Στρατηγική Αποτροπή
Γ. Χωλ.
Η εξαιρετική παρουσίαση του αντιναυάρχου Ηρακλή Καλογεράκη με θέμα τη στρατηγική αποτροπή, που χαρακτηρίζει ως εγγενές στοιχείο της πολιτικής του Ιωάννη Καποδίστρια, μπορεί δυστυχώς πολύ εύκολα να παρερμηνευθεί λόγω ενός παράγοντα που δεν υπήρχε στις αρχές του 19ου αιώνα: τα πυρηνικά όπλα. Ο όρος «αποτροπή» έχει ενσωματωθεί τόσο στενά στην ιδεολογική νομιμοποίηση που περιβάλλει την κατοχή πυρηνικών όπλων από ορισμένα κράτη, ώστε σήμερα να είναι δύσκολο να διαχωριστεί ο σίτος από το άχυρο. Και στην περίπτωση των πυρηνικών όπλων, το άχυρο είναι πολύ χαμηλής ποιότητας.Ο Ηρακλής Καλογεράκης επισημαίνει εύστοχα ότι «αυτό που σήμερα ονομάζεται στρατηγική αποτροπή είναι ίσως το πιο επίκαιρο στοιχείο στη σκέψη του Καποδίστρια, επειδή δεν ίσχυε μόνο για το 1821. Ισχύει για κάθε εποχή. Σε κάθε ιστορική περίοδο τα κράτη αντιμετωπίζουν το ίδιο δίλημμα: να καταφύγουν στον πόλεμο ή να προσπαθήσουν να τον αποτρέψουν. Ο Καποδίστριας επέλεξε το δεύτερο. Και η επιλογή του δεν ήταν προϊόν αδυναμίας. Ήταν αποτέλεσμα βαθιάς γνώσης της διεθνούς πολιτικής».Η εξίσωση της κατοχής πυρηνικών όπλων με την ικανότητα επιβολής συντριπτικής δύναμης είναι σχεδόν άρθρο πίστης στον σημερινό κόσμο που είναι κορεσμένος από τα μέσα μαζικής «ενημέρωσης». Έχει διεισδύσει στη γλώσσα (σε όλες τις γλώσσες άραγε ή μόνο σε ορισμένες όπως τα αγγλικά;) και εκφράζεται σε φράσεις όπως «go ballistic». Αλλά ποια είναι η πραγματικότητα; Μπόρεσε ο Truman να επιβάλει τις αμερικανικές προτιμήσεις για τα σύνορα της Πολωνίας στον Στάλιν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο απειλώντας ρωσικές πόλεις με πυρηνική καταστροφή; Όχι. (Πρόκειται επίσης για εποχή πριν οι Σοβιετικοί αποκτήσουν το δικό τους πυρηνικό οπλοστάσιο.) Μπόρεσαν ο Reagan και ο Bush να διαλύσουν τη Σοβιετική Ένωση απειλώντας ένα «περιορισμένο πυρηνικό πόλεμο» με πυραύλους Pershing ενάντια σε σοβιετικές πυρηνικές εγκαταστάσεις; Ναι. Επειδή το δυτικό κοινό είχε τρομοκρατηθεί μέχρι υστερίας από την προοπτική πυρηνικών επιθέσεων από τη Σοβιετική Ένωση, ενισχυμένη από το θέαμα των δυτικών πυρηνικών κονβόι που παρέλαυναν τα άγρια μεσάνυχτα στους δρόμους των δυτικοευρωπαϊκών πόλεων. .Στη σημερινή κατάσταση, όπου το Ιράν κατηγορείται ότι επιδιώκει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα (αγνοώντας δεκαετίες αρνήσεων από τους μουλάδες ότι είχαν τέτοια πρόθεση), ενώ από την άλλη πλευρά η κατοχή πυρηνικών όπλων από τη Βόρεια Κορέα παρουσιάζεται συνήθως από τα ίδια μέσα μαζικής ενημέρωσης ως ο λόγος για τον οποίο η χώρα αυτή, από την εποχή του πολέμου στην Κορέα, ΔΕΝ έχει δεχτεί επίθεση, η ασυνέπεια μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με τη συνειδητοποίηση ότι η διατήρηση του δόγματος της πυρηνικής αποτροπής είναι πιο σημαντική από ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ στρατιωτικό κριτήριο. Αυτό επίσης εξηγεί γιατί το σοβιετικό πυρηνικό οπλοστάσιο δεν εξαλείφθηκε όταν η «Δύση» είχε τη δυνατότηαύναμη να τελειώσει με αυτή την «απειλή» το 1991, όταν κατέρρευσε η Σοβιετικής Ένωση.
Το δόγμα είναι ότι τα πυρηνικά όπλα σημαίνουν δύναμη. Η απουσία πυρηνικών όπλων σημαίνει αδυναμία. Όμως, η πραγματικότητα είναι ότι τα πυρηνικά όπλα είναι είτε άχρηστα είτε σημαντική πηγή αδυναμίας. Αν τα πυρηνικά όπλα υπήρχαν στην εποχή του Καποδίστρια, όπως ο Γκορμπατσόφ πιο κοντά στις μέρες μας, δεν θα τα ήθελε ούτε αυτός.
againstthecurrent.org/wayne-hall/
www.globalresearch.ca/nuclear-weapons-and-representative-democracy/1806
https://www.enouranois.eu/enouranois/english/antinuclear/indexNuclear.htm