Δεν μπορεί να προτείνεται η άμεση δημοκρατία ως μονοπώλιο. Χρειάζεται να συνυπάρχει, στην πραγματικότητα να ΑΝΤΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αυτό που πρέπει να φύγει από την πολιτική δεν είναι το κοινοβούλιο αλλά τα ανεξέλεγκτα (από τους πολίτες) ΜΜΕ. Δεν έχει κανένα νόημα να δημιουργηθεί REAL DEMOCRACY αν αυτή η REAL DEMOCRACY θα είναι απλώς δεύτερη πελατεία των υπαρκτών ΜΜΕ.
Συνέλευση Ανεξάρτητων Πολιτών
Οι Αγανακτισμένοι Πολίτες και οι λαϊκές συνελεύσεις δηλώνουν την υποστήριξή τους στην «αληθινή δημοκρατία», στην άμεση δημοκρατία, στην δημοκρατία των πολιτών …. οι ονομασίες είναι πολλές. Δυστυχώς όμως δεν βλέπουμε μέχρι τώρα ένα κατανοητό σχέδιο για τις μορφές που θα μπορούσε να λαμβάνει αυτή η δημοκρατία των πολιτών, ποιά να είναι η σχέση της με τις υπαρκτές μορφές της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ποιές οι σχέσεις της με τις υπαρκτές μορφές της άμεσης δημοκρατίας, όπως τα δημοψηφίσματα, τις ομάδες δράσης των πολιτών, τις μη-κυβερνητικές οργανώσεις κτλ. Γίνεται αναφορά από ορισμένους στο ελβετικό μοντέλο, που βασίζεται σε δημοψηφίσματα. Το ελβετικό μοντέλο όμως δεν δίνει πειστική απάντηση στην απεριόριστη δύναμη των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τα ΜΜΕ μπορούν με την ίδια άνεση να επηρεάσουν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος ή το αποτέλεσμα των εκλογών, ιδιαίτερα στη περίπτωση που το δημοψήφισμα έχει περίπλοκο ή τεχνικό περιεχόμενο.
Ποια είναι η κατάσταση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Πολύ απλά, βάζουν ως προτεραιότητα την κατεργαριά και τη διαστρέβλωση. Οι πιο σημαντικές αλήθειες δεν θα ακούγονται επειδή θα πέσει blackout. Αυτό που δεν μπορεί να αποσιωπηθεί θα διαστρεβλωθεί για να εξασφαλίσει τη σύγχυση και τη μη κατανόηση σε όλους εκτός από τη μικρή μειοψηφία που μαθαίνουν με άλλο τρόπο την αλήθεια. Αντίθετα τα θέματα που προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι πολύ συχνά πλαστά.
Οι πολιτικοί που βασίζονται σε αυτά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την εκλογή τους και την επανεκλογή τους, δεν είναι σε θέση να επιβάλλουν τον έλεγχο. Η μόνη λύση είναι να τα παρακάμπτουμε. Στην εποχή του διαδικτύου αυτό είναι τεχνικά εφικτό εκτός εάν μελλοντικά τα κέντρα εξουσίας καταφέρουν να ελέγχουν το διαδίκτυο με τον ίδιο τρόπο που σήμερα ελέγχονται η τηλεόραση και οι εφημερίδες.
Το ζητούμενο λοιπόν, για τους πολίτες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η θέσπιση μιας Συνέλευσης Ανεξάρτητων Πολιτών ανεξάρτητης από τα ΜΜΕ.
Οι Ανεξάρτητοι Πολίτες είναι οι πολίτες που συνεννοούνται άμεσα και χωρίς μεσολάβηση μεταξύ τους και με την πολιτική τους βάση. Δεν είναι εξαρτημένοι από μεσάζοντες οι οποίοι μπορούν όποτε θέλουν να δίνουν και να αποσύρουν την υποστήριξη, να διαστρεβλώνουν και να χειραγωγούν το περιεχόμενο. Οι πολιτικοί και οι προσωπικότητες οι οποίοι εμφανίζονται στα ΜΜΕ που δεν ελέγχονται από τους πολίτες δεν θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα ψήφου στη Λαϊκή Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών. Θα έπρεπε βέβαια να έχουν το δικαίωμα να είναι σύμβουλοι αν υπάρχει ζήτηση για τις συμβουλές τους, αλλά όχι να ψηφίζουν ή να αποφασίζουν. Στην πραγματικότητα μια τέτοια καινοτομία δεν θα έκανε τίποτα παρά να επαναφέρει ένα θεσμό που υπήρχε στην κλασσική δημοκρατία Westminster πριν από την εποχή των μη-κυβερνητικών οργανώσεων στη μορφή της επαγγελματικής civil service. Οι δημόσιοι υπάλληλοι υποτίθεται ότι δεν είχαν άμεση επαφή με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά μόνο δια μέσου του αρμοδίου υπουργού. Η Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών θα επαναφέρει και μάλιστα η ίδια θα αναλάβει, ορισμένες από τις λειτουργίες των δημόσιων υπηρεσιών.
Η Λαϊκή Συνέλευση θα ανταγωνίζεται το πολυκομματικό αντιπροσωπευτικό κοινοβούλιο δια μέσου ενός δημοψηφίσματος που να διοργανώνεται ας πούμε κάθε πέντε χρόνια το οποίο θα καθορίζει αν οι νομοθετικές εξουσίες για την επόμενη πενταετία θα είναι στα χέρια του πολυκομματικού κοινοβουλίου ή της Λαϊκής Συνέλευσης. Όποιο νομοθετικό σώμα έχανε το δημοψήφισμα για μεταμορφωθεί σε συμβουλευτικό, όχι σε νομοθετικό, όργανο. Σε περίπτωση που η Λαϊκή Συνέλευση κερδίσει σε πανεθνικό (ή πανευρωπαϊκό) δημοψήφισμα, αυτό θα σημαίνει ότι οι εξουσίες σε κάθε κατώτερο επίπεδο (εθνικό) περιφερειακό, τοπικό, θα περάσει στα χέρια της τοπικής Λαϊκής Συνέλευσης. Εκείνοι που χάνουν εθνικά (ή πανευρωπαϊκά) θα έχουν το δικαίωμα να κάνουν έφεση στο (εθνικό) περιφερειακό και τοπικό επίπεδο ώστε να δοκιμάζεται στο κατώτερο επίπεδο τη σχετική δύναμη των μορφών της δημοκρατίας.
Ο αρχηγός του κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να ψηφίζεται από ένα σώμα εκλεκτόρων που απαρτίζεται από τους αρχηγούς κρατών των κρατών-μελών και από αντιπροσώπους ή από τα κοινοβούλια ή από τις συνελεύσεις των ανεξαρτήτων πολιτών, όποιοι διαθέτουν την εντολή. Αυτό θα έλυνε ένα σημαντικό πρόβλημα που σήμερα μειώνει τη νομιμότητα των πανευρωπαϊκών θεσμών αφού σήμερα τα εθνικά κοινοβούλια αντιμετωπίζονται, αδικαιολόγητα, σαν να ήταν φορείς της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών.
Θα έπρεπε να ξεκαθαρίζει η Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών ότι δεν είναι πολιτικό κόμμα. Η κομματική ταυτότητα των μελών της Συνέλευσης θα πρέπει να είναι ιδιωτική υπόθεση όπως είναι σήμερα το θρήσκευμα σε λειτουργικό κοσμικό πολίτευμα. Θα πρέπει να υπάρχει δικαστήριο που να κρίνει αν η συμπεριφορά ενός μέλους της Λαϊκής Συνέλευσης παραβιάζει αυτό τον κανόνα. Όποιος στη Λαϊκή Συνέλευση συμπεριφέρεται με κομματικό τρόπο θα υποχρεωθεί να αποσυρθεί από τη Λαϊκή Συνέλευση και να πολιτεύεται δια μέσου των πολυκομματικών θεσμών, δηλαδή ως παραδοσιακός πολυκομματικός πολιτικός.
Ορίστε λοιπόν μια εικόνα για το πώς θα μπορούσε να λειτουργεί μια Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών. Τίποτα δεν εμποδίζει τους πολίτες να ξεκινήσουν με τη δημιουργία μιας τέτοιας συνέλευσης και να ζητήσουν να έχει και εξουσίες. Πανευρωπαϊκά, σύμφωνα με το Άρθρο 11, παρ. 4 της Συνθήκης της Λισαβόνας « Πολίτες της Ένωσης, εφόσον συγκεντρωθεί αριθμός τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου, υπήκοοι σημαντικού αριθμού κρατών μελών, μπορούν να λαμβάνουν την πρωτοβουλία να καλούν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της, να υποβάλλει κατάλληλες προτάσεις επί θεμάτων στα οποία οι εν λόγω πολίτες θεωρούν ότι απαιτείται νομική πράξη της Ένωσης για την εφαρμογή των Συνθηκών.»
Γ.Χ.
