Η εκλογική ήττα του Βίκτορ Όρμπαν και η απερίγραπτη συμπεριφορά του Τραμπ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πολιτική αξία των λαϊκιστών της δεξιάς είναι περιορισμένη και ότι απαιτείται μια καλύτερη θεωρητική βάση για το «Κίνημα της Ελευθερίας».
Η Ελλάδα έχει πειραματιστεί με ένα κοινοβουλευτικό σύστημα δυο σωμάτων αλλά επέλεξε τελικά να υιοθετήσει ένα μονοκαμεραλικό σύστημα. Οι απαιτήσεις της καθολικής ψηφοφορίας μπορούν να ικανοποιηθούν αν μόνο μία από δύο κοινοβουλευτικές αίθουσες βασίζεται στην καθολική ψηφοφορία αλλά, προκειμένου να γίνει αυτό, προφανώς χρειάζεται κοινοβούλιο τουλάχιστον δύο σωμάτων.
Υπάρχουν πολλά μειονεκτήματα στην καθολική ψηφοφορία. Ιστορικά, δεν έχει εφαρμοστεί παντού στο κοινοβουλευτισμό.
Η εμπειρία κατά τη διάρκεια της «πανδημίας» του COVID οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο περισσότερος κόσμος επιθυμεί να ακολουθεί τις επιταγές εκείνων που αντιλαμβάνεται ως εξουσία και, σε πολλές περιπτώσεις, επίσης να στοχεύουν τους συμπολίτες τους που θεωρούνται (από την «εξουσία») ότι αψηφούν την εξουσία. Δεν θα έπρεπε να είναι ταμπού το να το δεχτούμε αυτό ως κάτι το φυσιολογικό και δεδομένο. Το ζητούμενο είναι να βρεθούν τρόποι να ελαχιστοποιήσουμε τις αρνητικές του συνέπειές.
Θα βοηθούσε άραγε στην επίτευξη ενός τέτοιου στόχου η παροχή μιας εναλλακτικής λύσης απέναντι στις εκλογές που βασίζονται στην καθολική ψηφοφορία; Η κλήρωση (η επιλογή πολιτικών μέσω κλήρωσης) κατείχε κάποια θέση στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και θα έπρεπε να συμπεριληφθεί μεταξύ των μεθόδων που εξετάζονται σήμερα με πνεύμα ορθολογισμού. Το πιο προφανές σχετικό πρόβλημα είναι ότι ενδεχομένως θα οδηγούσε στην ανάδειξη ακατάλληλων προσώπων.
Αυτό το μειονέκτημα θα μπορούσε ενδεχομένως να αντιμετωπιστεί με τη σύσταση ενός δικαστηρίου, το οποίο θα έχει ως αποστολή να προσδιορίζει όχι ποιος θα ήταν κατάλληλος να διαδραματίσει ρόλο στη δημόσια ζωή, αλλά ποιος ΔΕΝ θα ήταν κατάλληλος. Οι πολίτες που αισθάνονται ότι καλούνται να αναλάβουν δημόσιο ρόλο (ή να προτείνουν κάποιον άλλο για τέτοιο ρόλο) θα μπορούσαν να ενθαρρύνονται να το δηλώσουν δημοσίως και στη συνέχεια το δικαστήριο (με τη βοήθεια των απόψεων του ευρύτερου κοινού) να αποφασίζει ποιος χρειάζεται να αποκλειστεί. Η εμπειρία δείχνει ότι ο πληθυσμός, σε κάθε περίπτωση, είναι πολύ καλύτερος στο να λέει τι δεν θέλει παρά στο να επινοήσει εποικοδομητικές ιδέες.
Η επιλογή των βουλευτών θα γινόταν τότε με κλήρωση μεταξύ των επιλέξιμων υποψηφίων. Αυτοί οι υποψήφιοι θα αποτελούσαν ένα δεύτερο κοινοβουλευτικό σώμα. Οι βουλευτές του δεύτερου σώματος θα μιλούσαν ως άτομα, θα ήταν απρόσιτοι για τους δημοσιογράφους και άλλους υποψήφιους μεσάζοντες και θα επικοινωνούσαν απευθείας με το κοινό και με τους συναδέλφους τους. Θα συνεχίσει να υπάρχει το είδος της πολιτικής και των πολιτικών που ήδη ξέρουμε, αλλά θα ανταγωνίζονται τώρα για μια εντολή με τη δεύτερη Βουλή. Ποια Βουλή θα λαμβάνει αποφάσεις και ποια θα έχει συμβουλευτικό ρόλο θα καθορίζεται από το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος που θα διεξάγεται κάθε πέντε χρόνια ή σε άλλη συμφωνημένη περίοδο και δεν θα υπάρχουν άλλα δημοψηφίσματα.
Η πολιτική βάση της δεύτερης Βουλής θα αποτελείται από άτομα που έχουν δηλώσει ότι δεν επιθυμούν να ψηφίσουν τους πολιτικούς και τους υποψήφιους της πρώτης Βουλής και δεν θα τους επιτρέπεται να το πράξουν, εκτός εάν αποφασίσουν να ενταχθούν ή να επανενταχθούν στο εκλογικό σώμα της πρώτης Βουλής. Αυτή η ιδέα συζητήθηκε για πρώτη φορά μεταξύ γνωστών μας κατά τη διάρκεια των περιοριστικών μέτρων λόγω της COVID από συμμετέχοντες στη World Freedom Alliance και έχει καταγραφεί, με περαιτέρω επεξεργασία (στα αγγλικά).
Ο Βαρουφάκης έχει δηλώσει ότι το ιδανικό θα ήταν η εξουσία να βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων που «δεν επιθυμούν την εξουσία». Ωστόσο, δεν έχει εξηγήσει πώς θα μπορούσε να υλοποιηθεί μια τέτοια ιδέα, με αποτέλεσμα να παραμένει κάτι σαν «φουμάρα», όσο ενδιαφέρουσα και να είναι ως σκέψη.
halva.proboards.com/post/2531
halva.proboards.com/post/3245
halva.proboards.com/post/3253