Η συνειδητοποίηση ότι ένας συνομιλητής επιδιώκει να εμπλέξει κάποιον σε ένα σενάριο «διαίρει και βασίλευε» και έτσι να εκμεταλλευτεί τις διαφωνίες του με έναν άλλο «παίκτη» προκειμένου να εξασφαλίσει την κυριαρχία και πάνω στους δύο, είναι σίγουρα καταστροφική για την εμπιστοσύνη, αλλά αποτελεί επίσης μια διαχρονική πραγματικότητα, όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στη ζωή γενικά.
Η αντίθεση σε αυτή την πρακτική είναι διαδεδομένη στη θρησκευτική ιδεολογία, όχι μόνο του Χριστιανισμού αλλά και πολλών άλλων θρησκειών. Ομολογουμένως, όχι όλων των θρησκειών. Μερικές φορές λέγεται ότι η υποκρισία είναι εγγενής στο θρησκευτικό ένστικτο και αυτό είναι αρκετά αληθές ώστε να μην είναι άχρηστο ως γενικός κανόνας.
Η 26η Ιανουαρίου 2028 σηματοδοτεί την 200ή επέτειο της ίδρυσης του σύγχρονου ελληνικού κράτους, στην Αίγινα, και την 240ή επέτειο των απαρχών του «δυτικού πολιτισμού» σε αυτό που σήμερα ονομάζεται Αυστραλία και τότε (και ακόμη και σήμερα) ονομαζόταν Νέα Νότια Ουαλία, με την ίδρυση μιας βρετανικής αποικίας καταδίκων στο Πορτ Τζάκσον, το σημερινό Σίδνεϊ.
Η ημερομηνία αυτή είναι αμφιλεγόμενη (και, κατά συνέπεια, αμφισβητείται) και στις δύο χώρες, αλλά υπερασπίζεται επίσης από ένα τμήμα των αντίστοιχων πληθυσμών στο όνομα της διαφύλαξης της «εθνικής κυριαρχίας».
Η αμφισβήτηση παίρνει τη μορφή, σε μία περίπτωση, κινητοποίησης πλήθους εχθρικών αντιπάλων που διαδηλώνουν με διάφορους νόμιμους και παράνομους τρόπους, και στην άλλη μέσω της παραμέλησης ιστορικών κτιρίων και μνημείων και της ενθάρρυνσης της απάθειας και του κυνισμού.
Η μία περίπτωση αφορά τη μεταμόρφωση μιας φυλακής σε μια νέα σύγχρονη χώρα, η άλλη τη μεταμόρφωση μιας νέας σύγχρονης χώρας σε φυλακή (σε κάποιο βαθμό στην πραγματικότητα και όχι μόνο ρητορικά).
Ακολουθεί μια σχετική διαφώτιση:
Από το «Son of Hydra» της Shelley Dark, σ. 382
«Έχω νέα από την Ελλάδα», λέει ο Άντο. «Από τις εφημερίδες. Θέλεις να ακούσεις;»
«Ξέρεις ότι θέλω!» Υψώνω τη φωνή μου.
«Ξέρεις ότι ο νέος Έλληνας βασιλιάς είναι Βαυαρός – Ρωμαιοκαθολικός; Οι φόροι του είναι υψηλότεροι από του Σουλτάνου και τα εξωτερικά χρέη παραμένουν. Είναι καταστροφή – ούτε σύνταγμα, ούτε δημοκρατία. Καταδίκασαν τους Ύδριους ήρωες του πολέμου μας σε θάνατο και τους χάρισαν μόνο υπό πίεση.»
Ο Δάμος λέει: «Δεν άκουσες ότι ο φίλος του Γκίκα, ο Σπυρίδων Τρικούπης, υποβάλλει αίτηση στον Άγγλο βασιλιά να χαρίσει χάρη στους άνδρες που πολέμησαν στην επανάσταση;»
Η πικρία μου καίει το πρόσωπο. (σκέφτεται ο Γκίκας) «Είχε την ευκαιρία να κάνει κάτι όταν ήμασταν στη Μάλτα. Έχει ξεχάσει ότι υπάρχουμε.»
Ο Άντο συνεχίζει. «Λοιπόν, μετέφεραν την κυβέρνηση στην Αθήνα, που είναι ακόμα σε ερείπια. Και μιλούν γαλλικά αντί για ελληνικά. Φορούν δυτική ενδυμασία.»
Δυσκολεύομαι να το φανταστώ. «Η Ύδρα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι πριν τον πόλεμο.»
Αφήνω την κούπα μου πάνω στο τραπέζι. «Λοιπόν, Άντο, είσαι ακόμα Έλληνας;»
«Ακόμα κι αν μου δοθεί χάρη, Γκίκα, θα μείνω στη Νέα Νότια Ουαλία. Φέτος πουλάω την πρώτη μου σοδειά σιταριού. Κάποια μέρα θα αγοράσω τη δική μου γη.»