Yanis Varoufakis sits down with David Marr to reflect on the war on Iran, the failures of the Democracy in Europe Movement, cancelling his appearance at Adelaide Writers’ Week and being charged with promoting drug use for admitting to taking ecstasy at Sydney Mardi Gras nearly forty years ago. https://www.abc.net.au/listen/programs/latenightlive/yanis-varoufakis-iran-war/106421524 … Continue reading
admin
https://rumble.com/v76q45y-an-interview-with-bruce-pardy-about-independence-for-alberta.html?utm_source=substack&utm_medium=email https://cairnsnews.org/2026/02/27/labor-government-treats-states-like-cash-cows-milking-resources-starving-their-potential-time-to-secede/ … Continue reading
If, as it seems, the president of the United States takes orders from Israel, this makes Israel today’s arch-imperialist power, which is strange insofar as Israel apparently, alone, among history’s successive hegemonic powers, is uniquely lacking in an ideological justification with something approaching plausibility for external, and not just internal, consumption. To be God’s chosen people can surely be flattering and praiseworthy only to those who can see themselves as included in this category. Does this mean that such an imperialist power can rely only on blackmail to maintain its position? The first of the European powers to seek hegemony over the New World was Portugal, whose supremacy was quickly challenged, with the assistance of the Dutch, by Spain. Here is a timeline, presented by Robin Blackburn in his book “The Making of New World Slavery” (p.9) “The theory of empire which the Portuguese, Spanish, French, Dutch and English came to expound appealed to God-given rights, but with interesting differences of emphasis. The Portuguese emphasized their rights as “discoverers”, not so much of the land as of the sea-routes between Europe and the newly discovered coast; Portuguese captains were required to register navigational details of their discoveries as well as … Continue reading
Αν, όπως φαίνεται, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών λαμβάνει εντολές από το Ισραήλ, αυτόκαθιστά το Ισραήλ τη σημερινή υπεριμπεριαλιστική δύναμη, κάτι που είναι παράξενο, καθώς τοΙσραήλ, προφανώς, μόνο του, μεταξύ των διαδοχικών ηγεμονικών δυνάμεων της ιστορίας, στερείταιιδεολογικής δικαιολογίας που πλησιάζει (έστω) την ελάχιστη πειστικότητα για εξωτερική, και όχι μόνοεσωτερική, κατανάλωση. Το να είσαι ο εκλεκτός λαός του Θεού μπορεί σίγουρα να είναι κολακευτικόκαι αξιέπαινο για όσους είναι ικανοί να βάλουν τον εαυτό τους σε αυτή την κατηγορία. Αλλά για τουπόλοιπο κόσμο; Επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι μια τέτοια δύναμη μπορεί να βασίζεται μόνο στονεκβιασμό για να διατηρήσει τη θέση της; Η πρώτη από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις που επιδίωξε την ηγεμονία στον Νέο Κόσμο ήταν η Πορτογαλία, της οποίας η υπεροχή αμφισβητήθηκε γρήγορα, με τη βοήθεια των Ολλανδών, από την Ισπανία. Ακολουθεί ένα χρονοδιάγραμμα, που παρουσιάζεται από τον Robin Blackburn στο βιβλίο του «The Making of New World Slavery» (σ. 9) «Η θεωρία της αυτοκρατορίας που διατύπωσαν οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί και οι Άγγλοι επικαλείτο τα θεόσταλτα δικαιώματα, αλλά με ενδιαφέρουσες διαφορές στην έμφαση. ΟιΠορτογάλοι (1) τόνιζαν τα δικαιώματά τους ως «ανακαλύπτες», όχι τόσο της γης όσο των θαλάσσιωνδιαδρομών μεταξύ της Ευρώπης και των νεοανακαλυφθέντων ακτών. Οι Πορτογάλοι … Continue reading
Η πλημμύρα μεταναστών από παντού που εισρέει επί του παρόντος στην Αυστραλία, σε μια αδιαμφισβήτητη προσπάθεια να αλλάξει ο δημογραφικός χαρακτήρας του πληθυσμού, φαίνεται να προορίζεται να μετατρέψει την Αυστραλία σε μια κακή (ακόμη χειρότερη) αντιγραφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιος δεν έχει δει τη φωτογραφία (μια φωτογραφία;) των πλήθων στο Μελβούρνη έξω από το σταθμό Flinders Street, όπου δεν υπάρχει σχεδόν κανένα «λευκό» πρόσωπο. Αλλά αυτή η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί, ειδικά αν λάβουμε υπόψη την επιτυχία του Ισραήλ να καθιερώσει τα εβραϊκά ως γλώσσα του κράτους, σε έντονη αντίθεση με την αποτυχία της Ιρλανδίας να καθιερώσει την ιρλανδική γλώσσα ως lingua franca της χώρας. Η προσπάθεια να μετατραπεί η Ουκρανία σε «το νέο μεγαλύτερο Ισραήλ» έχει προφανώς αποτύχει. Ίσως είναι καιρός να πάρουμε μερικές ιδέες από έναν από τους επιτυχημένους τομείς της αποικιοποίησης της Παλαιστίνης: την ισραηλινή γλωσσική πολιτική. Τα εβραϊκά έχουν εισαχθεί με επιτυχία ως η κύρια γλώσσα του ισραηλινού κράτους, αντικαθιστώντας τα Yiddish και αντικαθιστώντας ή τουλάχιστον επισκιάζοντας τις εθνικές γλώσσες των πολλών χωρών από τις οποίες έχουν έρθει εβραίοι μετανάστες στο Ισραήλ. Στην Αυστραλία, η «πολιτική της λευκής Αυστραλίας», που επιβίωσε μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα, έχει αντικατασταθεί σε επίσημο επίπεδο από μια σχεδόν θρησκευτική εξιδανίκευση των «πρώτων λαών» της … Continue reading