https://www.rizospastis.gr/story.do?id=13338924

ΤΟΜΕΑΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΚΕ – ΚΝΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ

Τιμή στους αλύγιστους της ταξικής πάλης και μαχητικό μήνυμα ενάντια στα σχέδια αλλοίωσης της ιστορικής μνήμης

Μεγάλη εκδήλωση στο κτίριο των πρώην Φυλακών Αίγινας

Με μια μεγάλη εκδήλωση το πρωί της Κυριακής, στο ιστορικό κτίριο των Φυλακών Αίγινας οι Τομεακές Οργανώσεις Πειραιά του ΚΚΕ και της ΚΝΕ και τα παραρτήματα Πειραιά της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ απέδωσαν φόρο τιμής στους κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές που φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν σε ακόμα ένα κάτεργο του αστικού κράτους, παραμένοντας αλύγιστοι, παίρνοντας δύναμη από την πίστη τους στο δίκιο του λαού, στον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Ταυτόχρονα η μαζική εκδήλωση που αγκαλιάστηκε από πλήθος κόσμου, όλων των ηλικιών, ανάμεσά τους και πολλούς κάτοικους του νησιού, έστειλε μαχητικό μήνυμα εναντίωσης στα σχέδια αλλοίωσης της ιστορικής μνήμης.

Και συγκεκριμένα στην απαράδεκτη απόφαση κυβέρνησης και Περιφέρειας Αττικής να παραχωρηθεί μέρος του ιστορικού κτιρίου των πρώην Φυλακών Αίγινας σε ΜΚΟ για τη δημιουργία «Μουσείου Φιστικιού».

«Οι φυλακές της Αίγινας δεν πουλιούνται, δεν νοικιάζονται, δεν εξαγοράζονται. Η υπεράσπιση της ιστορίας του λαού μας και της Αίγινας είναι υπόθεση όλων μας», έγραφε το πανό στην κεφαλή της μαχητικής πορείας από το λιμάνι στον χώρο των Φυλακών.

Εκεί με πολύ ενδιαφέρον οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν την ξενάγηση για την ιστορία του πρώτου κτιρίου του νεοελληνικού κράτους που ξεκίνησε να χτίζεται το 1828 και βέβαια για τις ηρωικές σελίδες που γράφτηκαν σε αυτό από τους πολιτικούς κρατούμενους που φυλακίστηκαν εκεί. Η ξενάγηση έγινε από την Αντωνία Δημητρουλάκου, Γραμματέα της ΚΟ Αίγινας του ΚΚΕ και την Ζωή Γεωργιάδου, καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

Ξεχωριστή στιγμή ήταν όταν τον λόγο πήρε η κυρία Φλώρα Αλυφαντή, μεταφέροντας τις παιδικές της μνήμες ως κάτοικος της περιοχής. Οπως όταν οι κρατούμενοι με σπάγκο κατέβαζαν από τα παράθυρα φιγούρες του καραγκιόζη που έφτιαχναν μόνοι τους και τις χάριζαν στα παιδιά. `Η όταν ενημέρωναν τον λαό του νησιού «λαέ της Αίγινας, μας πάνε για εκτέλεση».

Ακολούθησε η κεντρική εκδήλωση με ομιλητή τον Νίκο Αμπατιέλο, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτή Α’ Πειραιά του Κόμματος.

Χαιρετισμό απηύθυνε ο Νίκος Φάσσας, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και Γραμματέας της ΤΟ Πειραιά της ΚΝΕ, σημειώνοντας μεταξύ άλλων: «Είμαστε εδώ, ως Νεολαία του ΚΚΕ, που πάμε κόντρα στο ρεύμα και στα καλέσματα του συστήματος για υποταγή στο όνομα πάντα του “ρεαλισμού”. Γιατί η προσπάθεια να μετατραπεί αυτός εδώ ο ιερός τόπος σε ένα απλό κτίριο με εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, δεν είναι καθόλου αθώα, ούτε τυχαία, έχει ακριβώς αυτόν τον στόχο, να σβήσουν οι γενιές που θα μαθαίνουν, θα διδάσκονται, θα εμπνέονται από τα πιο μεγάλα ανθρώπινα ιδανικά που έκαναν στην Ιστορία τον λαό μας γίγαντα!».

Χαιρετισμό απηύθυνε ο Νίκος Φάσσας, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και Γραμματέας της ΤΟ Πειραιά της ΚΝΕ, σημειώνοντας      

Στην εκδήλωση χαιρέτισε επίσης ο Νίκος Τριανταφύλλου, μέλος του ΔΣ του ΣΦΕΑ, ο οποίος ξεκαθάρισε πως «είμαστε αντίθετοι σε κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα στα ιστορικά αυτά μνημεία. Απαιτούμε, με κρατική ευθύνη, τη συντήρησή τους και την εξασφάλιση των απαιτούμενων συνθηκών, ώστε οι χώροι αυτοί να είναι προσβάσιμοι σε όσους επιθυμούν να τους επισκεφτούν, είτε μεμονωμένα, αλλά κύρια, οργανωμένα με τους μαζικούς φορείς του κινήματος και της νεολαίας».

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μουσικό πρόγραμμα από τους Κώστα Βλαχούτσο, Λήδα Καλλιόπη Αγγέλου και Περικλή Μαλακατέ.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν επίσης η Διαμάντω Μανωλάκου, βουλευτής Β’ Πειραιά του ΚΚΕ, ο Στέλιος Μπενετάτος, περιφερειακός σύμβουλος Αττικής με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», ο Παναγιώτης Ηλίας, επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Αίγινας, και ο Σταύρος Τάσσος, πρόεδρος της ΕΕΔΥΕ.

Μετά το πέρας της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων.

Ο Ν. Αμπατιέλος και η Δ. Μανωλάκου κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο στον τότε τόπο εκτέλεσης στον Τούρλο.

Στο κοινοτάφιο στο νεκροταφείο της Αγ. Ειρήνης, επίσης τόπο εκτέλεσης, στεφάνι κατέθεσε ο Γιώργος Καλαμαράς, μέλος της ΕΠ της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και του Γραφείου της ΤΕ Πειραιά.

Νίκησε η πίστη στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, οι αξίες και τα ιδανικά που αυτός φέρει

Ο Ν. Αμπατιέλος στην αρχή της ομιλίας του σημείωσε:

«Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, σε ένα από τα πολλά κάτεργα που η αστική εξουσία επιχείρησε να φυλακίσει και να συντρίψει τους πιο πρωτοπόρους αγωνιστές της εργατικής τάξης, στην πλειοψηφία τους μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.

Ομως εδώ δεν νίκησαν η φυλακή και οι εκμεταλλευτές του λαού.

Νίκησαν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η συλλογικότητα, η πίστη στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, οι αξίες και τα ιδανικά που αυτός ο αγώνας φέρει.

Τέτοια σύγκρουση ήταν.

Δύο κόσμων.

Από τη μια ο κόσμος της εκμετάλλευσης, της βίας, του πολέμου, της καταστολής, της εξουσίας του κεφαλαίου.

Από την άλλη ο κόσμος της εργατικής τάξης, της συλλογικής πάλης, της πάλης για μια κοινωνία στο μπόι των ονείρων, στο μπόι των ανθρώπων, φράση συνδεδεμένη με τον φυλακισμένο και εδώ, στις φυλακές της Αίγινας, Νίκο Μπελογιάννη.

Κάθε πέτρα αυτού του κτιρίου κουβαλάει αυτή τη σύγκρουση.

Οι τοίχοι του γνώρισαν τον εγκλεισμό, τις διώξεις, τα βασανιστήρια, τον αποχαιρετισμό πριν την εκτέλεση.

Γνώρισαν όμως και κάτι πολύ ισχυρότερο: Αγωνιστές που δεν λύγισαν.

Γι’ αυτό και βρισκόμαστε σήμερα εδώ.

Οι φυλακές της Αίγινας είναι μία ακόμα απόδειξη των βαθιών ιστορικών ριζών που διαπερνούν την πάνω από 100 χρόνια Ιστορία του ΚΚΕ».

Η απάντηση της αλύγιστης στάσης βρίσκεται στην ίδια την ταυτότητα του κομμουνιστή

«Η αστική εξουσία τότε πίστευε ότι θα τσάκιζε το εργατικό κίνημα με τις φυλακές, τις εξορίες και τα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Σήμερα πιστεύει ότι θα το πετύχει με τον ρεαλισμό της υποταγής, της λογικής ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στη σημερινή βαρβαρότητα, αλλά και μέσα από τη χυδαία προσπάθεια να ξαναγραφτεί η Ιστορία», τόνισε ο Ν. Αμπατιέλος και εξήγησε πως αν κάτι χαρακτηρίζει τις φυλακές της Αίγινας, είναι η νίκη του ανθρώπου απέναντι στη βαρβαρότητα.

«Είναι η μετατροπή ενός τόπου που σχεδιάστηκε για να σπάει συνειδήσεις σε χώρο που έχτιζε αποφασισμένους ανθρώπους, με ατσάλινη θέληση» σημείωσε και αναφέρθηκε στις ηρωικές σελίδες που γράφτηκαν όπως η απόδραση των οκτώ κομμουνιστών τον Μάη του 1934, αλλά και στην καθημερινή προσπάθεια να αναπτυχθεί ζωντανή συλλογική δράση, μορφωτική και πολιτιστική μέσα στις φύλακες.

Σημείωσε σχετικά:

«Εστησαν βιβλιοθήκη περιφρουρημένη από τους δεσμοφύλακες.

Δημιούργησαν σχολείο για τους αναλφάβητους κρατούμενους με τη συμβολή του παιδαγωγού Μιχάλη Παπαμαύρου που είχε μεταφερθεί εδώ από τη Γυάρο το 1947, γράφοντας ένα αλφαβητάριο για τους αγράμματους και έξι ακόμη βιβλία.

Μελετούσαν ιστορία, οικονομία, φιλοσοφία, λογοτεχνία.

Μελετούσαν την επιστημονική θεωρία του κομμουνισμού.

Μελετούσαν την ίδια την πείρα του εργατικού κινήματος.

Μέσα στη φυλακή αναπτύχθηκε μια τεράστια πολιτιστική δραστηριότητα.

Εκδηλώσεις πολιτιστικές, επετειακές, μνήμης, με χορωδία, απαγγελίες, θέατρο και αθλητικούς αγώνες.

Ταυτόχρονα ο θεατρικός θίασος έπαιξε έργα της τότε περιόδου, αλλά και αρχαίες τραγωδίες.

Μετά από το 1945 υπήρχε μόνιμη σκηνή θεάτρου, επονομαζόμενη “Ηλέκτρα”, και Λέσχη της ΕΠΟΝ, επονομαζόμενη “Σουκατζίδης”.

Η μορφωτική δουλειά συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια της χούντας, χάρη σε μια μικρή ομάδα 17 πολιτικών κρατουμένων, που δεν πρόλαβαν να αποφυλακιστούν πριν το 1967.

Μέσω αυτής της ομάδας μεταβιβάστηκε στην επόμενη γενιά βιβλιοθήκη 1.000 βιβλίων!

Αποδείχτηκε κάτι τόσο πολύτιμο και για το σήμερα. Οτι η γνώση δεν είναι πολυτέλεια, ήταν και είναι όπλο και δύναμη.

Ηταν και είναι προϋπόθεση για να μπορεί ο εργάτης να γίνει πρωταγωνιστής της Ιστορίας.

Γι’ αυτό και οι φυλακές της Αίγινας δεν έγιναν μόνο τόπος μαρτυρίου.

Εγιναν εργαστήρι συλλογικότητας, αλληλεγγύης και πίστης στον άνθρωπο, σχολείο επαναστατικής διαπαιδαγώγησης.

Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ήττα που γνώρισε η αστική εξουσία μέσα σε αυτόν τον χώρο.

Γιατί δεν κατάφερε να μετατρέψει τη φυλακή σε τόπο υποταγής.

Οι ίδιοι οι κρατούμενοι την μετέτρεψαν σε τόπο αυτοπεποίθησης και στράτευσης στον τίμιο αγώνα της ανατροπής.

Ετσι τελικά απαντιέται και σήμερα το ερώτημα πώς ήταν δυνατόν άνθρωποι που ζούσαν πίσω από αυτά τα τείχη, μέσα σε συνθήκες στέρησης, απομόνωσης και συνεχούς τρομοκρατίας, όχι μόνο να μη λυγίσουν, αλλά να βγουν ακόμη πιο δυνατοί…

Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την ταυτότητα του κομμουνιστή».

Το ΚΚΕ αποτελεί το πραγματικό αντίπαλο δέος

«Η σύγκρουση των δύο κόσμων» δεν ανήκει στο παρελθόν, τόνισε ο Ν. Αμπατιέλος και εξήγησε:

«Είναι η ίδια σύγκρουση που ζει σήμερα ο εργαζόμενος που δεν έχει νερό, που δεν βρίσκει γιατρό, που βλέπει το παιδί του σε ακατάλληλο σχολείο, που πληρώνει πανάκριβα για να ζει χειρότερα.

Από τη μια οι ανάγκες των πολλών. Από την άλλη τα κέρδη των λίγων.

Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα και σήμερα, αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει, αυτό είναι πραγματική “πολιτική αλλαγή”.

Αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται σήμερα τα επιτελεία του συστήματος.

Οχι τη φθορά μιας κυβέρνησης. Οχι την εναλλαγή προσώπων. Αυτή μπορούν να τη διαχειριστούν. Το ‘χουν ξανακάνει…

Αυτό που πραγματικά τους ανησυχεί είναι η δυνατότητα να συναντηθεί η συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια και αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής με την ανατρεπτική πρόταση του ΚΚΕ».

Η παρακαταθήκη των αλύγιστων θα συνεχίσει να φωτίζει τους αγώνες

Αναφερόμενος στο κτίριο των φυλακών ο Ν. Αμπατιέλος υπογράμμισε πως «η ιστορία του δεν μπορεί να τεμαχιστεί, να αλλοιωθεί ή να υποβαθμιστεί στο όνομα της λεγόμενης αξιοποίησης.

Και όσοι βλέπουν το συγκεκριμένο κτίριο σαν φιλέτο και ευκαιρία για “μπίζνες” να το ξεχάσουν.

Ο λαός της Αίγινας έχει ήδη κάνει υπόθεσή του την υπεράσπιση της Ιστορίας του, το ΚΚΕ είναι εδώ και θα δώσει όλες τις δυνάμεις του σε αυτή την υπόθεση.(…)

Στο ιστορικό αυτό κτίριο δεν έχει θέση κανένα επιχειρηματικό συμφέρον.

Είναι τουλάχιστον προκλητικό κυβέρνηση, Περιφέρεια και τοπικοί άρχοντες να επικαλούνται ως δικαιολογία την ενίσχυση και ανάδειξη της τοπικής αγοράς.

Δεν πείθουν κανέναν και ιδιαίτερα τους κατοίκους του νησιού, που ζούνε καθημερινά το υποτιθέμενο ενδιαφέρον τους για τη ζωή και την καθημερινότητα του λαού της Αίγινας.

Γιατί η πραγματικότητα λέει ότι το 2026 ένα νησί λίγα χιλιόμετρα δίπλα από την Αττική δεν είχε νερό για 3 μήνες και μάλιστα για 2η φορά σε έναν χρόνο. Ακόμα και τώρα που μιλάμε, η λύση που δόθηκε είναι επισφαλής χωρίς την ύπαρξη εφεδρικού αγωγού.

Γιατί σήμερα κάτοικοι και γιατροί στο νησί κάνουν τον σταυρό τους μην τύχει κάποιο σοβαρό ιατρικό περιστατικό, μιας και η κατάσταση στο ΚΥ είναι τραγική. 1 παιδίατρος, 1 παθολόγος, βάρδια με 2 νοσηλεύτριες από το ΚΥ Πειραιά, διακομιδή με ασθενοφόρο μόνο με τον οδηγό και χωρίς την παρουσία γιατρού, αφού δεν υπάρχει το αναγκαίο προσωπικό. Και όλα αυτά για 13.000 κατοίκους οι οποίοι το καλοκαίρι πολλαπλασιάζονται.

Ακόμα και το πάγιο αίτημα της τοπικής κοινωνίας για ελικοδρόμιο στην περίπτωση έκτακτης διακομιδής στην Αθήνα παραμένει ανεκπλήρωτο.

Γιατί το 2026 τα παιδιά της Αίγινας περνούν 7-8 ώρες την ημέρα σε σχολεία ακατάλληλα, όπως το Δημοτικό Σχολείο των Αγίων Ασωμάτων δίπλα στο νεκροταφείο που είναι χτισμένο το 1947, ή το Δημοτικό Σχολείο Κυψέλης που είναι ακατάλληλο. Γιατί δεν υπάρχει ούτε καν ως προγραμματισμός η δημιουργία Ειδικού Σχολείου Δευτεροβάθμιας».

Κλείνοντας ο Ν. Αμπατιέλος σημείωσε:

«Η σημερινή μας παρουσία εδώ δεν αποτελεί μια απλή εκδήλωση μνήμης. Αποτελεί πράξη ιστορικής δικαιοσύνης. Αποτελεί υπόσχεση συνέχειας. Υπόσχεση ότι δεν θα επιτρέψουμε να σβήσει η αλήθεια για το τι συνέβη εδώ. Υποσχόμαστε πως θα ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια για να ανεγερθεί εδώ μνημείο τιμής και μνήμης. Είναι απόδειξη της κοινής πεποίθησης ότι η παρακαταθήκη των αλύγιστων κομμουνιστών της Αίγινας θα συνεχίσει να φωτίζει τους σημερινούς και αυριανούς αγώνες».