έβαλε τις βάσεις του σύγχρονου ελληνικού κράτους και από εδώ για ενάµιση χρόνο έστησε στα πόδια της την Ελλάδα.

-Στο εγχείρημα για την καθιέρωση της επετείου της ορκωμοσίας του Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας σε τοπική εορτή του νησιού έχετε συμπαραστάτες;

-Δεν επιδέχεται αμφισβήτησης το γεγονός ότι εδώ ορκίστηκε η πρώτη κυβέρνηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Κατά συνέπεια όλοι οι επιστήμονες και τα συνέδρια περί τον Καποδίστρια που αποδέχονται την ιστορική πραγματικότητα είναι συμπαραστάτες µας.

Τα αντίστοιχα, όμως, συμβαίνουν και στην Κόρινθο. Στην ομιλία του ο δήμαρχος Κορίνθου στις εκδηλώσεις για την επέτειο της Α΄ Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου τον Ιανουάριο του 1822 ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: «Σήμερα η Κόρινθος γιορτάζει, γιορτάζει την Επέτειο της ανακήρυξης της Κορίνθου ως 1ης πρωτεύουσας της νεότερης Ελλάδας, κάτι που δεν γνωρίζουν ευρύτερα πολλοί». Πανεπιστημιακοί και άλλοι παράγοντες της περιοχής υπερθεματίζουν κι έχοντας λόγους κι αυτοί διότι όπως είναι γνωστό συνέβησαν τα εξής:

Η καθιέρωση της Εθνικής Σημαίας «Ξηράς και Θαλάσσης», Διάταγμα 540 της 15.03.1822, σε συνέχεια της απόφασης της Α’ Εθνοσυνέλευσης την 01.01.1822.

Η σύσταση της 1ης Ιεράς Συνόδου

Η ίδρυση του 1ου Κρατικού Νοσοκομείου στην Κόρινθο

Η σύσταση του 1ου Νομισματοκοπείου

Η σύσταση και Οργάνωση Τακτικού Στρατού και Τάγματος Φιλελλήνων (ν.11/23-4-1822

Επίσης αναφέρουν κι άλλους λόγους:

1.Συμβολικούς, επειδή η κατάληψη της Ακροκορίνθου υπήρξε γεγονός μεγάλης σημασίας για τους επαναστάτες.

2.Γεωγραφικούς, η Κόρινθος βρισκόταν σε εξαιρετικά επίκαιρη θέση, ανάμεσα σε δύο αξιόλογα λιμάνια, του Λεχαίου και των Κεχριών.

3.Οικονομικούς, καθώς η γεωγραφική της θέση καθιστούσε την Κόρινθο κέντρο αξιόλογης οικονομικής δραστηριότητας.

4.Διοικητικούς, επειδή ήταν ο συνδετικός κρίκος της Πελοποννήσου με την Ρούμελη.

5.Στρατιωτικούς, επειδή είχε στρατηγική σημασία και διέθετε φρούριο οχυρό, τον Ακροκόρινθο.

6.Ιστορικούς, καθώς αποτέλεσε μια από τις σπουδαιότερες ελληνικές πόλεις της αρχαιότητας.

7.Θρησκευτικούς, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Χριστιανική πίστη των Ελλήνων, την είχε επισκεφθεί ο Απόστολος Παύλος και είχε αποστείλει τις επιστολές του προς Κορινθίους.

Το Ναύπλιο όμως έχει προκριθεί ως «καθέδρα» -της ακόμα μη αναγνωρισμένης διεθνώς- Εθνικής Κυβέρνησης μετά από έναν εμφύλιο σπαραγμό που οδήγησε στην αποδυνάμωση και στις καταστροφές της Τουρκικής παλινόρθωσης από τον Ιμπραήμ. Μία ημέρα πριν από τη λήξη των εργασιών της, δηλαδή στις 4 Μαΐου 1827, η Εθνοσυνέλευση με το ΙΗ’ ψήφισμα, όρισε σαν έδρα της Κυβέρνησης και της Βουλής, το Ναύπλιο. Οι εργασίες της έληξαν στις 5 Μαΐου, αφού υπογράφτηκαν τα σχετικά ψηφίσματα. Αντιμετωπίζοντας όμως εκεί τις γνωστές ταραχές με τον εμφύλιο, η Αντικυβερνητική Επιτροπή, κλεισμένη στο Μπούρτζι με τη συγκατάθεση της Βουλής αποφασίζει με το υπ’ αρ. Α΄ Ψήφισμα και το υπ’ αρ. 32 προβούλευμα, τη μεταφορά της «καθέδρας» στην Αίγινα, όπου και μεταβαίνουν για την υποδοχή του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος με τη σειρά του αναφέρει σε επιστολές προς τους φιλέλληνες ότι «η όποια υλική ή ηθική βοήθεια να έρχεται στην Αίγινα…». Είναι φανερό ότι η Αίγινα είναι μια προσωρινή λύση μπροστά στα τραγικά γεγονότα του εμφυλίου. Άλλωστε μόλις εξομαλύνονται οι καταστάσεις αυτές, ο κυβερνήτης μεταφέρει την έδρα του στο Ναύπλιο τον Ιανουάριο του 1828 περίπου έναν χρόνο μετά από τον ερχομό του στην Αίγινα. «Η Αίγινα εγκαταλείφθηκε, τα σπίτια που έκτισαν ερειπώθηκαν, η πόλη ξανάγινε χωριό» γράφει ο Ε. Αμπού στο βιβλίο του «Η Ελλάδα του Όθωνος», εκδόσεις Αφών Τολίδη, 1972.

Όταν στις 3 Φεβρουαρίου του 1830 υπογράφτηκε το πρωτόκολλο ανεξαρτησίας της Ελλάδας (του Σπερχειού-Αχελώου) από την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, το Ναύπλιο είναι η πρωτεύουσα της Ελλάδας. Τόσο ο Πόρος ως η έδρα της αντικυβερνητικής για ένα μικρό χρονικό διάστημα όσο και η Αίγινα από την οποία κυβέρνησε ο Ιωάννης Καποδίστριας για έναν χρόνο είχαν μια προσωρινή λειτουργία. Αργότερα η Αθήνα ως προορισμός των ρομαντικών Βαυαρών και της δυναστείας που κυβέρνησε την Ελλάδα μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια επικύρωνε και την μονόπλευρη σχέση της Ελλάδας με την αρχαία της Ιστορία, αφαιρώντας τη συνέχεια του Βυζαντίου. Ήταν ένας συμβολικός και πολιτικός τρόπος να ανακατευθύνουν από την κεντρική ιδέα της απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης, το σύμβολο του Βυζαντίου, εκπληρώνοντας ταυτόχρονα τον αρχαιομανή ζήλο της ευρωπαϊκής δεσποτείας που καθίσταται ως διαχειριστής της ελληνικής συνέχειας. Έτσι χωρίς το Βυζάντιο, ούτε εθνική ιδέα θα υπήρχε ούτε αμφισβήτηση στα γεωπολιτικά σχέδια των ηγεμόνων. Από παλιά λοιπόν η Ιστορία είναι αντικείμενο χειρισμού για γεωπολιτικές επιδιώξεις των ηγεμονιών του κόσμου.

Η Φιλική Εταιρία, όχι τυχαία, είχε επιλέξει την Κωνσταντινούπολη ως βασικό τόπο για την εξέγερση των Ελλήνων, μέσα στο οποίο περιλαμβανόταν η σύλληψη του σουλτάνου κατόπιν μια αιφνίδιας σύγκρουσης που θα προκαλούσαν τα πληρώματα των πλοίων. Πράγματι, σύμφωνα με το «Μέγα Σχέδιον», ή «Σχέδιον Μερικόν», που είχε συνταχθεί από τον Κεφαλλονίτη Δ. Ευμορφόπουλο, ο ίδιος, σε συνεργασία με τον αρχηγό των πληρωμάτων του τουρκικού στόλου, τον Υδραίο καπετάν Γκιούστο, πλοίαρχο της τουρκικής ναυαρχίδας, θα έμπαζαν 400 ναυτικούς στον στόλο, τον οποίο και θα πυρπολούσαν εν μέρει, ενώ τον υπόλοιπο θα τον μετέβαλλαν σε επαναστατικό, θα έβαζαν φωτιά σε πολλά μέρη της πρωτεύουσας και θα δοκίμαζαν να συλλάβουν και τον ίδιο τον σουλτάνο. Γράφει σχετικά ο Φιλήμων: «…Οι πάντες συνεφώνουν περί ενός και μόνου, περί της πρώτης εκρήξεως εν αυτή τη Κωνσταντινουπόλει, ως υπισχνουμένης το ήμισυ της επιτυχίας του πολέμου διά της πυρπολήσεως του εχθρικού στόλου εν τω ναυστάθμω και της εξαλείψεως του σουλτάνου και των μεγιστάνων εν τη αγνοία των θετών πυρκαϊών. Επί του προκειμένου ειργάσθη ο Υψηλάντης ιδίως και μέχρις απειλής περί παραιτήσεως…»

Είναι ολοφάνερο ότι από την εποχή της Άλωσης, πρώτη πόλη των Ελλήνων είναι η Κωνσταντινούπολη, η Πόλις. Αναρίθμητες αφηγήσεις σε τραγούδια, αναφορές, μοιρολόγια, φυλλάδια, βιβλία εξαίρουν τη σημασία της Πόλης ως σύμβολο του ελληνισμού και της ορθοδοξίας και πάντα στόχου της μεγάλης ιδέας της απελευθέρωσης των Ελλήνων. Το σχέδιο του Ρήγα, η «Ελληνική Πολιτεία», ένα πολιτικό σχέδιο που περιλάμβανε την απελευθέρωση όλων των λαών (συμπεριλαμβανομένων και των Τούρκων) της Βαλκανικής και Μικράς Ασίας και το οποίο συμβολικά εκφράστηκε με το σταυρό και το ρόπαλο του Ηρακλή (σύνθεση αρχαίας Ελλάδας και Βυζαντίου) περιλάμβανε το βυζαντινό κράτος της εποχή της ελληνικής του αναγέννησης όταν ξεκίνησε να συρρικνώνεται από την αποικιοκρατία της Δύσης και τον επεκτατισμό της Ανατολής. Έτσι δεν είναι τυχαία η επεξεργασία σχεδίων της Φιλικής Εταιρίας για την αρχή της Επανάστασης στην Πόλη.

Σήμερα ο εορτασμός της επετείου στην Αίγινα, αλλά και σε άλλους τόπους που κυριαρχούν τοπικιστικές τάσεις, κινδυνεύει να αλλοιώσει την ιστορική μνήμη, έτσι ώστε η συμβολή κάθε τόπου να θεωρείται ως πρωτεύουσας σημασίας για την απελευθέρωση του γένους. Είναι συνετό λοιπόν να επικρατήσει στο νησί μας μια σωστή κατεύθυνση για τον εορτασμό της επετείου της παλιγγενεσίας του 1821 και ταυτοχρόνως να αναδειχθεί η μικρή ή μεγάλη συμβολή του τόπου μας σε αυτήν. Κάθε άλλη κατεύθυνση είναι εκ του πονηρού, για να διασκεδάσει και να παρηγορήσει με ανιστόρητο τρόπο τις τοπικές κοινωνίες που δοκιμάζονται από μια πρωτόγνωρη πολυδιάστατη κρίση, τονώνοντας έτσι τις τοπικές ελίτ που έχουν ως ιδεολογικό τους όπλο τον τοπικισμό. Για τα συμφέροντά τους μόνο κι όχι για το καλό των τοπικών κοινωνιών.

(1) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/kathimerina/28009-tamelitissyntonistikisepitropistoudimouaiginasgiatoneortasmotondiakosionxrononapotinellinikiepanastasitou-1821.html

(2) https://www.aeginaportal.gr/aftodioikisi/themata/27175-iplatformagiatinypovoliprotaseonpouaforatinepitropiellada-2021.html

(3) https://www.aeginaportal.gr/aftodioikisi/epitropes/28215-paraitithikeokgiorgostsatirisapotinepitropitoudimouaiginasgiatoneortasmotondiakosionxrononapotinellinikiepanastasitou-1821.html

(4) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/kathimerina/28391-olaarxisanapoedoolaarxisanapotinaiginatinprotiproteyousaomanoliskottakisparousiazeitousstoxoustisepitropisgiatoneortasmoton-200-xrononapotinellinikiepanastasi.html

(5) https://www.aeginaportal.gr/ekpompes/27516-tinapodositisistorikisalitheiaskaitouroloutisaiginasosprotisproteyousastouellinikoykratousstoneortasmoton-200-xrononapotinepanastasitou-1821-zitaoksakissakkiotis.html

(6) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/deltiatypou/27415-paremvasitouproindimarxouksakisakkiotigiatinaiginaosprotisproteyousasstoneortasmoton-200-xrononapotinepanastasitou-1821.html

(7) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/deltiatypou/28298-paremvasikatsikaristoperifereiakosymvoylioattikisiaiginaeinaiiprotiproteyousatouneoellinikoykratous.html

(8) https://www.aeginaportal.gr/aftodioikisi/anakoinoseisdimou/12519-dimosaiginasypomnimadiamartyriastopothetisisxetikametisekdiloseistimisstonioannikapodistria.html

(9)(βίντεο) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/kathimerina/28391-olaarxisanapoedoolaarxisanapotinaiginatinprotiproteyousaomanoliskottakisparousiazeitousstoxoustisepitropisgiatoneortasmoton-200-xrononapotinellinikiepanastasi.html

Πηγή: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=167284738278092&id=100203958319504

The blight of localism over 1821 – the case of Aegina

by George Kyriakou

What do we say to the following article by George Kyriakou in Aegina? (my translation) In the past I have supported Aegina’s claims to recognition, specifically as the site of the swearing-in of Capodistrias on 26th January 1828 and the creation of the modern Greek state. The date of 26th January corresponds to the date of Australia’s controversial national day and as someone born in Australia I was impressed by this coincidence. In fact it was even the inspiration for a function in Athens on 26th January 2019 in honour of Julian Assange. But George Kyriakou’s perspective, which is supported by the historian Panagiotis Paspaliaris (admittedly a Naupliot but also a person with a respect for historical fact) has won my consent, particularly given its joint support from people with such different politics as Kyriakou and Paspaliaris.

W.H.

On 11th May 2020 at an online meeting of Aegina’s Municipal Council an announcement was issued nominating the membership of the Municipality of Aegina’s Co-ordinating Committee for participating in the celebration of the bicentenary of Greece’s 1821 Revolution. (1). The decision was unanimous and approved by the members of the Committee. But as early as January “the question of co-ordinating the activity and the events for Aegina’s participation in the programme of the ‘Greece 2021’ Committee” for celebrating the passage of 200 years since the 1821 Revolution had been discussed in the Aegina Municipal Council, with some preliminary statements, amid proposals for the form the celebration should take and the way this could be promoted to the “Greece 2021” Committee. (2). In June the president of the Aegina committee resigned for reasons unknown(3). A few days ago the new president of the committee, the well-known Aeginetan journalist Manolis Kottakis, assumed the committee presidency with declarations such as “everything started from here, everything started from Aegina, our first capital” (4). In the meantime interventions from the former mayor (5)(6), from the regional councillor and former deputy prefect for the Islands (7) not to mention a protest memorandum from Sakkiotis to the municipal authority-Metropolis of Hydra, Spetses and Aegina (8), were actions aimed at projecting Aegina as the first capital of the Greek state. For whose benefit?

For a start, the constituted committee itself has not elaborated or mentioned principles, positions or objectives, a necessary terrain of reference for evaluating the Revolution of 1821 and its meaning today, but the Municipal Council has shown an inclination to co-ordinate with the committee officially appointed by the Government. And while there have been unbelievable provocations from Prime Minister Mitsotakis, who declared on 25th March that “two hundred years ago” Greeks brought into being a nation” and from Gianna Angelopoulou and the committee logo featuring a scarf (which with a little goodwill can be construed as a 2 next to a 1) and even more so from members of the Government-appointed committee who ridiculed the memory of fighters of 1821, of Capodistrias; and while there have been the resignation of an academic from the official committee for reasons of self-respect , and provocations from the stance of members of the official committee declaring that “Greeks did not feel oppressed by the Ottoman Empire” and while we face the provocative prospect of conversion of Agia Sophia in Constantinople – which was the unifying symbol of the revolutionary struggles – into a mosque by the Islamo-fascist Turkish regime….the 2021 committee on our island was bursting with pride that “everything started from here, everything started from Aegina, the first capital”, to quote the words of the Aegina journalist Manolis Kottakis. He himself indicated a desire for agreement with Athens mayor Bakogiannis for joint celebrations between the “first capital and the final capital”, sidelining the previous capital because in Aegina the word “Nauplion” is required to be more or less taboo. The priest Father Manolis Giannoulis, historian of Aegina, literally saved the day, explaining at the side of the committee president the meaning of unity: “it is not a celebration that concerns one municipality. It is a celebration that has to do with the total endeavour of Hellenism to achieve a State. Which is why because a State had not been founded one cannot speak of capitals. Pardon me on this point but it was a State under construction. … So let’s forget this first and second (capital)…” (9). With this brilliant and valuable exception once again the people of our local elite, along with others who spend a part of their lives in Aegina, instead of projecting some positions of principle and goals for assessment of the Revolution of 1821, prefer to utilize the easy solution of the temporary housing of Capodistrias’ government, reinvigorating the surviving localism. Another tourist product for the summer of 2021?

But Aegina, like all other Greek localities, made its own contribution to the Revolution of 1821. People who put their very lives, their property, their ships, at the disposal of the Revolution, participated in battles on land and at sea for the liberation of Greece. Aegina hosted a great number of refugees from the disasters at Psara and Chios, and later in the orphanage and the teacher training college took charge of orphans who were learning reading, writing and practical skills but also of young people who would staff the schools of liberated Greece.

Aegina is not the first capital of the modern Greek state as is maintained by the official authorities of our island. The first capital of the modern Greek state is Nauplion. Constantinople was the place the enslaved Greeks perennially yearned for. Athens emerged as the administrative option of the foreign factor for dismissing every idea that targeted the liberation of Constantinople and all parts of Greece.

A necessary historical note on the question of the first capital of the Greek state

The question of the first capital of the Greek state being in Aegina is something that has been widely “dealt with” in recent years. The first capital of the Greek state has been certified as our island by its official authorities. This has been done without any organization of a conference of national significance or any process of national character. A whole range of political figures in Aegina and Attica (because they have no votes to lose from Nauplion or Corinth), well-known artists, academics, scholars and scientists who spend some of the time in Aegina and personalities from the entirety of the local political system have spoken: the first capital of the modern Greek state is Aegina. It is written everywhere, at all the public serves, on envelopes, on water bills, at every opportunity to elevate localism as the pride of the local elite and present it as a placebo to its voters. The former mayor of Aegina S. Sakkiotis responds characteristically to questions from the newspaper “Ta Nea”.

-There has always been contention between a number of Greek cities over Ioannis Capodistrias. What claims does Aegina have over him?

-We are given this right by History. Capodistrias disembarked here. It was here that he laid the foundations of the modern Greek and it was from here that for a year and a half he put Greece on its feet.

-Have you had supporters in the undertaking to secure national recognition of the anniversary of the swearing-in of Capodistrias as the first governor of Greece, in a local celebration?

-There can be no questioning of the fact that it was here that the first government of the modern Greek state was sworn in. Accordingly, all scholars and all conferences on Capodistrias who acknowledge the historical reality are our supporters.

But there are corresponding truths for Corinth. In the speech by the mayor of Corinth in the celebrations for the anniversary of the First National Assembly at Epidaurus in 1822 he said among other things the following: “Today Corinth celebrates the anniversary of the declaration of Corinth as first capital of modern Greece, something not widely known by many”. University academics and other personages of the area lend vociferous assent and for good reasons because of the following well-known facts:

The institution of the national flag “Land and Sea”. Decree 540 of 15.03.1822 following the decision of the First National Assembly of 1st January 1822.

The convening of the first Holy Synod

The establishment of the first state hospital in Corinth

The founding of the first mint

The recruitment and organization of the regular army and battalion of Philhellenes (law 11/23-4-1822

These other points are also mentioned:

1. Symbolic, because occupation of Acrocorinth was an event of great importance for the revolutionaries.

2. Geographic. Corinth was situated in a key position, between two important ports: Lechaio and Kechries.

3. Economic, because its geographic position made Corinth the centre for noteworthy economic activity.

4. Administrative, because it was the connecting link between the Peloponnese and Roumeli.

5. Military, because it was of strategic importance and possessed an impregnable fortress, Acrocorinth.

6. Historic, because it was one of the most important Greek cities of antiquity.

7. Religious, being inseparably linked to the Christian faith of the Hellenes, visited by the Apostle Paul, who addressed epistles to the Corinthians.

But Nauplion enjoyed preference as the seat of the still internationally unrecognized national government following civil strife which led to weakening of the polity and the disaster of Turkish restoration under Ibrahim. One day before the termination of its proceedings, that is on 4th May 1827, the National Assembly through its Resolution XVIII nominated Nauplion as seat of the government and of the parliament. The proceedings were terminated on 5th May, with the signing of the relevant resolutions. But confronted there by the familiar civil disturbances and blockaded in the Bourtzi fortress, the Provisional Administration with the consent of the Parliament resolved through Resolution No. 1 and Preliminary Decree 32 to transfer the seat of government to Aegina, to which location they themselves then moved for the reception of Ioannis Capodistrias, who in turn specified in his correspondence with Philhellenes that “all material and moral assistance should be conveyed to Aegina“. It is obvious that Aegina was a temporary solution in the face of the tragic events of civil war. In any case, as soon as the situation normalized, the Governor moved his headquarters to Nauplio in January 1828, about a year after his arrival in Aegina. “Aegina was abandoned. The houses that they had built fell into ruin. The city became a village again” writes E. Abou in his book “The Greece of Othon”, Tolidis Brothers editions, 1982.

When on 3rd February 1830 the protocol of Greek independence (Spercheios-Acheloos) was signed by England, France and Russia, Nauplion was the capital of Greece. Both Poros, as seat of the Provisional Administration for a brief period and Aegina, from which Ioannis Capodistrias governed for a year, were temporary in their function. Later Athens, as destination of the romantic Bavarians and the dynasty which governed Greece after the assassination of Ioannis Capodistrias, ratified the one-sided relationship of Greece with its ancient history, subtracting the continuity of Byzantium. It was a symbolic and political way to divert attention from the central idea of liberating Constantinople, the symbol of Byzantium, at the same time appeasing the archaeolatric zeal of the European despotism that installed itself as manager of Greek continuity. So, without Byantium there would be neither a national idea nor challenge to the geopolitical plans of the rulers. So from an early stage history has been an object for manipulation, serving the geopolitical ambitions of the world’s hegemons.

It is no accident that the Philiki Etaireia chose Constantinople as the key site for the uprising of the Hellenes, which included arrest of the Sultan following a surprise attack launched by the crews of the ships. And indeed, in accordance with the “Great Plan”, or the “Partial Plan”, devised by the Kefalonian D. Eumorfopoulos, he himself, in collaboration with the head of the crews of the Turkish fleet, the Hydriot captain Gioustos, master of the Turkish flagship , would bring 400 sailors into the fleet, some of which would be set on fire, and the rest brought into the revolution. Many parts of the capital would be torched and an attempt would be made to arrest the Sultan himself. Philemon writes in this connection: “…All agreed on one point only, that the first explosion should be in Constantinople, half opening the prospect of success in the war through setting on fire of the enemy fleet in its naval bases and eradication of the sultan and the grandees without them knowing of the fires that had been set. Ypsilantis worked on this personally up until the time of his threatened resignation”.

It is obvious that since the fall of Constantinople, this city came first in the estimation of Greeks. Countless narratives in songs, references laments, brochures, extol the city’s importance as a symbol of Hellenism and Orthodoxy and perennial focus of the Great Idea of liberation of the Greeks. Rigas’ project the “Hellenic Politeia”, a political idea embracing the liberation of all the peoples (including the Turks) of the Balkans and Asia Minor and expressed symbolically by the cross and the club of Heracles (a synthesis of ancient Greece and Byzantium) incorporated the Byzantine state of the era of the Greek renaissance and began to contract under the influence of Western colonialism and the expansionism of the East. So there is nothing surprising about the Philiki Etaireia elaborating plans for beginning the Revolution in Constantinople.

Today celebration of the anniversary in Aegina, but also in other places where localist tendencies predominate, risks adulteration of historical memory, such that the symbol of every place comes to be seen as being of primary importance for liberation of the nation. So it would be wise for a proper orientation to be adopted by our island for celebrating the rebirth of 1821 and at the same time highlighting the small or great contribution of our particular place to that end. Any other orientation would be in bad faith, for flattering and consoling in an unhistorical way local communities that are being put to the test by an unprecedented and many-faceted crisis. It could only further feed the complacency of local elites who have made localism into an ideological shield. For their own advantage, not for the good of their communities.

(1) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/kathimerina/28009-ta-meli-tis-syntonistikis-epitropis-tou-dimou-aiginas-gia-ton-eortasmo-ton-diakosion-xronon-apo-tin-elliniki-epanastasi-tou-1821.html

(2) https://www.aeginaportal.gr/aftodioikisi/themata/27175-i-platforma-gia-tin-ypovoli-protaseon-pou-afora-tin-epitropi-ellada-2021.html

(3) https://www.aeginaportal.gr/aftodioikisi/epitropes/28215-paraitithike-o-k-giorgos-tsatiris-apo-tin-epitropi-tou-dimou-aiginas-gia-ton-eortasmo-ton-diakosion-xronon-apo-tin-elliniki-epanastasi-tou-1821.html

(4) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/kathimerina/28391-ola-arxisan-apo-edo-ola-arxisan-apo-tin-aigina-tin-proti-proteyousa-o-manolis-kottakis-parousiazei-tous-stoxous-tis-epitropis-gia-ton-eortasmo-ton-200-xronon-apo-tin-elliniki-epanastasi.html

(5) https://www.aeginaportal.gr/ekpompes/27516-tin-apodosi-tis-istorikis-alitheias-kai-tou-rolou-tis-aiginas-os-protis-proteyousas-tou-ellinikoy-kratous-ston-eortasmo-ton-200-xronon-apo-tin-epanastasi-tou-1821-zita-o-k-sakis-sakkiotis.html

(6) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/deltia-typou/27415-paremvasi-tou-proin-dimarxou-k-saki-sakkioti-gia-tin-aigina-os-protis-proteyousas-ston-eortasmo-ton-200-xronon-apo-tin-epanastasi-tou-1821.html

(7) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/deltia-typou/28298-paremvasi-katsikari-sto-perifereiako-symvoylio-attikis-i-aigina-einai-i-proti-proteyousa-tou-neoellinikoy-kratous.html

(8) https://www.aeginaportal.gr/aftodioikisi/anakoinoseis-dimou/12519-dimos-aiginas-ypomnima-diamartyrias-topothetisi-sxetika-me-tis-ekdiloseis-timis-ston-ioanni-kapodistria.html

(9)(video) https://www.aeginaportal.gr/eidiseis/kathimerina/28391-ola-arxisan-apo-edo-ola-arxisan-apo-tin-aigina-tin-proti-proteyousa-o-manolis-kottakis-parousiazei-tous-stoxous-tis-epitropis-gia-ton-eortasmo-ton-200-xronon-apo-tin-elliniki-epanastasi.html

Rhigas Velestinlis

https://deniseharveypublisher.gr/books/rhigas-velestinlis

Rhigas of Velestino (1757-1798), or Rhigas Pheraios as he is more popularly known, is one of the great national heroes of modern Greece, for it was he who some thirty years before the outbreak of the Greek War of Independence in 1821 first conceived the possibility of a full-scale national revolution to free Greece from the domination of its Ottoman overlords. His aim was not simply an armed rebellion but a regeneration of the Greek people, through education, literature, propaganda, and social and political awareness. He wrote patriotic stories, poems, scientific lectures; he published detailed maps, translations from French and Italian, and drafted a constitution based on the ideology of the French Revolution. He was the first Greek to insist that the popular language, or demotic Greek, should become the official language of independent Greece.

Born in Greece under Turkish rule Rhigas nevertheless received a good education, of the sort tolerated rather than encouraged by the Turkish authorities, and subsequently emigrated successively to Constantinople, Bucharest and Vienna. He recruited his supporters and laid his plans among the expatriate Greek communities, and he also had many contacts, through his successful activities as a businessman, in the Greek mainland and islands. But he himself was not to witness the realization of his vision. On his way to Greece, where he intended to stir up rebellion first in the Mani in the southern Peloponnese and then in Epiros and Macedonia, he was betrayed, arrested by the Austrian police, extradited to the Turkish authorities, and executed, with seven colleagues, at Belgrade.

This book is the only comprehensive study of Rhigas’s life and ideas in English.

The book cover illustration is a wall-painting of Rhigas Pheraios by the Greek painter Theophilos, ‘kindling’ through song ‘the fight for the freedom of Greece’, from the Kondos house in Pelion.

‘C. M. Woodhouse, a distinguished British philhellene, . . . has a good story to tell, and he tells it well.’

Jasper Griffin in The Spectator.

Η άποψη του Δρ. Sucharit Bhakdi για την Ελλάδα και τους Έλληνες

Εσείς οι Έλληνες πρέπει να ξεσηκωθείτε γιατί εσείς ήσασταν αυτοί που πριν 2.500 χρόνια δείξατε στον κόσμο τον πολιτισμό. Τώρα ο κόσμος σας χρειάζεται ξανά. Αν το καταφέρετε τώρα, θα ξαναγίνετε για άλλη μια φορά σωτήρες του κόσμου, γιατί υπάρχουν πολλές άλλες μικρές χώρες που περιμένουν κάτι τέτοιο για να ξεσηκωθούν και αυτές, και εσείς να είστε ηγέτες ενός τέτοιου κινήματος. Κανένα άλλο έθνος, καμμία άλλη χώρα δεν είναι τόσο κατάλληλη για να ηγηθεί ενός τέτοιου αγώνα που να παρασύρει και τις άλλες μικρές χώρες, όσο η Ελλάδα.

Τώρα λοιπόν, θα πρέπει ο απλός κόσμος να συνδεθεί με την ελίτ που ηγείται στην Ελλάδα, την άρχουσα τάξη, και να τα βρείτε μεταξύ σας, γιατί το χειρότερο είναι να πολεμάτε ο ένας τον άλλον.

Αν καταφέρετε να ηγηθείτε ένος τέτοιου κινήματος, τότε θα λύσετε πολλά από τα προβλήματά σας, και ξέρω ότι η Ελλάδα έχει πολλά άλλα προβλήματα, γιατί ο κόσμος θα ξεσηκωθεί, θα σας χειροκροτήσει και θα σας επιβραβεύσει για αυτό το ρόλο που θά έχετε παίξει.

Σχόλιο του W.H.: Τα εμπνευσμένα λόγια του Dr. Bhakdi ελπίζω ότι δεν θα παραμείνουν απλά ευσεβείς πόθοι. ‘Ομως είναι σημαντικό να γνωρίζουμε κάτι για την Ελλάδα: οι ιδέες που έχουν μεγαλύτερη επιρροή στη σκέψη των ίδιων των Ελλήνων δεν προέρχονται απαραίτητα από την κλασική Αθήνα και την αρχαία Ελλάδα – αυτές είναι πτυχές που έχουν ενθαρρυνθεί από τη “Δύση” ώστε να σταματήσουν πολλοί Έλληνες από να ονειρεύονται την Κωνσταντινούπολη και τη Βυζαντινή αναγέννηση. Οι ισχυρότερες δυνάμεις στην Ελλάδα που εκδηλώνονται ενάντια στους περιορισμούς κυκλοφορίας, τις ακατάλληλες καραντίνες και τους υποχρεωτικούς καθολικούς «εμβολιασμούς», με τεχνολογία γενετικής μηχανικής, μπορεί κάλλιστα να αντλούν την έμπνευσή τους από το ρόλο του Ορθόδοξου Χριστιανισμού που μικρή απήχηση έχει στη Δυτική Ευρώπη.

What Dr. Sucharit Bhakdi says about Greece and Greeks

I think that this will hopefully tell the Greeks to stand up, and remember that 2,500 years ago it was you, the small nation, that showed the world the way to civilization. Now the world needs you again. And if you follow this call you will go down in world history a second time as the saviour because there are many smaller nations that are now prepared to stand up and stop this madness. They need a leader and no country and no nation is more suited to lead these countries than Greece. So what you have to do is the elite of Greece, your leaders, must come together with the citizens of Greece and join forces. Don’t fight against each other. Remember that you are now called to unite yourselves, the elite and the people. And if you lead the world back to freedom you will see that all your problems, and I know you have a lot of problems in Greece, will be solved because the world is going to stand up and applaud you and reward you for what you have done.

Comment from W.H.: Dr. Bhakdi’s words are inspiring and hopefully not just wishful thinking. But it is important to know something about Greece: the ideas that have more influence over the thinking of Greeks themselves are not necessarily derived from classical Athens and ancient Greece – these are aspects that have been encouraged by “the West” to take many Greeks’ minds off dreams of Constantinopole and Byzantine revival. The strongest forces in Greece coming out against lockdowns, inappropriate quarantines and compulsory universal “vaccinations” with genetic engineering technology may well draw their inspiration from notions of the role of Christian Orthodoxy that resonate very little in Western Europe.

Ανακοίνωση των Ελλήνων Εθνικών της Αίγινας (ΥΣΕΕ) για το κλίμα και τις προσεγγίσεις, της επιτροπής του νησιού για τα 200 χρόνια επανάστασης

Ο αστροφυσικός Μάνος Δανέζης σε κάποια ομιλία του, αναφερόμενος στο ευδιάθετο κλίμα που επικρατεί κατά τις δαφνοστεφανώσεις μπροστά στους ανδριάντες των ηρώων στις εθνικές επετείους, είπε : Στεκόμαστε χαρούμενοι, επειδή δεν είμαστε εμείς στην θέση τους. Ποιος αλήθεια θα ήθελε να βρίσκεται, αυτός ή το παιδί του στην θέση του Κολοκοτρώνη, της Μπουμπουλίνας, ή του Καποδίστρια; Ποιος θα ήθελε να γίνει ανδριάντας;

Αυτό ακριβώς, το άνυδρο χαζοχαρούμενο κι ερημικό κλίμα, το κενό φαροδότησης αναπαράγει και η επιτροπή της Αίγινας για τα 200 χρόνια επανάστασης. Με προσέγγιση από τον κόσμο των πωλήσεων και της ψυχιατρικής, ο Καποδίστριας έγινε γυαλιστερό, ωσάν σε προθήκη μουσείου project (sic).

Η κυρίαρχα οικονομική και «πνευματική» ελίτ του νησιού, κάθε πολιτικής απόχρωσης και βαθμίδας, έχει αρπάξει σαν απρόσμενη σανίδα σωτηρίας το διαχρονικό κύρος του Κυβερνήτη. Σαν ετερόφωτοι αστέρες, δανείζονται λίγο φως για να το ρίξουν στην σκηνή του ετεροκαθορισμού τους. Νιώθουν προσφορά προς το κοινωνικό σύνολο, κάνοντας κι αυτοί το έργο που τους αναλογεί στον κοινό σκοπό, που δεν είναι άλλος από την προβολή του νησιού.

Στην Αίγινα, όπου η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού δείχνει ήδη τα δόντια της, τα πάντα μετατρέπονται σε λίπασμα για την ενίσχυση της. Όλα είναι event, που σκοπό έχουν να υπηρετήσουν το γενικό αφήγημα.

Τι απερισκεψία, στις τόσο κρίσιμες ημέρες που ζούμε να μένουμε στάσιμοι στα φωτογραφικά ενσταντανέ μιας εποχής που καθόρισε την πορεία μας, μέχρι σήμερα! Είναι θλιβερό, αντί να ανακαλούμαι την ιστορία για να μας καθοδηγήσει, αντί να ψάχνουμε τα υλικά που συγκρότησαν τον Καποδίστρια, μείναμε στο : ήταν ένας καλός άνθρωπος, πιστός χριστιανός που αγαπούσε την παιδεία και είχε οράματα. Και κυρίως, όλα αυτά τα έκανε στην Αίγινα, την πρώτη πρωτεύουσα του «Ελληνικού» κράτους. Τι, δεν μας πιστεύετε; Να η προβλήτα που πάτησε το πόδι του, να ο «θρόνος» του στην εκκλησία, να το ορφανοτροφείο, να κι εδώ σε τούτο το ρημάδι, ήταν το σχολείο με την αλληλοδιδακτική μέθοδο. Εδώ λοιπόν έγιναν όλα κι εδώ επίσης ρήμαξαν όλα, εκτός του κτήριου της εκκλησίας.

Τι χρησιμότητα έχει η πληροφορία, πως εδώ ήταν το ορφανοτροφείο εάν δεν αναζητήσουμε την διαδρομή που το μετέτρεψε σε φυλακές και το νησί σε τόπο εκτελέσεων; Πώς δηλαδή, φτάσαμε από το φως στο σκοτάδι; Πως μπορούμε να προτάσσουμε το «καλός χριστιανός» και κρύβουμε την απίστευτη πίεση της εκκλησίας προς τον Κυβερνήτη, για επιστροφή των ραγιάδων στην αγκαλιά του Σουλτάνου; (επιστολές πατριάρχη Αγαθάγγελου. Μια έμπνευση που ξαναήρθε ζωντανή στο προσκήνιο, με την ομοσπονδιοποίηση Ελλάδας Τουρκίας από τον Παπαδόπουλο του Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών). Γιατί να μιλάμε για την αγάπη του Κυβερνήτη προς τα γράμματα, αφού αρκούμαστε στην εκπαιδευτική μιζέρια; Γιατί να χασκογελάμε κάτω από τα μούσια μας, κάνοντας αναφορά στο περιστατικό με την πατάτα, όταν κρύβουμε ποια κατάσταση και ποιοι οδήγησαν τον Κυβερνήτη σε μια τέτοια πράξη; Γιατί λοιπόν, τα έργα ενός τόσο σημαντικού ανθρώπου γκρεμίζονται μονομιάς μετά την δολοφονία του; Ποιος μπορεί να περηφανεύεται με αυτή την κατάντια;

Ποιος άραγε δαπανά σήμερα μυαλό και ουσία, προκειμένου να γίνει Μήτιος Οδυσσέας, να βρει τον τρόπο που θα ξανακάνει τα οράματα του Καποδίστρια ζωντανά και επίκαιρα; Ποιος θέλει να τα βάλει με τους εχθρούς του; Ποιος θα τους καταγγείλει, έστω για την ιστορική αλήθεια και μόνο; Ποιος θέλει να αφιερώσει την ύπαρξη του στην ιδέα του πολιτισμού; Πως αλήθεια, η εκπαιδευτική κοινότητα του νησιού τιμά πρακτικά την προσφορά του Καποδίστρια στα γράμματα; Πως αλήθεια οι Δημοτικοί άρχοντες του τόπου, αντιλαμβάνονται την λειτουργία του θεσμού που υπηρετούν, μέσα από τις διδαχές και τα οράματα του Κυβερνήτη; Είναι πολλά τα «πως αλήθεια» και ξέρουμε, πως απαντήσεις μπορούν να δώσουν μόνο οι αποδεδειγμένα ορκισμένοι Καρμπονάροι, όπως ήταν ο Καποδίστριας.

Ποιος θα κάνει τον Καποδίστρια κτήμα της κοινωνίας; Ποιος θέλει να γίνει ανδριάντας συμπολίτες;

Ο Ναός της Αφαίας όπως μαθαίνουμε, θα δώσει ξανά το φως του σ’ έναν έλληνα διάσημο μουσικοσυνθέτη, που τ’ όνομά του κρατιέται εφτασφράγιστο μυστικό για λόγους kinder έκπληξη.

ΥΓ. Αν πραγματικά οι πρωτιές σας ενδιαφέρουν και σας κεντρίζουν το ενδιαφέρον τόσο πολύ (πρώτη πρωτεύουσα) να σας πληροφορήσουμε, πως ο τόπος που τόσο απλόχερα μας φιλοξενεί, βαστά πρωτιά από την αρχαιότητα, από τα χρόνια που στην Αίγινα βασίλευε ο δίκαιος Αιακός, τότε που ανέβηκε στην κορυφή του Ελλάνιου όρους και τέλεσε σπονδή στον ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΑ, τότε που τέθηκαν οι συντεταγμένες αυτού που αποκαλούμε Ελληνικό Έθνος.

http://main.cseinitiative.eu/?p=856

Announcement by the Ethnikoi Hellenes of Aegina (YSEE) on the attitude and approach of the island’s committee to the bicentenary of the Revolution

https://www.facebook.com/sorisaris/posts/10219015225357124

In one of his lectures, mentioning the cheerful mood that appeared to be prevailing during the laying of wreaths at the statues of heroes on national anniversaries, the astrophysicist Manos Danezis said: “We are happy standing here because we are not in their position. Who would really like himself/herself or his/her children to be in the position of Kolokotronis, or Bouboulina, or Capodistrias? Who would want to be a statue?

Precisely that, the dessicated, empty and desolate mood, the absence of lightness, is what is being reproduced by the Aegina committee for the bicentenary of the Revolution. With the perspective of the world of sales and psychiatry, Capodistrias has become something sleek, like a project for a museum showcase.

The dominant economic and intellectual “elite” of this island, of every political hue and rank, has seized the unexpected lifeline of the Governor’s timeless renown. They borrow a little radiance from the reflected starlight to project it onto the stage of their other-directedness. They feel they are offering something to the collectivity, doing their part towards the common goal, which is nothing other than the promotion of the island.

In Aegina, where the tourism monoculture is already showing its teeth, everything is converted into fertilizer to reinforce it. Everything is an event, serving the purpose of the overall narrative.

What thoughtlessness, in the crucial days, so crucial, that we are living through, to remain stationary in the instant photographs of a time that conditioned our course, up to the present day! It is sad that instead of calling upon history to guide us, instead of exploring the raw material that went to produce Capodistrias, we remain at this: he was a good man, a good Christian, who loved education and had visionary ideas. And above all, he did this in Aegina, the first capital of the “Greek” state. Don’t you believe us? This is the landing place where he first set foot, here is his “throne” in the church, here is the orphanage and here, in this ruin, was the school with the mutual-teaching method. This is where it all happened and this is where they wrecked it all, apart from the church building.

What use is the information that this was the orphanage if we don’t explore the course that turned into a prison, and the island into a place of executions? How did we get from the light to darkness? How can we highlight the “good Christian” and conceal the unbelievable pressure that the Church place on the Governor, for a return of the rayah into the arms of the Sultan? (Letters of the patriarch Agathangelos. An inspiration which came back onstage live, with the federalizing of Greece and Turkey by the Papadopoulos of the Greece of Hellenic Christians.) How can we speak of the Governor’s love of learning when we also content ourselves with the educational misery of the present day? Why do we snicker behind our beards over the potato story while at the same time hiding what situation and which people led the Governor to an action of this kind? Why was the work of such an important person instantly demolished after his assassination?

Who could be proud of this humiliation?

Who today would risk the expense of spirit that would be required to become the Odysseus of Metis, to find the way to bring Capodistrias’ visions into the living present? Who would want to take on his enemies? Who would denounce them, even just for the sake of the historical truth? Who wants to consecrate his existence to the idea of civilization? How, really, does the educational community of this island in practice honour Capodistrias’ contribution to learning? How, really, do the municipal authorities of this place perceive the functioning of the institution they serve, through the teachings and the vision of the Governor? There are a lot of “how reallys” and we know that the answers can be given only by sworn Carbonari, as Capodistrias was.

Who will make Capodistrias a possession of the community? Who, fellow citizens, wants to be a statue?

The Temple of Aphaia, we learn, is once more bestowing its light on a celebrated Hellenic musical composer, whose name is being kept a seven-sealed mystery, to keep it a surprise.

P.S. If really it is firsts that interest you and so much attract your attention (first capital), we can inform you that this place that so generously accommodates us holds a first from antiquity, from the time when the venerable Aiakos reigned in Aegina, when he climbed to the peak of the Ellanion mountain to offer a libation to PANELLENION ZEUS, in the age when the co-ordinates were set for what we call the Hellenic Nation.