Οι φάροι ως μοναστήρια

Written by

in

Δημοσιεύθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2026 από τον διαχειριστή

Wayne Hall

Ο Edward Gibbon θεώρησε την παρακμή και την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως «τον θρίαμβο της βαρβαρότητας και της θρησκείας». Αν η «δεύτερη έλευση του Χριστού» πρόκειται να είναι ένα γεγονός όχι στην ιστορία της θρησκείας αλλά στην ιστορία της επιστήμης, της γνώσης και του διαφωτισμού, έχουν άραγε οι φάροι μέλλον ως «μοναστήρια» ενός πολυκεντρικού και – μεταθρησκευτικού – κόσμου;

Η παρούσα ανάλυση γράφεται από την Ελλάδα, η οποία εκ πρώτης όψεως δεν βρίσκεται σε καλή θέση για να συμμετάσχει ενεργά στη μετάβαση προς έναν πολυπολικό κόσμο που θα συνεπαγόταν υποβάθμιση του κύρους της Ευρώπης, του Χριστιανισμού και της «Δύσης». «Η Δύση», στην οποία η Ελλάδα συχνά θεωρείται ότι δεν ανήκει πλήρως… είναι η Δύση του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού, των «Φράγκων», των Βαυαρών που κυβέρνησαν την Ελλάδα στις δεκαετίες που ακολούθησαν μια επανάσταση που θεωρήθηκε επιτυχής, της ναζιστικής κατοχής κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (ήταν αυτό πραγματικά η «Δύση»;). Οι Έλληνες είναι περήφανοι για το γεγονός ότι η ίδια η λέξη «Ευρώπη» είναι τόσο αδιαμφισβήτητα ελληνική. Και αποτελεί πηγή υπερηφάνειας για την Ελλάδα το γεγονός ότι η προσπάθεια της Ιταλίας να ανατρέψει την ιστορική κατανομή του εκπολιτιστικού ρόλου της Ελλάδας έναντι της Ιταλίας, αναβαθμίζοντας την τελευταία στο καθεστώς του αποικιοκράτη και καθιστώντας την πρώτη αποικιοκρατούμενη, ηττήθηκε – κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από την άλλη πλευρά, η σημερινή ανάδειξη σε πρώτη γραμμή προσώπων τόσο εξωφρενικά ναζιστικού τύπου όπως η Ursula von der Leyen και ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz… αποπνέει προκλητικότητα (από ποιον και για ποιο σκοπό;). Υπάρχει μια αίσθηση déjà vu σε ολόκληρο το σενάριο, και τι σημαίνει αυτό; Η Pax Americana μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ευνοείται πλέον ούτε καν από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως αυτοπεποίθητη και ανοιχτά διακηρυγμένη πολιτική. Η άνοδος μιας κινεζικής και ρωσικής εναλλακτικής διεκδίκησης της παγκόσμιας ηγεμονίας φαίνεται να στερείται ενός βασικού στοιχείου που ιστορικά συνδέεται με την αυτοκρατορία: την επιβολή πολιτιστικής (συμπεριλαμβανομένης της γλωσσικής) κυριαρχίας. Και τι έχουν κοινό αυτά τα δύο κράτη, άλλωστε, εκτός από ένα παρελθόν του 20ου αιώνα με έναν μάλλον προβληματικό μαρξισμό (θα συμφωνούσε άραγε ο Lukacs;), από τον οποίο το ένα έχει αποστασιοποιηθεί ρητά και το άλλο έχει μετατρέψει σε ένα αινιγματικό υβρίδιο; Αποτελούν αυτά τα στοιχεία το πολιτισμικό πρόσωπο μιας νεοεμφανιζόμενης ηγεμονίας; Ίσως ναι, αλλά αν είναι έτσι, θα είναι sui generis.

Έχουν περάσει μόνο λίγα χρόνια από τη θριαμβευτική άφιξη στην Αθήνα των ηρωικών υπερασπιστών της ιατρικής ακεραιότητας, των επιστημονικών αρχών και της δημοκρατίας, του Reiner Fuellmcih και του Sucharit Bhakdi. Η εκστρατεία τους ήταν μια εκστρατεία αντίστασης στην εξαπάτηση, τη λογοκρισία και τη δολοφονική κρυφή ατζέντα ενός Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που προφανώς είχε πέσει στα χέρια εγκληματιών. Και οι δύο άνδρες χάρηκαν που βρέθηκαν στο «λίκνο της δημοκρατίας», επικαλούμενοι σαφώς αντιλήψεις που κανένας από τους δύο δεν φαινόταν να αντιλαμβάνεται ότι απειλούνταν σοβαρά, όχι μόνο πρακτικά αλλά και θεωρητικά. Παρουσιάζοντας τον Fuellmich στη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε την παραμονή μιας εντυπωσιακής δημόσιας συγκέντρωσης στο «Πάρκο της Ελευθερίας», ο Έλληνας καρδιολόγος Argyris Dalianis δήλωσε (μετάφραση από τα ελληνικά): «Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα για πολλούς λόγους, διότι έχουμε δύο προσωπικότητες από τον διεθνή χώρο που διακρίθηκαν ως επιστήμονες και όχι μόνο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι, νομίζω, ένα σύμβολο και, μετά από μερικά χρόνια, θα αποτελέσουν ένα ακόμη μεγαλύτερο σύμβολο για όλους τους ανθρώπους και όλες τις εποχές, επειδή δεν έχουν, αυτή τη στιγμή, την πολυτέλεια να λένε ό,τι λένε χωρίς να τιμωρούνται γι’ αυτό. Για τον ομιλητή που κάθεται δίπλα μου εδώ, κυκλοφορούν απεχθάνεις συκοφαντίες που τον στιγματίζουν με διάφορους τρόπους, γνωρίζοντας ότι εδώ στην Ελλάδα η παρουσία αυτών των ανθρώπων μπορεί να προκαλέσει αίσθηση. Αυτή η συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιείται έχει τη δυνατότητα να πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας όταν ολοκληρωθεί η επεξεργασία σε λίγες ώρες και αρχίσουν να κυκλοφορούν οι αντιδράσεις σε αυτήν.»

Ο Dalianis δεν είχε άδικο όταν ισχυρίστηκε ότι η συνέντευξη Τύπου που γινόταν τότε είχε «τη δυνατότητα να πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας», ούτε ότι η παρουσία στην Ελλάδα προσωπικοτήτων αναγνωρισμένης σημασίας στην Ευρώπη «μπορεί να προκαλέσει αίσθηση». Η Ελλάδα είναι, τελικά, μια χώρα της περιφέρειας της Δυτικής Ευρώπης. Όμως, στην περίπτωση αυτή, αυτό δεν συνέβη. Οι απολυμένοι και τελικά επαναπροσληφθέντες εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, οι οποίοι αποτελούσαν σημαντικό μέρος της βάσης υποστήριξης του Daliani όταν αυτός (όπως και τόσοι άλλοι) ξεκίνησε το συνήθως άκαρπο έργο της οικοδόμησης της βάσης του κόμματος μετά την αναταραχή του COVID, επανήλθαν γρήγορα σε πιο οικείες ρουτίνες και ανησυχίες. «Ο καθένας από εμάς έχει τις απόψεις του, οι οποίες βασίζονται σε κάποια επιστημονικά δεδομένα. Αν κάποιος έχει μια μειοψηφική άποψη σχετικά με τη σημασία ή την ένταση ενός συγκεκριμένου ζητήματος, τότε βρίσκεται εκτός πραγματικότητας και το συμπέρασμά του είναι επιστημονικά αβάσιμο. Δεν νομίζω ότι οποιοσδήποτε εργαζόμενος στον τομέα της υγείας, και ιδίως οι γιατροί, θα έλεγε κάτι που δεν υποστηρίζεται από επιστημονικά δεδομένα.» (Λόγια του Argyri Daliani. Δική μου μετάφραση.)

Αλλά ακόμα χειρότερο από αυτό, πριν περάσει πολύ περισσότερο από ένας χρόνος από την εμφάνισή του στην Αθήνα, ο Fuellmich είχε απαχθεί και, με πλήρη περιφρόνηση της νομιμότητας, φυλακιστεί στη Γερμανία.

Τον Ιούνιο του 2022, την εποχή που διαλύθηκε η πρώτη προσπάθεια του Fuellmich να διαχωρίσει την πραγματικότητα από τη μυθοπλασία σχετικά με τον ΠΟΥ και την ατζέντα του (η Ερευνητική Επιτροπή για τον Κοροναϊό), ο Reiner πραγματοποίησε τη δική του «στροφή προς τον παγκόσμιο νότο» με τη μορφή μιας διαδικτυακής συνέντευξης με την αυστραλιανή ακτιβιστική ομάδα του «κινήματος για την ελευθερία» Café Locked Out, η οποία πραγματοποιήθηκε από τη μικρή αγροτική πόλη Πόρτλαντ στη Βικτώρια της Αυστραλίας. https://open.spotify.com/episode/4v14gx5mrr5b0EYbC8v2o3

Αυτό που είπε ο Reiner στους ακτιβιστές του «Café Locked Out» καθιστά σαφές πόσο επικίνδυνος θεωρείται (από ορισμένους), αλλά τα κολακευτικά του σχόλια για τους Αθηναίους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας, τους οποίους είχε συναντήσει πρόσφατα, φαίνεται να προμηνύουν ορισμένους περιορισμούς. Σε αυτή τη συνέντευξη στο Πόρτλαντ διατυπώνει την αισιόδοξη εκτίμηση ότι αυτοί (όπως και ο ίδιος) «δεν θα λυγίσουν υπό πίεση». Και οι δηλωμένες ελπίδες του για το γερμανικό πολιτικό κόμμα του «die Basis» φαίνεται να μην έχουν αντέξει στο χρόνο. Επιστρέφοντας στο βόρειο ημισφαίριο, επανέρχεται το ερώτημα πώς η Ελλάδα του Reiner θα μπορούσε εύλογα να βρει τα προσόντα για συμμετοχή σε μια στροφή μακριά από την Ευρώπη προς τον «παγκόσμιο νότο».

Η απάντηση, όπως υποστηρίζεται εδώ, βρίσκεται στην επανάσταση του 1821. Η ημερομηνία αυτή είναι η ιστορικά αποδεκτή ημερομηνία έναρξης της εξέγερσης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία περιγράφεται ως εξέγερση Ελλήνων (οι περισσότεροι από τους οποίους, όπως και οι Αλβανοί που έκαναν το μεγαλύτερο μέρος των μαχών, θεωρούσαν τους εαυτούς τους χριστιανούς και «Ρωμίους» (Ρωμαίους), όχι Έλληνες (δηλαδή ειδωλολάτρες) (πράγμα που δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ήταν πιο θρήσκοι απ’ ό,τι εθνικιστές). Και δεν είναι η ημερομηνία ίδρυσης του νέου επαναστατικού κράτους, η οποία ήταν η 26η Ιανουαρίου 1828 (σαράντα χρόνια ακριβώς μετά την ανύψωση της Union Jack στο Port Jackson της Νέας Νότιας Ουαλίας) ή, εναλλακτικά, η 3η Φεβρουαρίου 1830 με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου και, μαζί με αυτό, την ευλογία της «διεθνούς κοινότητας» της εποχής (Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Ρωσία), ή, ως μεταγενέστερη σκέψη, μετά από κάποιες προσπάθειες να βρεθεί ένας Ευρωπαίος βασιλιάς πρόθυμος να ηγηθεί του κράτους, η ανακήρυξη του Βασιλείου της Ελλάδας στη Διάσκεψη του Λονδίνου του 1832.

Το ελληνικό κράτος που ανακηρύχθηκε στην Αίγινα στις 26η Ιανουαρίου 1828 είχε επικεφαλής τον διακεκριμένο (και αργότερα δολοφονημένο) διεθνή διπλωμάτη Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά μόνο στην Αίγινα αυτό αναγνωρίστηκε ως εγκαίνια, αν και μετά από δεκαετίες ακούραστης πίεσης από τους Αιγινίτες και άλλους θαυμαστές του Καποδίστρια, ένα ελληνικό προεδρικό διάταγμα αναγνώρισε τελικά (τον 21ο αιώνα) την 26η Ιανουαρίου ως ημερομηνία ελληνικής γιορτής «τοπικής σημασίας».

Θα μπορούσε να βοηθήσει την «στροφή της Ελλάδας προς τον παγκόσμιο νότο» (και την αυτοεκτίμηση της Αυστραλίας) αν η Ελλάδα μοιραζόταν αυτή την ημερομηνία με την Αυστραλία ως συμμαχική εθνική εορτή; Η επί του παρόντος αναγνωρισμένη εθνική εορτή της Ελλάδας, η 25η Μαρτίου, είναι, τελικά, η ημερομηνία όχι μιας εθνικής αλλά μιας θρησκευτικής γιορτής, της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Θα ωφελούσε το κύρος της Ελλάδας στην Ευρώπη και παγκοσμίως αν η 26η Ιανουαρίου γινόταν η εθνική εορτή της χώρας; Για να καθησυχαστούν οι ορθόδοξοι πιστοί – μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι δεν υπήρχε πιο ρητά ευσεβής ορθόδοξος χριστιανός από τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Και παρόλα αυτά, βρισκόταν στο πλευρό του Διαφωτισμού. Η εκπαίδευση, η σύγχρονη επιστήμη και οι οργανωμένοι κρατικοί νόμοι αποτελούσαν τον πυρήνα των στόχων του. Πίστευε ότι ένα μορφωμένο κοινό ήταν απαραίτητο για ένα ελεύθερο έθνος. Άνοιξε δημοτικά και γυμνάσια σε όλη την Ελλάδα, τα οποία δεν ήταν εμμονικά προσανατολισμένα στην κλασική μάθηση εις βάρος της κοινής λογικής. Ήθελε οι μαθητές να μάθουν πρακτικά επαγγέλματα, συμπεριλαμβανομένης της γεωργίας. Η προσέγγισή του στην ιατρική επιστήμη ήταν προοδευτική, συμπεριλαμβανομένης της επιλεκτικής χρήσης εμβολιασμών (π.χ. κατά της ευλογιάς). Απορρίπτοντας το κατεστημένο της αυθαίρετης εξουσίας των τοπικών πολέμαρχων και των πλούσιων γαιοκτημόνων, προώθησε αντ’ αυτού μια ενιαία κεντρική κυβέρνηση. Επίσης, τάχθηκε υπέρ της χειραφέτησης των Εβραίων – το 1830 παραχώρησε νομική ισότητα στους Εβραίους κατοίκους του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, καθιστώντας την Ελλάδα ένα από τα πρώτα ευρωπαϊκά έθνη που καθιέρωσαν ίσα πολιτικά δικαιώματα για τους Εβραίους.

Έχοντας μεγαλώσει στην Κέρκυρα, η οποία είχε μια εξέχουσα και ιστορική κοινότητα Ρομανιώτων και Σεφαραδιτών Εβραίων, ήταν εξοικειωμένος με την ένταξη των Εβραίων και την εβραϊκή ζωή στην περιοχή του Ιονίου. Το διάταγμά του του 1830 συνέβαλε στη διαμόρφωση του πολυπολιτισμικού πλαισίου ισότητας δικαιωμάτων που κληρονόμησε το μετέπειτα ελληνικό κοινοβουλευτικό κράτος, παρόλο που οι τοπικές διοικήσεις αντιμετώπιζαν μερικές φορές δυσκολίες στην πλήρη εφαρμογή του λόγω των παραμένοντων κοινωνικών προκαταλήψεων της οθωμανικής εποχής. Η βασική αρχή για τον ίδιο και όσους συμφωνούσαν μαζί του ήταν η ισότητα στη μεταχείριση, μια αρχή που θα παραμείνει εξίσου επίκαιρη το 2028 όπως ήταν και το 1828.

Ένας παράγοντας που περιπλέκει το έργο της αξιοποίησης του έργου του Καποδίστρια για να διευκολυνθεί η στροφή της Ελλάδας προς τον «πλανητικό νότο» είναι ότι ο ίδιος είναι σχετικά γνωστός μόνο σε ορισμένες συγκεκριμένες χώρες εκτός Ελλάδας: Ελβετία, Ρωσία, Βουλγαρία, Ρουμανία. Όταν ο Ιταλός πρώην ευρωβουλευτής, ο αείμνηστος Τζουλιέτο Κιέζα, επισκέφθηκε την Αίγινα το 2013 και μίλησε σε μια αξιομνημόνευτη δημόσια συζήτηση για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και το μέλλον της, δεν γνώριζε απολύτως τίποτα για τον Καποδίστρια (μέχρι που τον ενημέρωσαν οι Αιγινίτες). Στο αγγλόφωνο τμήμα του παγκόσμιου Νότου, και συγκεκριμένα στην Αυστραλία, η ελληνική διασπορά έχει συμβάλει σε κάποιες πρώτες ενδείξεις αναγνώρισης.

Στις 10 Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκε μια δημόσια εκδήλωση με μεγάλη συμμετοχή στο προάστιο Λάκεμπα του Σίδνεϊ, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας της Νέας Νότιας Ουαλίας, για τον εορτασμό της 250ης επετείου από τη γέννηση του Καποδίστρια. Ο Ελληνοαυστραλός πανεπιστημιακός λέκτορας Βασίλης Αδραχτάς παρουσίασε διάλεξη με θέμα τον Ιωάννη Καποδίστρια, «εξερευνώντας την κληρονομιά του πρώτου Κυβερνήτη του σύγχρονου ελληνικού κράτους και το όραμά του για το μέλλον της Αθήνας».

Προκειμένου ο πρώτος κυβερνήτης της σύγχρονης Ελλάδας να αποκτήσει «αναγνωρισιμότητα» μεταξύ των Αυστραλών που δεν έχουν ελληνική καταγωγή, θα ήταν ίσως χρήσιμο να εντοπιστεί ένας «Καποδίστριας του Νότου». Μου έχει περάσει από το μυαλό, κατά προσωπική μου κρίση, ότι ένας πιθανός υποψήφιος για κάποιο είδος ιστορικής συνεργασίας με τον πρώτο κυβερνήτη της σύγχρονης Ελλάδας θα ήταν ο πρώτος κυβερνήτης της Νέας Νότιας Ουαλίας, ο πλοίαρχος Arthur Phillip.

Ακολουθεί η άποψη της τεχνητής νοημοσύνης (AI):

Η σύγκριση του Arthur Phillip, του πρώτου Κυβερνήτη της Νέας Νότιας Ουαλίας (1788-1792), με τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας (1821-1831), αναδεικνύει ορισμένες ενδιαφέρουσες ομοιότητες ως ιδρυτικών ηγετών που είχαν αναλάβει το έργο της οικοδόμησης ενός νέου κράτους από το μηδέν. Αν και δραστηριοποιήθηκαν σε εντελώς διαφορετικά πλαίσια – ένας αποικιακός σωφρονιστικός οικισμός έναντι ενός κυρίαρχου μεταεπαναστατικού κράτους – μοιράζονται χαρακτηριστικά ως πρωτοπόροι διοικητές. Και οι δύο υπήρξαν οι κύριοι αρχιτέκτονες της δημιουργίας των αρχικών δομών των αντίστοιχων κυβερνήσεών τους, αντιμετωπίζοντας τεράστια αστάθεια.

Αυστηρή ηθική και όραμα: Ο Phillip διακρίνεται για τον «αυστηρό ηθικό του προσανατολισμό και τη σχολαστική του φύση, απαραίτητα για τη διαχείριση μιας αποικίας καταδίκων σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Ομοίως, ο Καποδίστριας ήταν γνωστός για την αφοσίωσή του στην οργάνωση μιας διαλυμένης κοινωνίας υπό το κράτος δικαίου.

Ο αγώνας για τους πόρους: Και οι δύο άνδρες δρούσαν σε σκληρά, στερημένα από πόρους περιβάλλοντα, αναγκασμένοι να λαμβάνουν δύσκολες αποφάσεις με περιορισμένη υποστήριξη από τις αρχές της μητρόπολης (το Λονδίνο για τον Φίλιπ· τις ευρωπαϊκές δυνάμεις για τον Καποδίστρια).

Προκλήσεις στην εξουσία: Και οι δύο αντιμετώπισαν αντίσταση από τις ίδιες τους τις τάξεις – κατάδικοι/πεζοναύτες για τον Phillip, και τοπικές πολιτικές φατρίες για τον Καποδίστρια.

Διαφορές

Στόχος του κράτους: Ο Phillip ιδρύε μια αποικία προορισμένη για φυλάκιση και ενδεχόμενη ανάπτυξη υπό βρετανική κυριαρχία. Ο Καποδίστριας οικοδομούσε μια ανεξάρτητη, σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Ιστορικό υπόβαθρο: Ο Phillip ήταν Βρετανός αξιωματικός του ναυτικού, ενώ ο Καποδίστριας ήταν διπλωμάτης με εκτεταμένη ευρωπαϊκή εμπειρία, ο οποίος λειτούργησε ως μεταβατική φιγούρα μεταξύ της οθωμανικής εποχής και της σύγχρονης Ελλάδας.

Ουσιαστικά, και οι δύο θα μπορούσαν να περιγραφούν ως ιδρυτικοί διοικητές που διαχειρίζονταν το χάος σε ένα νέο έδαφος.

Εναλλακτικό κείμενο

Arthur Phillip: ένας Καποδίστριας του νότιου ημισφαιρίου;

Η σύγκριση του Arthur Phillip με τον Ιωάννη Καποδίστρια αποτελεί μια ενδιαφέρουσα ιστορική παραλληλία, η οποία υποδηλώνει ότι και οι δύο ήταν πρωτοπόροι, αυταρχικοί ηγέτες, στους οποίους είχε ανατεθεί η αποστολή να οικοδομήσουν μια νέα κοινωνία από το μηδέν υπό χαοτικές συνθήκες.

Αν και δραστηριοποιήθηκαν σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους – ο Phillip ως αξιωματικός του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού που ίδρυσε μια αποικία καταδίκων στην Αυστραλία (1788-1792) και ο Καποδίστριας ως πρώτος αρχηγός κράτους μιας νεοαποκτηθείσας ανεξαρτησίας Ελλάδας (1828-1831) – υπάρχουν αξιοσημείωτες ομοιότητες στους ρόλους τους ως «οικοδόμοι κρατών».

Ομοιότητες ως «οικοδόμοι»

Ιδρυτές νέων οντοτήτων: Ο Phillip ίδρυσε την αποικία της Νέας Νότιας Ουαλίας και την πόλη του Sydney, ξεπερνώντας την πείνα και την τεράστια απομόνωση. Ομοίως, ο Καποδίστριας ανέλαβε την ηγεσία μιας Ελλάδας που είχε καταστραφεί από τον πόλεμο, θέτοντας τα θεμέλια του σύγχρονου ελληνικού κράτους στην Αίγινα και το Ναύπλιο.

Αυταρχικός τρόπος δράσης: Και οι δύο λειτουργούσαν ως πρακτικοί αυταρχικοί ηγέτες. Ο Phillip εξουσιοδοτήθηκε ως Κυβερνήτης να επιβάλλει αυστηρή πειθαρχία και τάξη στον πληθυσμό των καταδίκων. Ο Καποδίστριας, αντιμετωπίζοντας έντονες εσωτερικές διαμάχες, ανέστειλε το σύνταγμα για να δημιουργήσει μια λειτουργική κεντρική κυβέρνηση, ενεργώντας συχνά με απόλυτη εξουσία.

Οραματική ηγεσία: Ο Phillip ήταν γνωστός ως στρατηγικός στοχαστής που αναγνώριζε το δυναμικό της νέας γης και υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των αυτοχθόνων πληθυσμών στη γη, καθώς και την καλή μεταχείριση των καταδίκων. Ο Καποδίστριας ήταν επίσης ένας οραματιστής που είχε ως στόχο την οικοδόμηση σύγχρονων θεσμών (σχολεία, δικαστήρια, ορφανοτροφεία).

Byron

Ο ποιητής Λόρδος Byron είναι μια διεθνής προσωπικότητα, αναμφίβολα πιο γνωστή στο ευρύ κοινό από τον Ιωάννη Καποδίστρια ως ένας από τους dramatis personae της Ελληνικής Επανάστασης. Πιθανώς ο πιο γνωστός φιλέλληνας, ναύλωσε και εξόπλισε πλοία για να σπάσει την πολιορκία του Μεσολογγίου, οργάνωσε την έκδοση ελληνικών πολεμικών ομολόγων στην αγορά του Λονδίνου και συγκέντρωσε στρατεύματα σε συνεργασία με τον επαναστάτη ηγέτη Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Ο θάνατός του από πυρετό στο Μεσολόγγι κινητοποίησε τη διεθνή συμπάθεια και ώθησε τις δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις να παρέμβουν υπέρ της Ελλάδας. Η εμφάνιση στην Αυστραλία μιας Διακήρυξης του Φάρου του Cape Byron θα μπορούσε επομένως να προκαλέσει κάτι περισσότερο από μια αμυδρή εκδήλωση ενδιαφέροντος μεταξύ των υποστηρικτών της «στροφής προς τον παγκόσμιο νότο», ακόμη και αν ο Byron, από τον οποίο πήρε το όνομά του ο εν λόγω φάρος (από τον καπετάνιο James Cook), αποδειχθεί ότι δεν είναι ο πιο διάσημος Byron  —καθώς ο καπετάνιος Cook είχε πεθάνει εννέα χρόνια πριν γεννηθεί ο φιλελληνικός ποιητής Byron —, αλλά ο παππούς του τελευταίου, ο οποίος είχε κάνει το γύρο του κόσμου, ο αντιναύαρχος του Λευκού Στόλου «Foul-Weather Jack» Byron.

Φάροι

Μια τελευταία ερώτηση για την τεχνητή νοημοσύνη

Οι φάροι αποτελούν μέσο προστασίας από φυσικούς κινδύνους ή από ανθρωπογενείς κινδύνους;

Απάντηση

Οι φάροι αποτελούν μέσο προστασίας από φυσικούς κινδύνους.

Φυσικοί κίνδυνοι που αποτρέπουν οι φάροι

Κρυμμένα βράχια και ύφαλοι: Προειδοποιούν τα πλοία πριν προσκρούσουν σε σκληρά υποβρύχια βράχια.

Ρηχά νερά: Κρατούν τα σκάφη μακριά από αμμοσύρματα όπου μπορεί να κολλήσουν.

Επικίνδυνες ακτογραμμές: Δείχνουν στους ναυτικούς πού βρίσκεται η άκρη της ξηράς κατά τη διάρκεια σκοτεινών νυχτών.

Πυκνή ομίχλη και καταιγίδες: Χρησιμοποιούν δυνατές σειρήνες και έντονες ακτίνες φωτός για να καθοδηγήσουν τα πλοία όταν η ορατότητα είναι πολύ χαμηλή.

Γιατί δεν προορίζονται για ανθρωπογενείς κινδύνους

Δεν εμποδίζουν εχθρούς, πειρατές ή στρατιωτικές επιθέσεις

Ο μοναδικός τους σκοπός είναι να αποτρέπουν τυχαίες συγκρούσεις που προκαλούνται από τη γεωγραφία και τις καιρικές συνθήκες.

Σχόλιο από τον enouranois:

Ο τίτλος είναι υπερβολικός, αλλά η εξέλιξη της υπόθεσης είναι πραγματικά απαράδεκτη.
https://cairnsnews.org/2026/07/29/minns-and-nsw-labor-purge-christianity-from-police-ranks/

Δύο σημεία που πρέπει να επισημανθούν:
https://www.abc.net.au/news/2023-05-04/nsw-nationals-won-t-rule-out-ben-franklin-expulsion/102300944

Ο Ben Franklin θα πρέπει να προσκληθεί στην 200ή επέτειο της ορκωμοσίας του πρώτου κυβερνήτη της σύγχρονης Ελλάδας στην Αίγινα, στις 26 Ιανουαρίου 2028. Η 26η Ιανουαρίου είναι η διεθνώς (και εθνικά) μη αναγνωρισμένη ημερομηνία εγκαθίδρυσης του μεταεπαναστατικού σύγχρονου ελληνικού κράτους. Η Ελλάδα θα πρέπει να αποκτήσει και πάλι ένα διθάλαμο κοινοβούλιο (όπως η Νέα Νότια Ουαλία και όλες οι πολιτείες της Αυστραλίας εκτός από το Queensland), όπως είχε δύο φορές στην ιστορία της από την ίδρυση της σύγχρονης Ελλάδας. Ωστόσο, αυτό θα χρειαστεί βοήθεια. Δεν περιλαμβάνεται στις τρέχουσες ατζέντες.

More posts