Αν πρόκειται να μιλήσουμε για τον Μαρξ, θα ήταν καλό να θυμηθούμε την παρατήρησή του (σε σχέση με τον Ναπολέοντα) ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται δύο φορές: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα.
Αυτό ισχύει και για τα γεγονότα του Μαΐου του 1968 στο Παρίσι. Ο πρωταγωνιστής εκείνης της παράστασης ήταν επίσης ένας κοκκινομάλλης, ο Daniel Cohn-Bendit, ο οποίος εμφανίστηκε ξαφνικά με τρόπο παρόμοιο με αυτόν που βλέπουμε τώρα στην Αδελαΐδα.
Ο Μάιος του 1968 οδήγησε στην ανατροπή του de Gaulle, ο οποίος ήθελε να βρει μια συνεννόηση με τη Σοβιετική Ένωση παρόμοια με αυτή που πολλοί σήμερα, συμπεριλαμβανομένων Αμερικανών υψηλού επιπέδου, επιθυμούν να δουν με τη Ρωσία του Πούτιν. Όχι ότι ο Πούτιν αποτελεί συνέχεια της ΕΣΣΔ. Θέλει να προχωρήσει μπροστά. Ίσως μάλιστα να βλέπει ένα σπυρί αλήθειας στην ιδέα που αγαπά ένα τμήμα της αμερικανικής ακροδεξιάς, ότι ο κομμουνισμός ήταν ένα κατασκεύασμα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών.
Όμως και ο Μάιος του 1968 ξεκίνησε ως μια προσπάθεια να «προχωρήσουμε», ξεφεύγοντας από τον σοβιετικό κομμουνισμό. Ένας βασικός στοχαστής αυτού που έγινε γνωστό ως «Μαρξισμός της Φρανκφούρτης» (ο Κον-Μπέντιτ επίσης συχνάζε στη Φρανκφούρτη) ήταν ο Ούγγρος μαρξιστής Τζορτζ Λούκατς https://en.wikipedia.org/wiki/History_and_Class_Consciousness Ο Λούκατς έχει καλύτερη απάντηση για τη σημερινή εποχή από τους δογματικούς ελευθεριακούς.
Ωστόσο, η σύντομη μόδα των ιδεών του μετά το 1968 μεταξύ κάποιων περιθωριακών διανοουμένων δεν είναι πιθανό να επαναληφθεί.
Ο Cohn-Bendit έγινε γνωστός ως βουλευτής των Πρασίνων, αλλά επίσης έπληξε τη φήμη του λόγω ορισμένων δραστηριοτήτων στις οποίες φέρεται να εμπλέχθηκε με μικρά παιδιά. Τι καινούργιο υπάρχει λοιπόν;
Αξίζει να σημειωθεί ότι, στο πλαίσιο της Αυστραλίας, η Αδελαΐδα αναδύεται ως το επίκεντρο αυτού του αντανακλαστικού της επανάληψης. Η Αδελαΐδα δεν ιδρύθηκε από αξιωματικούς του ναυτικού και κατάδικους, αλλά από ελεύθερους άνδρες και γυναίκες, βρετανικής και γερμανικής καταγωγής, με μικρότερη ανάμειξη Ιρλανδών σε σύγκριση με τις ανατολικές πολιτείες της Αυστραλίας. Πώς εκφράζεται αυτή η ελευθερία σήμερα; Εκδηλώνεται άραγε ως επαρχιωτισμός και μικροπρέπεια;
Η παρόρμηση να «επιστρέψουμε στις ρίζες» είναι σημαντική για τους ανθρώπους, αλλά και για τα κράτη, που φαίνεται να χάνουν τον προσανατολισμό τους ή να τον έχουν ήδη χάσει. Αυτό είναι σημαντικό στην Ελλάδα, όπου μένω, όπου οι ρίζες δεν βρίσκονται κυρίως στην ειδωλολατρική αρχαιότητα – αν και υπάρχει μεγαλύτερη ζήτηση από ξένους τουρίστες για αυτή την ιδέα –, αλλά στην ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους στην Αίγινα στις 26 Ιανουαρίου 1828 από τον δολοφονημένο πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια.
https://main.cse-initiative.eu/?p=1873
Το σημείο εκκίνησης για τον «ευρωπαϊκό» οικισμό στην Αυστραλία είναι η άφιξη του Πρώτου Στόλου και η ίδρυση, και πάλι στις 26 Ιανουαρίου, το 1788, της αποικίας της Νέας Νότιας Ουαλίας, την οποία ακολούθησε το 1823 η σύσταση του Νομοθετικού Συμβουλίου της Νέας Νότιας Ουαλίας. Αν οι Αυστραλοί επιθυμούν να βρουν τα σημεία αναφοράς τους ως πολιτικό σύνολο, αυτό είναι το σημείο εκκίνησης. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα της «Αυστραλίας».
←Η Ρωσία ενδέχεται να απαιτήσει την επαναφορά του ΝΑΤΟ στα επίπεδα του 1997 | Z