H ενασχόληση του Συλλόγου Ενεργών Πολιτών Αίγινας με τον Καποδίστρια ως πρωτοπόρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ξεκίνησε στις 22 Νοεμβρίου 2008 με ένα συνέδριο στο Ξενοδοχείο Δανάη στην Αίγινα, με τίτλο «Καποδίστριας-Σπινέλι-Ευρώπη».
http://www.enouranois.eu/enouranois/european_integration/synedrio.htm
Στο συνέδριο συμμετείχαν προσωπικότητες όπως οι πρέσβεις της Ελβετίας και της Ουκρανίας, ο αναπληρωτής διευθυντής του Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, ο Έλληνας ιστορικός Ανδρέας Κούκος, η Ελβετή ιστορικός Μισέλ Μπουβιέ-Μπρον, καθώς και ο τότε πρόεδρος του Συλλόγου Ενεργών Πολιτών Αίγινας, Στράτος Παντάβος. Παραθέτουμε από την τοπική δημοσιογραφική κάλυψη της εποχής (της Μαριλένας Γιαννούλη)
https://www.enouranois.eu/enouranois/english/european_integration/Marilenagiannouli.htm
«Ξεκινώντας από τον 18ο αιώνα μέσω του Καποδίστρια, προχωρώντας στον 20ό αιώνα μέσω του Σπινέλι και σκιαγραφώντας τα στοιχεία του σημερινού ευρωπαϊκού διαλόγου, άνοιξε έναν διάλογο για τις απαραίτητες μελλοντικές εξελίξεις στην Ευρώπη, με τις ιδέες αυτών των δύο ιστορικών προσωπικοτήτων ως αφετηρία, μέτρο και πρότυπο. Είναι σημαντικό ότι ένας τέτοιος διάλογος ξεκίνησε από την Αίγινα.
Ο Αλτιέρο Σπινέλι διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην ίδρυση του Ευρωπαϊκού Ομοσπονδιακού Κινήματος και άσκησε ισχυρή επιρροή στις πρώτες δεκαετίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα, συνέβαλε στην επανεκκίνηση της διαδικασίας ολοκλήρωσης τη δεκαετία του 1980. Μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, είχε διατελέσει μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για έξι χρόνια και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για δέκα χρόνια. Το κεντρικό κτίριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες φέρει το όνομά του. Ωστόσο, υπό το πρίσμα των σημερινών εξελίξεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση – της ανόδου του ευρωσκεπτικισμού, της αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ, της εγκατάλειψης από την ΕΕ της αρχικής επικοινωνιακής αποστολής της να αποτελεί φωνή υπέρ της ειρήνης – τα πλεονεκτήματα ενός διπλωματικού αναπροσανατολισμού προς τον παγκόσμιο Νότο φαίνεται σήμερα να κερδίζουν σταθερά έδαφος.
Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στον παγκόσμιο Νότο, οπότε η επιδίωξη ενός αναπροσανατολισμού προς μια τέτοια διπλωματία δεν είναι εύκολη υπόθεση αν αναληφθεί από την Ελλάδα. Όμως, το ιστορικό άλμα προς τα εμπρός που ενσαρκώνει η Ελληνική Επανάσταση και, πάνω απ’ όλα, η πολιτική κληρονομιά του Ιωάννη Καποδίστρια, είναι δύο παράγοντες που συμβάλλουν στη διευκόλυνση μιας τέτοιας αναπροσαρμογής.
Πολύ πριν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Καποδίστριας υπερασπίστηκε την ιδέα μιας ενοποιημένης Ευρώπης βασισμένης στην κοινή πολιτιστική κληρονομιά, τη συλλογική ασφάλεια και την αμοιβαία οικονομική συνεργασία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών ο Καποδίστριας προώθησε ενεργά μια ευρωπαϊκή συνομοσπονδία, οραματιζόμενος ένα σύστημα όπου οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα διευθετούσαν τις διαφορές διπλωματικά μέσω συλλογικής συμφωνίας και όχι μέσω πολέμου. Προώθησε την ένταξη μικρότερων, ανεξάρτητων εθνών σε ισότιμη βάση, θεωρώντας μια ισορροπημένη Ευρώπη ως απαραίτητη για τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα της ηπείρου. Στην Ελβετία συνέβαλε στη διαμεσολάβηση σε έντονες διαμάχες μεταξύ των ελβετικών καντονιών, συντάσσοντας ένα ομοσπονδιακό σύνταγμα που εξισορροπούσε την τοπική αυτονομία με μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση. Σήμερα, η κληρονομιά του ως «γεφυροποιού» μεταξύ της Ανατολικής και της Δυτικής Ευρώπης τιμάται σε ολόκληρη την ήπειρο και θα έπρεπε να τιμάται και περισσότερο.
Αίγινα 11η Ιουνίου 2026