Category: Ελληνικά

Βίντεο της συνέντευξης: https://www.youtube.com/watch?v=N1F4kyLKqvQ (αγγλικά με ελληνικούς υπότιτλους)

Γ. Χωλ: Καλωσήρθατε στην στην Αίγινα κύριε Κώστα Δουζίνα. Είστε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα επισκέπτεστε την Αίγινα στο πλαίσιο της προεκλογικής σας εκστρατείας υπ’όψη των εκλογών της 7ης Ιουλίου. Γίνατε βουλευτής μετά από μια μακρά πανεπιστημιακή καριέρα στο Ηνωμένο Βασίλειο και τώρα θα ήθελα αν είναι δυνατό να μιλήσουμε για ένα θέμα που είναι πολύ σημαντικό αυτή τη στιγμή και αυτό είναι τα πανευρωπαϊκά κινήματα πολιτών. Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να εγκαθιδρυθούν πανευρωπαϊκά κινήματα πολιτών από το καιρό των φεντεραλιστών, από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από τα πολύ πρώτα χρόνια. Μερικά από αυτά τα κινήματα είναι αρκετά παλαιά και έχουν χάσει την ελαστικότητα τους. Είναι μέρη της γραφειοκρατίας. Δεν κινούνται πάρα πολύ. Όμως υπάρχουν και άλλες πιο πρόσφατες προσπάθειες πιο ζωντανές αλλά ίσως επίσης λιγάκι προβληματικές. Ξεκίνησαν σαν κινήματα πολιτών, αλλά στην πορεία προστέθηκαν συγκεκριμένες απόψεις για σύνθετα θέματα για τις οποίες κατά κάποιον τρόπο απαιτούνται απλοϊκές στάσεις από τους συμμετέχοντες. Θα συμφωνούσατε με αυτή την διαπίστωση και πιστεύετε ότι όντως υπάρχει πρόβλημα; Mπορείτε να βοηθήσετε να βρεθεί λύση σε αυτό το πρόβλημα, αν είναι πρόβλημα;

Κ. Δουζίνας: Ευχαριστώ πολύ Γουέϊν για το καλωσόρισμα στο πανέμορφο νησί της Αίγινας. Κατάγομαι από τον Πόρο όποτε είμαστε κάπως γείτονες. Κοντοχωριανοί. Χαίρομαι ιδιαίτερα που βρίσκομαι στην Αίγινα σήμερα. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή, από την πρώτη σου ερώτηση. θα ήθελα επίσης να προσθέσω, παρεμπιπτόντως, ότι έχω διατελέσει καθηγητής στο Λονδίνο αλλά και σε διάφορα άλλα μέρη κοντά στην γενετειρά σου, όπως στη Μελβούρνη και στο Σύδνέϋ.

Γ.Χ.: Και στο Μρίσμπεν.

Κ.Δ.: Ναι, και εκεί. Ξεχνάω και εγώ πλέον. Εντάξει λοιπόν, έχεις απόλυτο δίκιο σχετικά με το ότι η ιδέα ενός πανευρωπαϊκού κινήματος, ενός κινήματος των πολιτών ή κάποιου άλλου είδους, έχει υπάρξει έμπνευση για την Ευρώπη από τον καιρό ίσως του Διαφωτισμού. Μία από τις σημαντικότερες στιγμές για τέτοιου τύπου προσεγγίσεις ήταν η περίφημη Βεντοτένε, η οποία συντάχτηκε από ιταλούς εξόριστους κατά τη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος του Μουσολίνι, συμπεριλαμβανομένων του διάσημου Σπινέλι. Και σ’εκείνο το μανιφέστο ακριβώς θίχτηκε η ιδέα μιας Ευρώπη των πολιτών η οποία θα ενσωμάτωνε όλους τους λαούς της ηπείρου σε ένα πανευρωπαϊκο κίνημα το οποίο τελικά θα καταργούσε σύνορα και θα δημιουργούσε κάτι σαν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Μ’έναν πολύ αξιοσημείωτο τρόπο έγινε λόγος για τέτοιες ιδέες και θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και δεν είχε άμεση σχέση με το Μανιφέστο του Βεντοτένε, είναι ίσως ένα έμμεσο αποτέλεσμα εκείνων των διαβουλεύσεων και εκείνης της ιδέας.

Γ.Χ.: Ναι, σωστά, μιλάγαμε πριν λίγες μέρες, είχαμε μια συνέντευξη, με τον γραμματέα του Σπινέλι. φυσικά συμμετέχει σε τέτοιες πρωτοβουλίες εδώ και δεκαετίες και έκανε κάποιες προτάσεις. Αλλά το ερώτημα είναι, πως μπορούν αυτά να συνδεθούν.

Κ.Δ.: Έχεις απόλυτο δίκιο. Ανέφερες στο τέλος της εισαγωγής σου τα προβλήματα τα οποία μπορεί να υπάρχουν με υπαρκτά παραδείγματα, ή προσπάθειες, να δημιουργηθεί ένα κίνημα πολιτών και αν και δεν ξέρω τι έχεις ακριβώς υπόψη μπορώ όμως να πω ότι από τότε που γύρισα πίσω στη χώρα το 2015 αφού εκλέχτηκα βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ, δρομολόγησα ακριβώς την ιδέα του να δημιουργηθεί ένα κίνημα άπό τα κάτω, και αυτή ήταν μια ιδέα που συζητήθηκε μέσα σε κομματικές διασκέψεις του ΣΥΡΙΖΑ και σε συναντήσεις και στη GUE (Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά), το κίνημα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. το Ευρωπαϊκό κόμμα της Αριστεράς το οποίο συντονίζει τους διάφορους βουλευτές που είναι μέλη του Ευρωκοινοβουλίου. Η ιδέα ήταν να ξεκινήσουμε να χτίζουμε σιγά-σιγά σε κάθε κράτος, σε κάθε κράτος-μέλος, ένα κίνημα που θα έφερνε κοντά τα κόμματα, τα πολιτικά κόμματα, την Αριστερά, τους Σοσιαλδημοκράτες, τα Πράσινα κόμματα, αλλά και τα κοινωνικά κινήματα της κάθε χώρας, όπως και ανεξάρτητους πολίτες και συνδικάτα. Ήταν λοιπόν μια ιδέα για ένα κίνημα από τα κάτω, με άλλα λόγια να παίρνουμε ανθρώπους από κάθε είδους οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και να ξεκινούσαμε με μια τοπική και μετά εθνική συνέλευση, να το κάναμε αυτό σε διάφορες χώρες και τελικά να είχαμε μια πανευρωπαϊκή συνέλευση με μέλη που θα έρχονταν κατευθείαν από το νέο ανερχόμενο κίνημα θεσπίσουμε ένα σύνταγμα, ένα εναλλακτικό σύνταγμα για την Ευρωπαϊκη Ένωση, η οποία φυσικά αυτή τη στιγμή περνάει μια πολύ δύσκολή περίοδο και μπορεί να μην επιζήσει με τη μορφή που τη ξέραμε μέχρι τώρα. Οπότε η ιδέα ήταν για μια συντακτική συνέλευση, μια pouvoir constituant (συντακτική εξουσία) με τον πρωτότυπο ορισμό του Ρουσώ και της Γαλλικής Επανάστασης, η οποία θα συγκέντρωνε κόσμο και οργανισμούς και κοινωνικά κινήματα για να τους επιτρέψει να σκεφτούν τον εαυτό τους όχι μέσα από κυβερνήσεις και αντιπροσώπους και εργαστηρίων ιδεών κτλ. αλλά να σκεφτούν για τον εαυτό τους ποιά Ευρώπη θα ήθελαν.

Την ιδέα δεν την υποστήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ εξαιτίας πολλών και διάφορων προβλημάτων συμπεριλαμβανομένων της μεγάλης ευθύνης της λειτουργίας ενός κράτους με σχετικά λίγα μέλη και μικρο επιτέλειο στη διάθεση του και ότι δεν υπήρχε αρκετός κόσμος για να το κάνει αλλά ίσως επειδή νιώσανε ότι δεν ήταν ακόμα η κατάλληλη στιγμή. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύθηκε από το τρία τοις εκατό στο τριάντα επτά τοις εκατό και γι αυτό όλα φαίνονταν αρκετά δύσκολα.

Βεβαίως ο φίλος μου ο Γιάνης Βαρουφάκης είχε μια πολύ παρόμοια ιδέα. Μάλιστα την ξεκίνησε αφού εγώ την είχα προτείνει αρχικά. Και νομίζω ότι αυτή η προσπάθεια είναι πολυ ενδιαφέρουσα. ‘Ημουν φιλικά προσκείμενος απέναντι του. Ακόμα είμαι. Θέλω να πω, προφανώς δεν έχω οποιαδήποτε ανάμειξη γιατί τα τελευταία χρόνια ο Γιάνης βλέπει μάλλον ανταγωνιστικά οποιονδήποτε μπορεί να είναι ΣΥΡΙΖΑ. Γι’αυτό δεν έχω παρακολουθήσει ακριβώς το πώς λειτουργεί αυτή η οργάνωση αλλά η εντύπωση μου απ΄έξω – δεν ξέρω τίποτα από την εσωτερική οργάνωση, τα πιθανά προβλήματα που μπορεί να υπάρχουν – απ’έξω νόμιζα ότι η ίδέα ήταν καλή αλλά η υλοποίηση ήταν μάλλον ανεπιτυχής. Νομίζω ότι ο αριθμός των οργανώσεων που συμμετέχουν είναι μάλλον μικρός. Η ιδέα μιας συντακτικής συνέλευσης για την οποία μιλήσα πιο πριν, για κάθε κράτος μέλος ξεχωριστά και τελικά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, δεν ακολουθήθηκε. Και μετά φυσικά με τις τελευταίες ευρωεκλογές λέγανε επανειλλημένα ότι το DiEM25 είχε μια μεγάλη ευκαιρία να είχε μεγάλο εκλογικό αποτέλεσμα στη Γερμανία. Προφανώς αυτό δεν συνέβη. Είχε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύω στη στήλη μου τη Δευτέρα, συγχαίρω μάλιστα το πείραμα ως ένα σημείο αλλά λέω και ότι σε αυτή τη φάση ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ενδυναμωθεί γιατί μια εκλογή της Δεξιάς με ξεκάθαρη πλειοψηφία εδώ στην Ελλάδα θα ήταν καταστροφική και γι αυτό πιστεύω ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς θα πρέπει να ξεχάσουν αυτό που στο παρελθόν έχω αποκαλέσει τον ναρκισσισμό των μικρών διαφωνιών όπου η μεγαλύτερη αντιπαλότητα και η μεγαλύτερη επιθετικότητα επιφυλάσσονται για την πολιτική δύναμη που βρίσκεται πιο κοντά σου. ξεχνώντας τον κοινό εχθρό που έχουμε όλοι. Όποτε πιστεύω ότι σε αυτό το σημείο ξέρεις όλος ο κόσμος ο οποίος φοβάται την απειλή της συντέλειας του κόσμου αν ο κ. Μητσοτάκης κερδίσει τις εκλογές θα πρέπει να υποστηρίζει το ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και για λίγο, μόνο για τώρα και με πολύ περιορισμένη εντολή στην ηγεσία του κόμματος.

Γ.Χ.: Όπως βλέπεις, το γεγονός ότι σου μιλάω τώρα σημαίνει ότι βρίσκομαι στην κατηγορία που περιγράφεις. αλλά δεν περιμένω να το κάνουν όλοι και δεν νομίζω ότι συμβαίνει κιόλας. Οπότε κατά κάποιον τρόπο πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα όπως είναι.

Κ.Δ.: Μιλάω και με ανθρώπους που είναι εντελώς κατά του ΣΥΡΙΖΑ οπότε δεν υπέθεσα ότι το γεγονός ότι μιλάς μαζί μου σε έκανε υποστηρικτή του ΣΥΡΙΖΑ. Παρεμπιπτόντως.

Γ.Χ.: Ναι. Δεν είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος.

Κ.Δ.: Κάνεις το έργο σου πολύ καλά.

Γ.Χ.: Χαίρομαι ιδιαίτερα που ανταποκρίθηκες θετικά στη γενική ιδέα. Είχαμε μια δημόσια συνάντηση μετά τις ευρωεκλογές ακριβώς για αυτό το θέμα και ελπίζω ότι με τη δική σου συνεισφορά θα καταφέρουμε να κινητοποιήσουμε το διάλογο που ελπίζω μπορεί να ξεκινήσει από εδώ. Γιατί η Αίγινα είναι ιδανικό μέρος για την αρχή πρωτοβουλιών όπως αυτή. Ήταν η πρώτη πρωτεύουσα, η αναπληρωματική πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας, ήταν το μέρος που ήρθε ο Καποδίστριας και…

Κ.Δ.: Καί στον Πόρο έχουμε παρόμοιες διεκδικήσεις, όπως ξέρεις.

Γ.Χ.: Χαχαχα. Ναι, εν τάξει. Όλοι θέλουν να διεκδικήσουν τον Καποδίστρια, το ξέρω.

Κ.Δ.: Σίγουρα ήταν στο Σαρωνικό απ’όπου η Ελλάδα πρωτοκυβερνήθηκε.

Γ.Χ.: Ναι ναι ναι. Τέλος πάντων σε ευχαριστώ πολύ για αυτό και ελπίζω ότι θα μπορέσει να βγει κάποιος διάλογος.

Κ.Δ.: Πρέπει να προσθέσω σαν ένα τελευταίο σχόλιο ότι συμφωνώ απολύτως με αυτό που μόλις είπες, Μου φαίνεται ότι μετά τις εκλογές, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το δυνατότερο αριστερό κόμμα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και η ευθύνη του να ξεκινήσει τέτοια εγχειρήματα θα είναι τεράστια.

Γ.Χ.: Καλώς.

Κ.Δ.: Μου φαίνεται πως σύντομα μετά τα αποτελέσματα και η συζήτηση σχετικά με το μέλλον της Αριστεράς, της Αριστεράς του 21^ου αιώνα, μια συζήτηση σχετικά με την οποία είμαι και εγώ αναμεμειγμένος και προεδρεύω στο Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, που έχει αρχίσει αλλά νομίζω ότι θα απογειωθεί πραγματικά και θα εμπλακεί πολυς κόσμος απ’όλες τις αποχρώσεις της Αριστεράς με την ευρύτερη έννοια μετά τις εκλογές. Νομίζω ότι αυτή είναι μια σπουδαία ιδέα. Είναι μια ιδέα που πρέπει να διευρυνθεί περαιτέρω και σε συνεργασία με συνάδελφους εκτός ΣΥΡΙΖΑ αλλά κα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και συμφωνώ απολύτως μαζί σου ότι η Αίγινα είναι καλό μέρος για την αρχή αύτής της συζήτησης. Ίσως θα έπρεπε να κάνουμε μια μονοήμερη και στον Πόρο.

Γ.Χ.: Ναί ναι σωστά. Σε ευχαριστώ. Πολύ ωραία.

Mετεκλογικό μήνυμα από τον Κώστα Δουζίνα

Συντρόφισες και σύντροφοι,

Έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες από την ανακήρυξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη και η “επιστροφή στο παρελθόν” που οραματίστηκε το πρόγραμμα της ΝΔ παίρνεισ άρκα και οστά: Πρωτοκαθεδρία της αγοράς στη χάραξη πολιτικής για την ανάπτυξη, την παιδεία, την υγεία, τα εργασιακά.

Πρόσωπα-περσόνες που έχουν ασκήσει πολιτικές εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας τα δύσκολα χρόνια της κρίσης, με σοβαρό έλλειμμα διαφάνειας και σοβαρό πλεόνασμα καταστολής. Φιγούρες μιας ξεφτισμένης ανδροκρατίας που τοποθετεί τις γυναίκες στη θέση του σιωπηρού υποστηριχτή του κυβερνητικού έργου.Τρομολαγνεία που ξεκινάει από τα Εξάρχεια, περνάει από τα πανεπιστήμια και καταλήγει στις γειτονιές μας και, ναι, στοχεύει στον τρόπο που σκεφτόμαστε και αποφασίζουμε για τα πράγματα. H έρευνα για την όποια τόσα πέτυχε η κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περνάει από το Υπουργείο Παιδείας όπου ανήκει μαζί με τα πανεπιστήμια στο Υπουργείο του κ. Άδωνι Γεωργιάδη.

Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη μας δείχνει με τις πρώτες αποφάσεις της ότι έχει βάλει τις μηχανές στο φουλ και την πλώρη στραμμένη προς το παρελθόν. Δύο άλλα παραδείγματα.Η επιτροπή της αξιολόγησης της Νομικής Σχολής των Αθηνών το 2013 κατέληξε ότι η σχολή είναι αποτυχημένη όσο αφορα τη διακλαδικότητα και διεπιστημόνικότητα, δηλαδή ότι τα μαθήματα, το πρόγραμμα και τα εγχειρίδια προτάσσουν μια “ξύλινη” νομική γνώση που δεν συνάδει με την νομική επιστήμη του 21ου αιώνα. Από αυτή την αξιολόγηση ξεκίνησε η ιστορία της δημιουργίας τέταρτης νομικής σχολής που θα βαλει στο κέντρο της διδασκαλίας την άποψη ότι ένα δίκαιο χωρίς δικαιοσύνη αποτελεί σώμα χωρις ψυχή, ένα νόμο που δεν δικαιούται την αποδοχή ή υπακοή των πολιτών στην οποία αναστέλλει η σημερινή Κυβέρνηση. Μετά η αναγνώριση του Γουαϊδό ως Προέδρου της Βενεζουέλας. Πράξη που παραβιάζει την διεθνή νομιμότητα και μετατρέπει την χωρα μας από “έντιμο μεσολαβητή στις μεγάλες αντιπαραθέσεις σε άχρηστο χειροκροτητή της άποψης Τραμπ.

Δεν είναι όμως τόσο απλό όσο νομίζουν οι άνθρωποι του Μητσοτάκη. Τα εργαλεία του παρελθόντος είναι πια άχρηστα. Η “συνέχεια” που επιχειρούν να κατασκευάσουν μπάζει από παντού. Η “παρένθεση” της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε τομή. Εκτός από την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, την έξοδο από τα Μνημόνια, τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διεύρυνε σημαντικά τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που απολαμβάνουμε. Αποκατέστησε το κύρος της πολιτικής και της Δημοκρατίας που είχε καταρρακωθεί από ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας πολύ πριν την κρίση. Σήμερα, η κοινωνία έχει στρέψει το βλέμμα της στο μέλλον της δίκαιης ανάπτυξης, της προστατευμένης εργασίας, των δικαιωμάτων. Αυτό ακούσαμε από τους πολίτες στον Πειραιά και τα νησιά μας, σε μια από τις πιο σημαντικές περιφέρειες της ελληνικής επικράτειας. Γι’ αυτό θα αγωνιστούμε.

Θέλω να ευχαριστήσω τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και εμού προσωπικά για την υποστήριξή τους. Θα παραμείνω στη θέση μου στις γειτονιές, στις ανοιχτές συζητήσεις με τους κατοίκους, στις συνεργασίες με τους φορείς και τα πρόσωπα της τοπικής αυτοδιοίκησης του Πειραιά και των νησιών, στον πολιτικό σχεδιασμό με μέλη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ για τη δημιουργία ενός κόμματος μελών που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του 21ου αιώνα. Θα υποστηρίζουμε τα εκλογικά αποτελέσματα με κοινωνική γείωση και με ιδεολογικό αγώνα για την ηγεμονία.
Το ραντεβού με τη δική μας ιστορία είναι καθημερινό. Ελπίζω να σας δω εκεί.

Κώστας Δουζίνας, 17 Ιουλίου 2019

ΠΗΓΗ

Στην αίθουσα  του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας πραγματοποιήθηκε το Σάββατο το απόγευμα η παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου της κ.Έλσας Μυρογιάννη: “Το όνειρο του Ιωάννη” από τις εκδόσεις “Καλειδοσκόπιο”.

Δέκα μαθητές  της Γ΄τάξης  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας ανέλαβαν να διαβάσουν το βιβλίο και με την καθοδήγηση της φιλολόγου και υποδιευθύντριας του σχολείου κ. Νεκταρίας Πετρίτου κατόρθωσαν να παρουσιάσουν το βιβλίο  το οποίο απευθύνεται σε παιδιά και νέους. Άγνωστες στιγμές και γεγονότα από τη ζωή του μεγάλου Έλληνα πολιτικού και διπλωμάτη Ι. Καποδίστρια σκιαγραφούνται μέσα στις σελίδες  του βιβλίου.

Έξω από το αυστραλιανό κοινοβούλιο στην Καμπέρα, πρωτεύουσα της Αυστραλιάς, 1.200 κεριά, τοποθετημένα από κατοίκους της Καμπέρα υποστηρικτές του Τζούλιαν Ασάνζ. Δυστυχώς δεν είναι πρόσφατη φωτογραφία. Είναι από το Δεκέμβριο 2012 και δεν πήρε πολύ δημοσιότητα.

Απελευθερώστε τον Τζούλιαν Ασάνζ – ομιλία του μαχητικού ελληνοαυστραλού Φίλιπ Άνταμς (οικογενειακή καταγωγή Άναγνωσταρά) στο πλαίσιο του αφιερώματος στον αυστραλό δημοσιογράφο Τζούλιαν Ασάνζ, Αθήνα 26^η Ιανουαρίου 2019, (εθνική γιορτή της Αυστραλίας). https://www.youtube.com/watch?time_continue=1961&v=eT_kdXFhvRs (για ελληνικούς υπότιτλους πατήστε το τετράγωνο κάτω από την εικόνα.)

• Ο Raul “Ilargi” Meijer μιλάει για τον Julian Assange
• Ο Δήμαρχος Δημήτριος Μούρτζης μιλάει για την Αίγινα, την Ευρώπη των Πολιτών, την ημερομηνία 26η Ιανουαρίου, τον Τζούλιαν Ασάνζ
• Καποδίστριας-Σπινέλι-Ευρώπη (βίντεο)
• Συνέλευση Ανεξάρτητων Πολιτών
• Έκτακτη εκπομπή με την Αντιγόνη Λυμπεράκη
• Ο Καποδίστριας ως Διπλωμάτης (Παναγιώτης Πασπαλιάρης)
• Αποκαλυπτήρια προτομής του Ι. Καποδίστρια στη Λωζάννη
• ΕΠΙΦΥΛΑΚΗ – Μια εικαστική παρέμβαση στο Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο Αίγινας
• Ο Καποδίστριας στην Ελβετία
• Ο Θεμελιωτής της Ευρωπαϊκής Ιδέας
• Ο ευεργέτης της Γαλλίας
• 26 Ιανουαρίου, επέτειος της ορκωμοσίας του Ιωάννη Καποδίστρια στην Αίγινα (26-1-1828). Ημέρα ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους.
• Καποδίστριας, Σπινέλι – Στράτος Πανταβός
• Σπινέλι – Ιωάννης Κοκκάλας
• ο μανιφέστο του Α. Σπινέλι

https://www.youtube.com/watch?v=4nUpV8JR38c

Γ. Χωλ: Καλησπέρα Raul “Ilargi” Meijer. Έχεις ένα ιστολόγιο, το “Automatic Earth” με το οποίο ασχολιέσαι ενεργά. Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για το “Automatic Earth”; Πότε ιδρύθηκε; Ποιοι είναι οι στόχοι του;

Ilargi: Ιδρύθηκε σχεδόν 11 χρόνια πριν. Το ιδρύσαμε μαζί με τη Nicole Foss επειδή θέλαμε να γράψουμε για οικονομικά θέματα αλλά οι άνθρωποι για τους οποίους γράφαμε προηγουμένως στο “The Oil Drum” δεν ήθελαν να το κάνουμε και θεωρήσαμε ότι ήταν υπερβολικά σημαντικό θέμα για να μην το κάνουμε.

Γ. Χωλ: Και τι κάνεις εδώ στην Άθήνα;

Ilargi: Στηρίζω μια ομάδα ανθρώπων που βοηθάνε άστεγους και πρόσφυγες. Έχω γράψει αρκετά άρθρα στο “Automatic Earth” πάνω σε αυτό το θέμα.

Γ. Χωλ: Τώρα, παρ’ότι έχεις γράψει άρθρα που δείχνουν ξεκάθαρα πόσο σημαντική θεωρείς την προσπάθεια να προστατεύεται ο Julian Assange, (διάβασα ένα που έγραψες σήμερα που ήταν πολύ εντός θέματος και δυνατό άρθρο), δεν συμφωνείς ακριβώς με τον Julian Assange όσον αφορά τη σπουδαιότητα της προστασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ή της Ευρώπης των πολιτών.

Σ’ένα άρθρο με τίτλο “Είμαι ο Julian Assange” στις 16/5/18, έγραψες: “O Julian Assange δείχνει να είναι οδυνηρά κοντά στο να εξωθεί χωρίς επισημότητες από την πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο. Εάν αυτό συμβεί, οι συνέπειες για τη δημοσιογραφία και την ελευθεροτυπία θα αντηχούν στο κόσμο για πολλά χρόνια.” Θα ήθελες να πεις περισσότερο γι’αυτό;

Ilargi: Νομίζω ότι υπάρχει αρκετός κόσμος που δεν συνειδητοποιεί τις συνέπειες αν ο Assange αφεθεί να τον φάνε οι λύκοι.

Γ. Χωλ: Ποιές θα είναι;

Ilargi: Αντιπροσωπεύει κάθε δημοσιογράφο αλλά και κάθε πολίτη. Είναι ο άνθρωπος που αντάλλαξε την ελευθερία του για την ελευθερία όλων των υπολοίπων.

Γ. Χωλ: Έχει την αξιοπιστία που έχει, όπως λες, γιατί ποτέ δεν δημοσίευσε τίποτα που να μην είναι 100% επαληθεύσιμο.

Ilargi: Είναι η βάση του Wikileaks, η αλήθεια, η ειλικρίνεια. Ποτέ κανείς δεν θα του έδινε άλλο έγγραφο αν υπήρχε αμφιβολία για τη μυστικότητα του. Ότι θα προστάτευε την ταυτότητα τους και θα μεταχειριζόταν τα έγγραφα με το καλύτερο δυνατό τρόπο.

Γ. Χωλ: Επίσης έγραψες: “Οι άνθρωποι όπως η Chelsea Manning, o Kim Dotcom, o Edward Snowden και ο Julian Assange είναι μερικοί από τους εξυπνότερους ανθρώπους που έχει να προσφέρει ο κόσμος. Θα έπρεπε να θαυμάζουμε τον συνδυασμό ευφυΐας και ηθικής ακεραιότητας που δείχνουν θέτοντας τον εαυτό τους σε κίνδυνο. Αντί αυτού όμως επιτρέπουμε την παρενόχληση και στοχοποίηση τους από τις κυβερνήσεις μας επειδή δημοσιοποιούν ενοχλητικές για αυτές αλήθειες. Έτσι σύντομα δεν θα έχει μείνει κανείς να πει αυτές τις αλήθειες, ούτε να πει καμία αλήθεια.” Μου φαίνεται πολύ απαισιόδοξη εκτίμηση. Θα έλεγες ότι είναι υπερβολικά απαισιόδοξη;

Ilargi: Είναι απλώς ρεαλιστική. Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν σαν τον Assange και τον Snowden ή την Chelsea Manning; Δεν έχουμε μια αστείρευτη πηγή.

Γ. Χωλ: Στο άρθρο σου “O Julian Assange και το Σβησιμό του Φωτός” έγραψες: “Η ιδανική κατάσταση θα ήταν η Αυστραλία να προσφέρει στον Julian Assange ασφαλή διέλευση πίσω στην πατρίδα. Ο Assange δεν έχει κατηγορηθεί για τίποτα εκτός από τη φυγοδικία (μετά από προσωρινή αποφυλάκιση, με εγγύηση) από το Ηνωμένο Βασίλειο.” Έχει δεχτεί άλλες κατηγορίες αλλά αυτές έχουν φυσικά αποσυρθεί.

Ilargi: Με τι έχει κατηγορηθεί;

Γ. Χωλ: Δεν έχει κατηγορηθεί για βιασμό ή κάτι τέτοιο στη Σουηδία;

Ilargi: ΄Όχι, όχι.

Γ. Χωλ: Τι ήταν; Τι συνέβη εκεί αν δεν ήταν κατηγορία;

Ilargi: Είπαν ότι θέλουν να του μιλήσουν. Ήταν πολύ παράξενο. Απ΄όσο ξέρω η εισαγγελέας τον άφησε να φύγει, του είπε ότι είναι ελεύθερος να πάει στη Βρετανία και τότε – δεν ξέρω αν ήταν η ίδια εισαγγελέας, η Marianne Ny, αλλά το σουηδικό δικαστικό σύστημα έκανε στροφή 180 μοιρών και όταν έφτασε στο Λονδίνο είπαν ότι πρέπει να επιστρέψει γιατί θέλουν να του μιλήσουν.

Γ. Χωλ: Καρουζέλ.

Ilargi: Όμως καμία από τις δύο γυναίκες που ενεπλάκησαν δεν του έκανε μήνυση, ούτε υπήρξε κάποια καταγγελία. Μάλιστα βγήκαν και είπαν, αν και κάπως αργά: “Δεν με βίασε. Ουδέποτε συνέβη αυτό.” Μοιάζει με συκοφαντία. Και λειτούργησε άψογα.

Γ. Χωλ: Έτσι φαίνεται. Αληθεύει ότι – μιλάμε για την Αυστραλία ξανά και τον ασφαλή επαναπατρισμό. Αληθεύει ότι, χρόνια πριν, η κυβέρνηση της Αυστραλίας παραδέχθηκε ότι έχει την ευθύνη να βοηθήσει και να προστατέψει τον αυστραλό πολίτη Julian Assange. To 2011 π.χ. η πρωθυπουργός Julia Gillard είπε:

“Στηρίζουμε τον Julian Assange με τον ίδιο τρόπο που θα στηρίζαμε οποιονδήποτε αυστραλό πολίτη που θα είχε νομικά προβλήματα στο εξωτερικό της χώρας.”

Αλλά έκτοτε αυτές οι ευθύνες προφανώς έχουν ξεχαστεί. Ακόμα οι υποστηρικτές του Julian Assange δεν έχουν πρόβλημα, η αυστραλιανή κυβέρνηση να επιτρέψει στο Εκουαντόρ, ένα φτωχότερο από την Αυστραλία, λιγότερο ισχυρό και πιο ευάλωτο κράτος, να πάρει την ευθύνη που η αυστραλιανή κυβέρνηση είπε ότι θα πάρει και απλά δεν πήρε ποτέ.

Ilargi: Ποιος το έγραψε αυτό;

Γ. Χωλ: Εννοείς αυτό το σχόλιο για την Αυστραλία και το Εκουαντόρ; Εγώ το έγραψα.

Ilargi: OK. OK.

Γ. Χωλ: Δεν συμφωνείς;

Ilargi: Η αυστραλιανή κυβέρνηση έχει έναν πολύ παράξενο ρόλο σε όλα αυτά, ναι. Υπάρχει μια παλαιότερη ομιλία του μεταγενέστερου πρωθυπουργού Malcolm Turnbull που κυκλοφορεί στον Twitter στην οποία υποστήριζε πολύ τον Assange.

Γ. Χωλ: Είναι πρόσφατη ομιλία;

Ilargi: Νομίζω είναι από το 2011. Απ’ότι φαίνεται δεν τον υποστηρίζει πια.

Γ. Χωλ: Επόμενο θέμα. Θα ήθελες να σχολιάσεις την αντιπαράθεση γύρω από τον Seth Rich και τον χάκερ Guccifer 2.0; Υπάρχουν πολλές παρερμηνείες ή και διαμάχες. Νομίζω ότι πολύ κόσμος δεν ξέρει καν ποιος ήταν ο Seth Rich. Θα ήθελες να φωτίσεις τον κόσμο που δεν ξέρει;

Ilargi: Ο Seth Rich εργαζόταν στην Εθνική Επιτροπή του Δημοκρατικού Κόμματας. Βρέθηκε δολοφονημένος στην Ουάσιγκτον, όχι τόσο μακριά από τον Λευκό Οίκο. Λέγεται ότι ήταν αυτός που έδωσε τα e-mail του DNC στον Assange, στο Wikileaks

Γ. Χωλ: Αυτό είναι κάτι που λέει επίσης ο Kim Dotcom. Είναι ισχυρισμός που κάνει και ο ίδιος.

Ilargi: Ναι. Δεν ξέρω τόσο πολλά σε σχέση με αυτό αλλά προφανώς το όλο θέμα με τον Guccifer 2.0 είναι σκευωρία. Οι ΗΠΑ θέλουν να βρουν μια σύνδεση μεταξύ του Assange και της Ρωσίας. Θα έβλαπτε και τους δύο αν μπορούσαν να τη βρουν.

Γ. Χωλ: Το προσπαθούν πολύ.

Ilargi: Θα είχε πολύ αρνητικό αντίκτυπο στην εικόνα τους. Και αφού κανείς από τους δύο δεν μπορεί να αμυνθεί, αυτό το αφήγημα θα μπορούσε να συνεχίζει να χτίζεται επ’αόριστον.

Γ. Χωλ: Ναι, σωστά. Αν είσαι νεκρός ή αν σε εμποδίζουν να μιλάς, δεν μπορείς να αμυνθείς.

Ilargi: Όχι.

Γ. Χωλ: Αυτόν τον καιρό, μαζί με κάποιους άλλους συζητάμε δύο ιδέες που αφορούν τον Julian Assange. Μια από αυτές είναι καθαρά συμβολική. Έχει ως στόχο να αντιτεθεί στην προκατάληψη των ΜΜΕ κατά του Assange. Μιλάμε για τη θέσπιση ημέρας Julian Assange. Η μέρα που προτείνουμε είναι η 26^η Ιανουαρίου. Ακούσαμε κάποια λόγια σχετικά με τη σημασία της 26^ης Ιανουαρίου στην Ελλάδα. Όμως η 26^η Ιανουαρίου είναι επίσης σημαντική μέρα στην Αυστραλία. Είναι η εθνική επέτειος. Πολλοί λένε σήμερα ότι η Εθνική Μέρα Αυστραλίας θα έπρεπε να μεταφερθεί σε άλλη μέρα που δεν θα απέκλειε τους πολλούς Αυστραλούς που νιώθουν ότι η 26^η Ιανουαρίου είναι ακατάλληλη για αυτόν το σκοπό. Θα ακούσουμε την Amanda Stone η οποία το 2017 ήταν η δήμαρχος της περιοχής Yarra στη Μελβούρνη.

Amanda Stone: Εδώ και κάποιον καιρό συνομιλούμε με την κοινότητα των Αβορίγινων στη Yarra για τη σημασία που έχει η 26^η Ιανουαρίου για εκείνους και έχουμε ακούσει ότι δεν είναι ημέρα εορτασμού. Είναι μέρα θλίψης και απώλειας. Σκεφτόμαστε πώς θα μπορούσαμε να θέσουμε το θέμα ώστε να εκφραστούν αυτές οι απόψεις. Φέτος (2017) τον Φεβρουάριο το Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει από τα στελέχη να συμβουλευτεί την κοινότητα των Αβοριγίνων για το μέλλον της 26^ης Ιανουαρίου, επίσης στα πλαίσια ενός γενικότερα αυξανόμενου κίνημα του “Change the Date” (αλλάξτε την ημερομηνία). Νιώσαμε λοιπόν ότι είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή για αυτή τη δράση, και ότι θα υπήρχε γενικότερη στήριξη. Και όταν τα στελέχη παρουσίασαν τα αποτελέσματα της διαβούλευσης με τους αβορίγινες την Τρίτη, έτσι ψηφίσαμε. Δεν λέμε σε κανέναν τι να κάνει. Δεν θα αλλάξουμε την ημερομηνία της Ημέρας Αυστραλίας όπως έχει προς το παρόν. Δεν θα πούμε στον κόσμο πώς να περάσει την 26^η Ιανουαρίου. Θα συνεχίσει να είναι αργία. Ο κόσμος θα συνεχίσει να μπορεί να απολαμβάνει τα μπαρμπεκιού τους και τα πίκνικ και τις μαζώξεις σε πάρκα και αυλές.

Lamourette Folly: Οπότε, συνοπτικά, γιατί είναι σημαντικό κατά την άποψη σας ως δήμαρχος να αλλάξει η ημερομηνία;

Amanda Stone: Για μένα ως δήμαρχος της πόλης Yarra είναι σημαντικό, ό, τι κάνουμε ως συμβούλιο να το κάνουμε χωρίς να αποκλείσουμε κανέναν. Με το να γιορτάζουμε στις 26^η Ιανουαρίου αποκλείουμε ενεργά ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας μας, τους αβορίγινες, που δεν θεωρούν ότι υπάρχει λόγος εορτασμού, όπως μας λένε εδώ και πολλά χρόνια, και στηρίζουν βαθιά τη δράση μας. Δεν θέλουμε να αποκλείουμε κανέναν. Θέλουμε όλοι να μπορούν να γιορτάσουν την εθνική τους ταυτότητα και πρέπει να βρούμε μια κατάλληλη ημερομηνία.

Lamourette Folly: Ωραία. Έχετε κάποια κατά νου;

Amanda Stone: Όχι. Νομίζω ότι είναι κάτι που θα πρέπει να προκύψει από διάλογο. Πολύς κόσμος έχει πολλές ιδέες. Αν αποφασίσουμε ότι αυτή είναι η κατεύθυνση που θέλουμε, πρέπει να συζητήσουμε με όλους, όχι απλά να επιβάλουμε άλλη μια ημερομηνία που μπορεί να είναι αμφιλεγόμενη με άλλες ομάδες.

Γ. Χωλ: Aν απελευθερωθεί ο Julian Assange, ή ημέρα Julian Assange θα μπορούσε κάλλιστα να μετατραπεί σε Ημέρα Ακεραιότητας στα Μήντια, ή κάτι τέτοιο.

Η δεύτερη πρόταση είναι πιο απτή. Είχε ως εκκίνηση την παρακάτω ανάρτηση από κάποιον που αυτοαποκαλείται “Realist” σε μια συζήτηση που ξεκίνησε από τον Ray McGovern. Τι είπε; .

“Αν η αμερικάνικη κυβέρνηση αλλάξει γνώμη και αποφασίσει να μην ασκήσει διώξεις στον κο. Assange (ή εάν του προσφέρει ποινική διαπραγμάτευση, καταμετρώντας τον χρόνο που πέρασε κλεισμένος στην πρεσβεία προς μικρότερη ποινή), αναρωτιέμαι τι θα επιλέξει ή/και αν θα του επιτρεπόταν να ζήσει. Η Αυστραλία τον έχει εγκαταλείψει, και τώρα το Εκουαδόρ τον έχει προδώσει. Δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανένα αμερικάνικο προτεκτοράτο μέσα στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις “Five Eyes” (κατά βάση την ‘Αγγλόσφαιρα’). Ο Πούτιν θα του επέτρεπε να διαχειρίζεται το Wikileaks από τη Ρωσία; Υποψιάζομαι πως όχι. Ελευθεροτυπία δεν υπάρχει στη Μέση Ανατολή, στο μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής ή στα –σταν της Κεντρικής Ασίας. Η Κίνα δεν θα επέλεγε να υποθάλψει έναν ενοχλητικό ταραχοποιό της Δύσης, η Λατινική Αμερική είναι αναξιόπιστη – αν και ο Glenn Greenwald έχει επιλέξει την Βραζιλία ως βάση του, παρά το de facto πραξικόπημα κατά της Αριστεράς στο εξωτερικό της. Πόσο καλά προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μέρη όπως η Ινδία ή η Μαλαισία; H Σιγκαπούρη, η Βιρμανία και η Ταϊλάνδη είναι υπερβολικά αυταρχικές. Ο Arthur C. Clark μετοίκησε στη Σρι Λάνκα. Υπάρχει άραγε κανένα πραγματικά αυτόνομο νησιωτικό κράτος στον Ινδικό ή στο Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό; Έίναι κρίμα που ο Newt Gingrich δεν κατάφερε να στήσει τη βάση στη Σελίνη που πρότεινε. O Julian μπορεί να κατάφερνε να διαχειρίζεται το Wikileaks από εκεί, πέρα από τη δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους στη Γή.”

Το σχολίασα αυτό. Είπα: “Η παρατήρηση του ΄Realist’ δεν είναι σοβαρό, κι αν επιτρέπονται τέτοια σχόλια, γιατί όχι εξωφρενικά σχόλια; Υπάρχουν Εβραίοι που θα ήταν αρκετά εξωφρενικοί ώστε να ξεκινήσουν να ασκούν πίεση για την εξεύρεση ασύλου για τον Julian Assange στο Ισραήλ. Θα αποδεχόταν εκείνος μια τέτοια ιδέα; Απλά και μόνο η συζήτηση μιας τέτοιας ιδέας θα μπορούσε να είναι χρήσιμη για το ξεμπλοκάρισμα κάποιων νοητικών φραγμών.”

Οπότε ο ‘Realist’ αποκρίθηκε. “Η εύρεση ασύλου από το Assange στη Σελίνη μπορεί να μην ήταν σοβαρό σχόλιο, όμως θέλω να τονίσω την ισχνότητα αποδεκτών που θα μπορούσαν να πληρώσουν το τίμημα της υπεράσπισης του από την οργή της Αμερικής. Απαντώντας στην πρόσκληση σας να συζητήσουμε αν το Ισραήλ θα μπορούσε να είναι ένας πιθανός ασφαλής λιμένας για τον Assange, ελπίζω ότι η ηθική του θα απέκλειε αυτό το ενδεχόμενο, ακόμα και σαν έσχατη λύση. Θα εξάλειφε όλα όσα έχει πρεσβεύσει. Όπως λένε: “δείξε μου τον φίλο σου και θα σου πω ποιος είσαι.”

Λοιπόν, Ilargi, έχεις κάποιο σχόλιο να κάνεις σχετικά με αυτή τη στιχομυθία;

Ilargi: Έίναι ένας πολύ μακροσκελής τρόπος να πεις ότι “δεν υπάρχουν επιλογές”. Δεν χρειάζεται να περάσεις από όλες τις επιλογές για να καταλήξεις εκεί.

Γ. Χωλ: Οπότε, με άλλα λόγια…

Ilargi: Άλλη μια χώρα που έχει έρθει στο προσκήνιο τον τελευταίο καιρό είναι το Μεξικό.

Γ. Χωλ: Το Μεξικό.

Ilargi: Ναι, ο κόσμος πιστεύει ότι ο Lopez Obrador μπορεί να είναι ο κατάλληλος άνθρωπος. Εγώ πρότεινα την Ισλανδία.

Γ. Χωλ: Ναι, το θυμάμαι. .

Ilargi: Είναι αρκετά ανεξάρτητοι που θα μπορούσαν να καταφέρουν κάτι τέτοιο. Αν και δεν έχω ιδέα τι άποψη έχει η ισλανδική κυβέρνηση για τον Assange. Όμως είναι ανεξάρτητοι. Είναι η μόνη χώρα που πέταξαν στη φυλακή κάποιους τραπεζίτες και είπαν στους πιστωτές να πάνε στον αγύριστο.

Γ. Χωλ: Νομίζω ότι ο Realist θα έλεγε ότι αυτές οι χώρες δεν είναι αρκετά ισχυρές ώστε να προστατέψουν τον Assange και ότι η CIA, ή όποιος τον κυνηγάει, θα τον έπιανε.

Ilargi: Η Ισλανδία έχει μια μεγάλη τάφρο. Καλή φυσική προστασία.

Γ. Χωλ: Μεγάλη τάφρο;

Ilargi: Ναι, φυσικά δεν υπάρχει καμία χώρα που θα μπορούσε να προστατέψει 100% κάποιον σαν τον Assange.

Γ. Χωλ: Υπήρχε μια παρόμοια συζήτηση ως απάντηση σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε από την Caitlin Johnstone: “Όσο ο Assange αποσιωπείται, οι κατηγορίες κατά του είναι αντιδεοντολογικές.”

Εν πάσει περιπτώσει, διεξάγεται μια καμπάνια. Οι ιδέες που συζητάμε εδώ δεν είναι μέρος της καμπάνιας και δεν θέλω να της τις επιβάλω. Η καμπάνια ακολουθεί τη δική της λογική.

Ilargi: Δεν είναι ιδέες. Είναι απλά μια μακρά λίστα αδιεξόδων.

Γ. Χωλ: Ναι, όπως είπες. Εντάξει λοιπόν. Αυτό συνεχίζει τη συζήτηση που κάναμε με τον δήμαρχο.

Ilargi: Θα ήθελα να προσθέσω όσα είπαμε πριν να αρχίσει. Τα νέα είναι ότι η κατάσταση της υγείας του Assange δεν είναι καλή. Έχει σοβαρούς πονόδοντους. Τα πόδια του έχουν πρηστεί και η πυκνότητα των οστών του μειώνεται γρήγορα επειδή δεν εκτίθεται στον ήλιο. Όπότε σε τελική ανάλυση, το Εκουαδόρ δεν χρειάζεται να τον πετάξει έξω. Ποντάρει στο ότι θα αναγκαστεί να φύγει μόνος του.

Γ. Χωλ: Ναι, αν μπορεί.

Ilargi: Ή να τον μεταφέρουν. Σε φορείο, η σε φέρετρο.

Julian Assange: (Πλατεία Trafalgar του Λονδίνου – 8 Οκτωβρίου 2011)

Όταν καταλάβουμε ότι οι πόλεμοι ξεκινούν ως αποτέλεσμα ψεμάτων που πωλούνται σε βρετανικό και αμερικάνικο κοινό και στο κοινό σε χώρες όλης της Ευρώπης και αλλού, ποίοι είναι οι εγκληματίες πολέμου; Δεν είναι μόνο ηγέτες. Δεν είναι μόνο στρατιώτες. Είναι και δημοσιογράφοι. Οι δημοσιογράφοι είναι εγκληματίες πολέμου….. Αν οι πόλεμοι μπορούν να ξεκινήσουν με ψέματα, η ειρήνη μπορεί να ξεκινήσει με την αλήθεια.