Category: Uncategorized

Της Μαρίας Τριαντοπούλου (ΠΗΓΗ)

Πλήθος κόσμου μαζεύτηκε σήμερα έξω από την είσοδο του ιστορικού κτιρίου του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου, των Φυλακών της Αίγινας όπως είναι ευρύτερα γνωστό το παραγνωρισμένο αυτό μνημείο, για να παρακολουθήσουν την εκδήλωση/εγκαίνια της εικαστικής παρέμβασης που στήθηκε μέσα στα πλαίσια της 7^ης Γιορτής Φιστικιού για να σηματοδοτήσει την 30^η επέτειο από το κλείσιμο των φυλακών.
Την εικαστική αυτή παρέμβαση, βασισμένη σε μια ιδέα του ιστορικού Γιώργου Καλόφωνου, φετινού προέδρου του Φεστιβάλ Φιστικιού, υπογράφουν 3 σημαντικοί καλλιτέχνες που ζούν και εργάζονται για μεγάλα διαστήματα στην Αίγινα, ο Κώστας Βαρώτσος, η Βένια Δημητρακοπούλου και η Δανάη Στράτου.

Την εκδήλωση προλόγισε ο κ. Γ. Καλόφωνος, υπογραμμίζοντας στον λόγο του, την συμβολική αξία του εικαστικού έργου/παρέμβασης που σκοπό έχει να υπομνηματίσει το γεγονός ότι το ιστορικό αυτό κτίριο, που από τόπος μάθησης και πολιτισμού ως ορφανοτροφείο, μετετράπη σε χώρο εγκλεισμού και φυλάκισης τόσο ποινικών όσο και πολιτικών κρατουμένων, παραμένει κλειστό τα τελευταία τριάντα χρόνια παγιδευμένο σε μιαν ατέρμονα γραφειοκρατική και μικροπολιτική δίνη ανάμεσα στην εφορία αρχαιοτήτων και την τοπική κοινωνία που έχει ως πάγιο αίτημα την λειτουργία του κτιρίου ως πολιτιστικό χώρο. «Ίσως τώρα να έφτασε η στιγμή να ανοίξει ξανά τις δημουργικές δυνάμεις της κοινωνίας μας και να λειτουργήσει και πάλι ως τόπος πολιτισμού» κατέληξε ο κ. Καλόφωνος.

Γιώργος Καλόφωνος – Βένια Δημητρακοπούλου

Εκπροσωπώντας τους καλλιτέχνες πήρε τον λόγο η κ. Βένια Δημητρακοπούλου αναλύοντας την εικαστική παρέμβαση – ένας καμβάς μεγάλης έκτασης έχει αναρτηθεί απέναντι ακριβώς από το κτίριο των Φυλακών σαν καθρέφτης που, όμως, πάνω του απεικονίζεται  η μελλοντική εικόνα του αποκαταστημένου Καποδιστριακού ιστορικού μνημείου ως πολυχώρος πολιτισμού. Η παρέμβασή αυτή σηματοδοτεί επιπλέον – με την αντιπαράθεση του κτιρίου όπως είναι σήμερα και του κτιρίου όπως είναι ευκτέον να γίνει στο εγγύς μέλλον – την ανάγκη ολοκλήρωσης του έργου ώστε να δοθεί στην τοπική κοινωνία ως χώρος μνήμης αλλά και εξιλεωτικού πολιτισμού. Η κ. Δημητρακοπούλου ευχαρίστησε όσους βοήθησαν να στηθεί το έργο που παρότι μεγάλης κλίμακας είναι χαμηλού κόστους και έχει χρηματοδοτηθεί εξ ολοκλήρου από ιδιώτες χορηγούς.

Βένια Δημητρακοπούλου

Τέλος τον λόγο πήρε ο Δήμαρχος κ. Μούρτζης ο οποίος εξήρε την εικαστική παρέμβαση και συνεχάρη τον κ. Καλόφωνο και τους διακεκριμένους καλλιτέχνες. Εξέφρασε κι εκείνος την ευχή σύντομα να ολοκληρωθεί το έργο αλλά και οι διαδικασίες εκείνες που θα επιτρέψουν το ιστορικό αυτό μνημείο να μετατραπεί σε χώρο πολιτισμού για το καλό του νησιού και των κατοίκων και επισκεπτών του.

Δημήτρης Μούρτζης

Το Aegina Light μίλησε με την κ. Δημητρακοπούλου και τον κ. Καλόφωνο.

Α.L.: Είστε ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα της εικαστικής σας παρέμβασης;

Β. Δημητρακοπούλου: Είμαι πολύ χαρούμενη και συγκινημένη που με αυτή την εγκατάσταση απέναντι στο χώρο των Φυλακών, ένας δρόμος σκοτεινός και άδειος, που τον περνάμε καθημερινά για να παρκάρουμε ή να πετάξουμε σκουπίδια στους κάδους, απόψε φωτίστηκε και γέμισε κόσμο και ζωντάνια.

A.L.: Κάπως έτσι όπως φαντάζεστε να είναι μελλοντικά ο δρόμος αυτός...

Β. Δημητρακοπούλου: Ακριβώς. Αντιπαραβάλλουμε από την μια μεριά του δρόμου το κτίριο σκοτεινό, άδειο και κλειστό όπως είναι τα τελευταία τριάντα χρόνια κι από την άλλη το κτίριο όπως θα θέλαμε να το δούμε. Ανοιχτό και γεμάτο κόσμο, έναν αληθινό χώρο πολιτισμού και δημιουργίας.

A.L.: Πως θα χαρακτηρίζατε την συνεργασία σας με τους άλλους δύο καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε αυτή την παρέμβαση;

Β. Δημητρακοπούλου:  Για μένα είναι απο τα πιο σημαντικά σημεία του συγκεκριμένου δρώμενου και θέλω να σταθώ σε αυτό ιδιαίτερα. Προσωπικά το θεώρησα μεγάλη τιμή και μου έδωσε αληθινή χαρά να βρεθούμε έτσι απλά τρεις καλλιτέχνες, χωρις «τι» και «που» και να συνεργαστούμε ισότιμα ώστε να σχεδιάσουμε ένα εικαστικό δρώμενο. Είναι άλλωστε, πιστεύω, και σημείο των καιρών που απαιτεί επιτακτικά συνεργασίες και συμπράξεις. Είμαστε στο σημείο που είμαστε όλοι το ίδιο και προσπαθούμε να κάνουμε κάτι όλοι μαζί.

A.L.:  Αν είχατε προφτάσει να σας δοθεί το κτίριο για την επετειακή και συμβολική σημερινή εικαστική παρέμβαση είχατε σκοπό να εκθέσετε κάποιο έργο;

Β. Δημητρακοπούλου:  Ναι φυσικά είχαμε σχεδιάσει τι θα κάναμε αν μας είχε δοθεί το κτίριο. Είναι δηλαδή κάτι που το έχουμε έτοιμο και μόλις μας δοθεί η ευκαρία και ανοίξει το Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο, όχι μόνο για μας φυσικά αλλά και για άλλους, θα το παρουσιάσουμε τότε.

Μαρία Τριαντοπούλου – Βένια Δημητρακοπούλου – Λίλα Κορκολή

A.L.:  Σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία και μακάρι η σημερινή εκδήλωση/ εικαστική παρέμβαση να μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που όλοι θέλουμε. Να δουμε δηλαδή αυτό το ιστορικό μνημείο να μετατρέπεται σε έναν σύγχρονο χώρο μνήμης και πολιτισμού.

A.L.: Κύριε Καλόφωνε θα συμφωνούσατε μαζί μου αν έλεγα ότι η σημερινή εικαστική παρέμβαση έχει και έναν χαρακτήρα συμβολικής διεκδίκησης; Είναι δηλαδή πάνω από όλα μια δήλωση (statement);

Γ. Καλόφωνος: Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η τέχνη είναι ένας σημαντικός μοχλός για να κινητοποιηθούν κάποιες διαδικασίες. Επικαιροποιώντας το πλέγμα των θεμάτων που θίγει η ιστορία του κτιρίου προβάλλει συγχρόνως τις πλούσιες δυνατότητες που προσφέρει για το μέλλον.

A.L.:  Με λίγα λόγια πως θα χαρακτηρίζατε εσείς την σημερινή τοποειδική (site specific) εικαστική παρέμβαση;

Γ. Καλόφωνος:  Είναι ένα δίπολο… Συμβολίζει το παρελθόν και το μέλλον, την πραγματικότητα και την επιθυμία, το υπαρκτό και το φαντασιακό και πολλά άλλα τέτοια δίπολα…

A.L.: Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι;

Γ. Καλόφωνος: Θα ήθελα πρώτα από όλα να ευχαριστήσω τον Κώστα Βαρώτσο, την Βένια Δημητρακοπούλου και την Δανάη Στράτου που ανταποκρίθηκαν με τέτοια προθυμία στον σχεδιασμό και την δημιουργία από κοινού της εικαστικής παρέμβασης «επιφυλακή». Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τον Δήμο Αίγινας, την ΚΕΔΑ αλλά και τους χορηγούς του έργου και συγκεκριμένα τις εταιρείες  «Philippos Hellenic Goods» και «Νεκτάριος και Στυλιανός Πάλλης, Οικοδομικές εργασίες». Ευχαριστώ επίσης την κ. Παναγιώτα Γεννίτσαρη για την βοήθεια που προσέφερε στον σχεδιασμό του έργου.

The coming to office of the new Greek government has inspired a new rhetoric of democracy and Philhellenism intriguingly similar to the Philhellenism that accompanied the establishment of the modern Greek state in the 1820s, in an international environment of post-Napoleonic reaction analogous in a number of ways to today’s reactionary environment of post-Soviet-collapse.

To take a characteristic example of this rhetoric, let us quote Paul Craig Roberts, dissident former assistant secretary of the Treasury under the Reagan administration in the US: “The Greeks, who were once to be contended with, who were able with 300 Spartans, supplemented with a few thousand Corinthians, Thebans, and other warriors, to stop a one hundred thousand man Persian army at Thermopylae, with the final outcome being the defeat of the Persian fleet in the Battle of Salamis and the defeat of the Persian army in the Battle of Plataea, are no more.

The Greeks of history have become a people of legend. Not even the Romans were able to conquer Persia, but little more than a handful of Greeks stopped the attempted Persian conquest of Greece.

But the Greeks, despite their glorious history, could not stop their conquest by the EU and a handful of German and Dutch banks. If the Greece of history still existed, the EU and the private banks would be cowering in fear, because the EU and the private banks have ruthlessly exploited the Greek people and represent the same threat to Greek sovereignty as Persia did.   (….)

Greece is prostrate. Greeks are actually committing suicide, because Greeks cannot provide for themselves in the depressed conditions that the EU and the private banks have created for them for no other reason than that the private banks must not have to write down the loans.

So, one result from “democracy” in Greece is suicide. With enough democracy, we can control world population and halt the destruction of nature’s capital. All we have to do is to enable the banksters to loot the entire world.

What can Syriza do?

Without Spartans, very little.”

The implication of the article is anything but flattering for democracy, but it reminds us of something about ancient Greece: that democracy was merely one side of a bipolar conflict in which democracy did not always have the best arguments. On the contrary: the majority of great texts that have survived from the golden age of Athenian democracy are anti-democratic in content or implication.

Aegina was among the prime challengers and victims of the imperialistic democracy of the Athenians, because of geopolitical factors, because of the island’s less than resolute stance – initially – against the Persians (and, yes, fighting “for democracy” against the Persians is still a thorny subject) and because of the Aeginetans’ alliance with Sparta. Aegina was nevertheless chosen to be first capital of the modern Greek state, de facto, pending the establishment of security in the formal first capital, Nafplion. The island was able to provide a safe working environment for Greece’s brilliant, enlightened, liberal, humane, popular, but not democratic, first governor Ioannis Capodistrias , a statesman who can have claims to be the preliminary architect of today’s European Union (and, certainly, of the Swiss federation). .

It was in Nafplion that Capodistrias was later assassinated, by an alliance of foreign imperialists and what might facetiously and provocatively be called local Greek “democrats”.

Aegina is back in the Greek media today in these first days in office of the new government, because so many of the ministers, from Varoufakis and Tsipras to less internationally-known figures, have houses here and/or are frequent visitors.

In its programme SYRIZA features gestures in the direction of citizens’ democracy: participation in decision making, the ability to call referenda, and similar such innovations . But citizen participation in a context of corporate mass media control is no guarantee of politics that are in the objective interests of citizens. On the contrary, in such a context citizen participation can easily be a Trojan horse facilitating imposition of policies by foreign-controlled NGOs. Possible first steps towards dealing with this problem have been put forward and discussed to a very limited extent  https://epamaegina.wordpress.com/2012/04/02/independent-citizens-assembly/  but the discussion has not acquired any traction within SYRIZA (or much traction elsewhere).

Paul Craig Roberts says, or implies, that what is needed now is not only Athenians (democrats) but also Spartans (oligarchs). Whether that is good or bad advice depends on how it is interpreted.

Aegina, 31^st January 2015