Blog

  • H ιατρός Katrin Korb στο θέμα COVID19

    Ονομάζομαι Κάτριν Κόρμπ, έχω τρία παιδιά, και εργάζομαι ως ιατρός εδώ στο Όλντενμπεργκ.

    Βρίσκομαι εδώ διότι νιώθω ότι είμαι υπεύθυνη για την υγεία των ασθενών μου, των παιδιών μου κα του εαυτού μου. Βρίσκομαι εδώ διότι είμαι εξοργισμένη με τις συνεχείς επιθέσεις με φόβο, σε μια προσπάθεια να πάρουν περισσότερο έλεγχο στην ανθρωπότητα. Δεν είμαι σίγουρη για το τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά είμαι σίγουρη πως έχει να κάνει με χρήμα και εξουσία. Κατ’αρχάς, αναγνωρίζω μια αρχή. Και αυτή είναι: το υγειονομικό μας σύστημα. Το οποίο είναι ένοχο για την εξάπλωση του φόβου, προκειμένου να κερδίσει χρήματα.

    Αυτός ο φόβος, υπάρχει και στις δύο πλευρές. Και στην πλευρά του γιατρού όσο και στην πλευρά του ασθενή. Υπάρχουν κατευθυντήριες γραμμές τις οποίες ως γιατρός πρέπει να ακολουθώ, αλλά ποιός δίνει αυτές τις εντολές; Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Υπάρχει μια ευρωπαϊκή κατευθυντήρια γραμμή σχετικά με τις καρδιοπάθειες. Υπάρχουν 25 διαφορετικοί συντάκτες αυτών των εντολών, εκ των οποίων οι 19 χρηματοδοτούνται από μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες. Ονομάζονται “συμβουλευτικές αμοιβες”. Αυτές οι εντολές δηλώνουν ότι φάρμακα τα οποία οφείλω να χορηγήσω έχουν πολλές παρενέργειες, αλλά δεν θεραπεύουν τους ασθενείς. Αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές αποδίδουν πολλά λεφτά. Εάν δεν ακολουθήσω αυτές τις εντολές, και η κατάσταση της υγείας των ασθενών μου χειροτερεύει για τον οποιονδήποτε λόγο τότε με καθιστούν υπεύθυνη. Καλλιερθγούν το φόβο, ώστε να αναγκάζομαι να λειτουργώ ενάντια στις αρχές του επαγγέλματός μου.

    Οι ασθενείς είναι επίσης τρομοκρατημένοι.” Έαν δεν πάρεις αυτά τα χάπια θα πεθάνεις.” “Θα αρρωστήσεις περισσότερο.” “Άκουσέ με, το έχω σπουδάσει, είμαι σε θέση να γνωρίζω.” “Δεν είσαι σε θέση να μπορείς να γνωρίζεις τι είναι καλύτερο για τον εαυτό σου. Συνεπώς δεν υπάρχει περιθώριο συζήτησης επ’αυτού.” Ως εκ τούτου, ο φόβος στους ασθενείς αυξάνεται, μέρα με τη μέρα, και κάπως έτσι βγαίνει το χρήμα.

    Εξ’αρχής, αυτής της κρίσης του κορωνοϊου συντηρούν ένα κλίμα τρομοκρατίας. Οι κυβερνήσεις μας λένε πως πρόκειται για ένα ιό τόσο θανατηφόρο, εξ αιτίας του οποίου θα πεθάνουν εκατομμύρια εάν δεν σας προστατεύσουμε. Γνωρίζουμε καλύτερα το τι είναι καλό για σας, διότι έχουμε τους ειδικούς. Δεν είστε σε θέση να αποφασίσετε για τους εαυτούς σας. Είστε πολύ ηλίθιοι για αυτό. Αναγκαζόμαστε να σας απομονώσουμε, να σας πάρουμε όλα τα δικαιώματα και να σας φιμώσουμε. Αλλά όλα αυτά τα κάνουμε για το καλό σας.

    Σας τρομοκρατούμε καθημερινά με τρομερές αναφορές, τις οποίες δεν τολμάτε να διερευνήσετε. Το “επιχείρημα” των αρχών είναι: “Μόνο αν βρεθεί το εμβόλιο, θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα.” Με λίγα λόγια, μόνο ένα εμβόλιο θα μας δώσει πίσω τα συνταγματικά μας δικαιώματα. Αυτή την εβδομάτα η Κα. Βον δε Λείεν (Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) συγκέντρωσε 7.4 δις δις. για την εξεύρεση και διανομή του εμβολίου. Η Γερμανία έδωσε 525 εκατομμύρια ευρώ. Συνήθως, η ανάπτυξη ενός τέτοιου εμβολίου, παίρνει χρόνια. Καθώς χρειάζονται τεστ ασφαλείας. Αυτή η μορφή ιού, της οικογένειας των κορωνοϊών, ανακαλύφθηκε μόλις πριν 6 μήνες, αλλά τα πειράματα με το mRNA, ήδη δοκιμάζονται σε ανθρώπους. Πρόκειται για άγνωστο γενετικό υλικό, το οποίο θα χορηγείται στα κύτταρά μας. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιατρός, για να υποψιαστεί ότι κάτι δεν πάει καλά.

    Δεν θα εμβολιαστώ, ούτε τα παιδιά μου, και συνιστώ σε όλους τους ασθενείς μου να μην εμβολιαστούν.

    Η Παράγραφος 2 του Συντάγματος (της Γερμανίας) ΔΕΝ προσδιορίζει το ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ αλλά το δικαίωμα ΣΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ. Έχει μεγάλη διαφορά! Συνεπώς δεν υπάρχει δικαίωμα στην υγεία! Το να αρρωσταίνουμε είναι μέρος της φύσης μας αλλά αυτό δεν δίνει το δικαίωμα στον οποιονδήποτε να μας προκαλεί κακό με ένα αμφιλεγόμενο εμβόλιο. Εμείς θα την πληρώσουμε. Ήδη πληρώνουμε το κόστος, τόσο από επιστημονικής πλευράς όσο και κοινωνικής εξαιτίας της καραντίνας. ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΜΑΣ εκεί πάνε. Και η εύρεση του εμβολίου πληρώνεται από τους φόρους που εμείς πληρώνουμε. Ήδη 525 εκατομμύρια ευρώ και αυτά είναι μόνο η αρχή. Μας ρώτησαν αν συμφωνούμε με αυτό; Μας ρώτησαν αν θέλουμε να πληρώσουμε για την καραντίνα; Όχι!

    Τα χρήματα που προκύπτουν από φορολογία, θέλουμε να δαπανηθούν για άλλους σκοπούς. Για καλύτερη εκπαίδευση για τα παιδιά μας, για ανάπτυξη νέων τεχνολογιών για το περιβάλλον. Για καλύτερους μισθούς σε επαγγέλματα “ζωτικής σημασίας”. Για τους πρόσφυγες πολέμου. Για αθλητισμό, κουλτούρα, κτλ κτλ. Ή λίστα είναι ατελείωτη. Με λίγα λόγια, για πράγματα που μας κάνουν και μας κρατούν υγείς. Αλλα βλέπετε, αυτές οι δραστηριότητες δεν αποφέρουν χρήμα.

    Είμαστε εν μέσω μιας κρίσης. Αλλά πώς βγαίνουμε από αυτήν. Αν νικήσουμε το φόβο, θα βγούμε από αυτή την κρίση. Οι άνθρωποι που μπορούν να σκεφτούν για τους εαυτούς τους, αυτοί που είναι δημιουργικοί, και αυτοί που παίρνουν τις ευθύνες που τους αναλογούν, αυτοί που προσέχουν την υγεία τους και την υγεία του κόσμου, άνθρωποι που είναι αισιόδοξοι, που έχουν φίλους, αυτοί που απολαμβάνουν τη ζωή, δεν αρρωσταίνουν εύκολα. Αλλά αν αρρωσταίνουν, συμφιλιώνονται με το θάνατο. Γνωρίζουν ότι αυτή η ζωή έχει τέλος και έχουν κάνει ειρήνη με αυτή τη σκέψη. Δεν μπορείτε να τρομοκρατήσετε τέτοιου είδους ανθρώπους. Δεν έχετε εξουσία επάνω σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτό το σώμα είναι δανεικό και κάποια μέρα θα πρέπει να το επιστρέψω. Αλλά για όσο ζω μέσα σε αυτό το κορμί, για όσο θα αισθάνομαι, σκέφτομαι και πράττω … θα συνεχίσει να είναι το δικό ΜΟΥ κορμί. Εγώ είμαι υπεύθυνη για αυτό το κορμί και κανείς άλλος. Το δικό μου κορμί, το οποίο το φροντίζω όπως πιστεύω πως είναι το πρέπον.

    Δεν επιθυμω να γυρίσω στην παλαιά κανονικότητα. Εύχομαι μια νέα καλύτερη πραγματικότητα. Με ελεύθερους και αυτόπροσδιορισμένους ανθρώπους, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τους εαυτούς τους. Πιστεύω πως εδώ σήμερα πολλοί από μας ευχόμαστε το ίδιο. Αυτό μου δίνει ελπίδα και για αυτό σας ευχαριστώ.

  • Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

    του Ian Baldwin (Vermont Independent)

    Η βασική κατάσταση εδώ είναι οι δύο Αμερικές. ΔύοΤΑΞΕΙΣ (ναι, τάξεις). Από τη μία πλευρά, οι επαγγελματίες μεταπτυχιακοί και απόφοιτοι κολεγίων που απαρτίζουν την τάξη προγραμματιστών λογισμικού και ψηφιακής μηχανικής, η τάξη των μέσων ενημέρωσης (όλων αυτών, σε κάθε στρώμα και σε κάθε τομέα αυτών), η κυβερνητική γραφειοκρατική και νομοθετική τάξη, η δικηγορική και η ιατρική τάξη, η διοικητική τάξη, η τάξη των καθηγητών πανεπιστημίου, εν συντομία όλος ο κόσμος που είναι΄΄μια χαρά, ευχαριστώ΄΄, οπλισμένοι με τους φορητούς υπολογιστές τους, κατά τη διάρκεια μιας πολιτικά καθορισμένης «Απαγόρευσης Κυκλοφορίας».

    Από την άλλη πλευρά του Μεγάλου Αμερικάνικου Διχασμού είναι ο κόσμος που ασχολείται με τη γεωργία, τη χειρωνακτική εργασία (οικοδομικές κατασκευές κ.λπ.), τις υπηρεσίες, τα κομμωτήρια, τις μεταφορές, την επισκευή ηλεκτρικών και υδραυλικών, το λιανεμπόριο είτε ως ιδιοκτήτες-επιχειρηματίες είτε ως υπάλληλοι, ιδιοκτήτες βενζινοπώλες και μηχανικοί, οι μπακάληδες και ιδιοκτήτες καφετέριων, κόσμος που εξαρτάται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από ζωντανούς – όχι εικονικούς – εισερχόμενους πελάτες, κλπ. Περιλαμβάνονται σε αυτήν την τάξη οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι των «νικητών» της κρίσης της Κοροναϊκής Απαγόρευσης Κυκλοφορίας, όλοι οι άνθρωποι που εργάζονται σε χαμηλού επιπέδου λειτουργικές εργασίες στις Walmart, Amazon και άλλες γιγαντιαίες επιχειρήσεις λιανικής που επωφελούνται άμεσα από την Απαγόρευση Κυκλοφορίας.

    Το μίσος που πλανάται πάνω από τα κεφάλια αυτών των δύο στρατοπέδων, το οποίο, όμοια με τον ηλεκτρισμό, βασίζεται στην πολικότητα, αυτό το μίσος είναι βαθύ και εκτός ελέγχου. Η μπαταρία του ανήκει στις επαγγελματικές τάξεις. Ποια τάξη προσλαμβάνει επαγγελματίες αναρχικούς ή μισθοφόρους για να φουντώσει τις φλόγες της άλλης είναι ένα θέμα για έρευνα. Αλλά ένας άνθρωπος σαν τον Σόρος είναι πολύ καλός σε αυτή τη βρώμικη δουλειά.

    Όπως και να έχει. Το φάντασμα του ολοκληρωτισμού, ωστόσο, βρίσκεται στις μορφωμένες τάξεις – μια ακριβής αντιστροφή του 1917. Οι «μορφωμένοι» αποτελούν φυσικά το «φιλελεύθερο» και τώρα φιλελεύθερο ολοκληρωτικό Δημοκρατικό Κόμμα, και πιο συγκεκριμένα, την άσχημη ηγεσία του, το DNC. Είναι αστικοί και δήθεν ευγενείς. Για την ακρίβεια είναι κοσμοπολίτες: πιστεύουν ακράδαντα ότι “ο κόσμος είναι το στρείδι τους”. Επικοινωνούν με τους ακριβείς ομόλογούς τους στη Λατινική Αμερική, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική, τη Νότια και την Ανατολική Ασία πολύ πιο εύκολα και πιο φυσικά από ό, τι στους καταπιεσμένους της δικής τους χώρας.

    Το κύριο σημείο είναι ότι τα προνόμια έχουν επεκταθεί για πολλές δεκαετίες για να συμπεριλάβουν τους περισσότερους ανθρώπους που περιγράφουν τον εαυτό τους ως μορφωμένο, ειδικά επαγγελματικά μορφωμένο, οι οποίοι στη συνέχεια απασχολούνται με φορητούς υπολογιστές σε μια μεγάλη ποικιλία «επαγγελμάτων». Αλλά από μόνο του αυτό δεν εξηγεί το βάθος του μίσους που αυτοί οι άνθρωποι έφτασαν αναπόφευκτα να νιώσουν για όλους εκείνους που ζουν στην άλλη πλευρά της ηλιόλουστης πλευράς του δρόμου τους. Η Χίλαρι τους ονόμασε: οι αξιοθρήνητοι.

    Οι μορφωμένες επαγγελματικές τάξεις εργάζονται για – παίρνουν τα χρήματά τους από – συγκεκριμένα βαθιά, δομικά ταξικά συμφέροντα. Για λόγους συντομογραφίας, από τους Fortune 500. Λοιπόν, οι Fortune 500 δεν είναι νέες οντότητες. Κάποιοι υπήρχαν όταν ο Μαρξ έγραψε το Κεφάλαιο. Τότε ήταν, και πάντα ήταν, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης. Μετά από 150+ χρόνια παγκόσμιας ανάπτυξης θέλουν να θάψουν το έθνος κράτος και το «διεθνές» σύστημα εθνικού κράτους. Και τώρα έχουν μια μεγάλη εκλογική περιφέρεια: όλους τους μη αξιοθρήνητους του κόσμου.

    Ο λόγος που αυτή, η ηγετική τάξη της παγκοσμοιοποίησης, θέλει απελπισμένα (για να το θέσω ήπια) να απαλλαγούν από τον Τραμπ, το αργότερο μέχρι τον Ιανουάριο του 2021(?), είναι ότι ο Τραμπ έβαλε φρένο στο σχέδιό τους για την παγκόσμια διακυβέρνηση. Αυτός τώρα είναι ένας αγώνας μέχρι θανάτου.

  • THE USA TODAY

    by Ian Baldwin (Vermont Independent)

    The basic situation here is the two Americas. Two CLASSES (yes, classes). On one side, the college-educated and post-grad professionals who make up the software developer and digital engineering class, the media class (all of it, on every layer and in every sector of it), the government bureaucrat and legislator class, the lawyer and medical class, the management class, the university professor class, in short all the folk who do just fine thank you, armed with their laptops, during a politically driven “Lockdown.”

    On the other side of the Great American Divide are the folk who do farming, manual labor (construction, etc.), services, hair salons, trucking, hauling, electrical and plumbing repair, small retail either as owner-operators or employees, gas station operators and mechanics, small grocers and cafe owner-operators, people who depend on way or another on living—not virtual—walk-in customers, etc. Included in this class are the low-wage workers of the “winners” of the Lockdown Covid crisis, all the people working in low-level-functionary jobs for Walmart, Amazon, and other giant retail operations that directly benefit from Lockdown.

    The hatred that lofts over the heads of these two camps, which, like electricity itself, rides on polarity, that hatred is deep and out-of-control. The battery for it resides within the professional classes. Which class hires professional anarchists or hit men to fan the flames of the other is a subject for investigation. But a man like Soros is very very good at this dirty work. 

    Whatever. The specter of totalitarianism, however, resides with the educated classes—an exact reversal of 1917. The “educated” of course form the “liberal” and now liberal totalitarian Democratic Party, and more specifically its ugly DNC head. They are urban and ostensibly urbane. More exactly they are cosmopolitan: they firmly believe the world is their oyster. They relate to their exact counterparts in Latin America, Africa, the Middle East, Central, South and East Asia far easier and more naturally than they do with the untervolk of their own country.

    The main point is privilege has been expanded over many decades to include most people who describe themselves as educated, especially professionally educated, who are then employed with laptops in a wide variety of “professions.” But by itself this does not explain the depth of the hatred these people have come ineluctably to feel for all those who live on the other side of their sunny side of the street. Hilary named them: the deplorables.

    The educated professional classes work for—get their money from—specific deep, structural class interests. For abbreviation’s sake, the Fortune 500. Now the Fortune 500 are not new entities. Some existed when Marx wrote Das Capital. They were then, and have always been, globalists. After 150+ years of global growth they want to bury the nation-state and the “international” nation-state system. And now they have a big constituency: all the non-deplorables of the world.

    The reason they, the globalist class leadership, are desperate (to put it mildly) to rid themselves of Trump no later than January 2121, is that Trump’s put the brakes on their world-governance project. This is now a fight to the death.

  • Brexit Matters: What Next?

    SOURCE: Kalypso Nicolaïdis

    On February 1, I joined the wonderful France24 team which came from Paris to cover it all from London’s Westminster Tower (see backdrop). Back to back French and English of course. I will continue, as with the last three years working with F24, to try both to explain but also to argue for a more constructive, gentler Brexit. Joined by Femi Oluwole, spokesman for the next generation, anti-Brexit activist who co-founded  “Our future Our choice”.  And by two Brexiters Alex Story, from “Leave EU Business group” and CEO of a property company and former Brexit Party MEP, Ben Habib — envers et contre tout, we must continue to listen to each other’s stories.  In English with Katherine Nicholson: https://www.france24.com/en/europe/20200201-au-revoir-europe-britain-heads-uncharted-waters-leaves-eu and in French, with journalist Caroline de Camaret: https://www.france24.com/fr/europe/20200201-brexit-le-d%C3%A9but-de-la-fin
    White Cliffs of Dover on the night:

    img_8595

    Publications

    • “Brexit Arithmetics,” in J. Armour and H. Eidenmüller (eds.), Negotiating Brexit (Munich/Oxford: C.H. Beck/Hart Publishing), 2017

    Additional Media

    The Campaign

  • Eugenics and Boris Johnson

    Warning from Jacky Peacock: This is what happens when right-wing elite politicians get to run a country.

    The London Economic | It’s 2020, and eugenics is back on the agenda

    https://www.thelondoneconomic.com/opinion/its-2020-and-eugenics-is-back-on-the-agenda/17/02/

    Comment from W.H.: Is woke policy on abortions and homosexuality anything other than a different way of serving the same population reduction agenda? As for equality, it is a desideratum, not a reality. To make issues like this party political is to promote divide-and-rule. It would be good for people on both sides of issues like this to curb their passions and calm down. Or stop feigning indignation. Party politicising is not the only way to express disagreement.