DIMITRIS KAZAKIS: 26th January as a national day for Greece

The views of the economist Dimitris Kazakis on the importance of 26th January

kazakis_1

(The interview was taken by Wayne Hall)

– Mr. Kazakis, you know that the foundation of the Greek state on 26th January 1828, the swearing-in of Capodistrias as Greece’s first governor, is something that has been celebrated – and is celebrated – only as a local festival in Aegina.

– Yes, it is well-known that on the 26th January 1828 governor Capodistrias established himself permanently in Greece with his headquarters in Aegina, founding the first government of the Greek state, following on the decision of the National Assembly at Troezen, with the difference that despite the fact that it represents a very serious development – it was the outcome of seven years of struggle for Greek national independence – nevertheless – this is the anomaly – it is regarded as a local festival and not a national festival.

– Do you, like Mr. Koukos, believe that it could and should be a national festival?

– Yes, certainly because it is the only founding of the Greek state that was not imposed by the foreign powers. It was imposed by the struggle of the Greeks, with all its contradictions, because it was the result of the agreement of the National Assembly at Troezen whereas, for example, the official founding of the Greek with the advent of Othon, was the result of intervention by the British and French as protective powers that brought the Bavarian Regent to be king of Greece.

-There has been an attempt – there was an attempt last year – to organize a function by the United Popular Front – to promote this day 26th January. It was abandoned, finally, and it was not unexpected that it should be abandoned, because there is resistance in Nafplion to this recognition. Anyway, do you think that it is feasible and desirable to try to…

-We can try, either in Aegina or in Nafplion. In either place, emphasizing and highlighting the need to add 26th January as another national anniversary, a very significant national anniversary in today’s conditions, because it is the anniversary of national independence. National independence was achieved, officially, institutionally, with the foundation of the Greek state following the decision of the National Assembly at Troezen. It has great importance in present conditions where the country’s national sovereignty has been abandoned and ceded unconditionally and irrevocably by its governments, and that is why it is of great importance – particularly now – for this anniversary to be added.

-And are you willing to try together with us to persuade the people of Nafplion of this?

-I think that we can try to do this. I don’t think that we will have a problem with the people of Nafplion. We have to do with special interests which exist, as we know, everywhere. Cliques that try to transform everything into their own particular property so as to have the corresponding political and economic benefits.

Source

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: 26 Ιανουαρίου ως εθνική γιορτή

Οι απόψεις του οικονομολόγου Δημήτρη Καζάκη για τη σημασία της 26ης Ιανουαρίου

kazakis_2

(Τη συνέντευξη πήρε ο Wayne Hall)

Kύριε Καζάκη, γνωρίζετε ότι η ίδρυση του ελληνικού κράτους στις 26 Ιανουαρίου 1828, η ορκωμοσία του Καποδίστρια ως πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, είναι κάτι που γιορτάστηκε – και γιορτάζεται – μόνο ως τοπική γιορτή στην Αίγινα.

Ναι, είναι γνωστό ότι στις 26 Ιανουαρίου του 1828 εγκαθίσταται ο κυβερνήτης Καποδίστριας μόνιμα στην Ελλάδα με έδρα την Αίγινα, η πρώτη κυβέρνηση του ελληνικού κράτους, μετά από απόφαση της Τροιζήνας, της Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας, με μια διαφορά ότι παρ’όλο που αντιπροσωπεύει μια  πολύ σοβαρή εξέλιξη – ήταν κατάληξη του αγώνα 7 χρόνων για την εθνική απελευθέρωση των Ελλήνων – ώστοσο – αυτό είναι το οξύμωρο σχήμα – θεωρείται τοπική γιορτή και όχι εθνική γιορτή.

Εσείς, όπως ο κύριος Κούκος, πιστεύετε ότι θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι και εθνική γιορτή;

Ναι, βέβαια, γιατί είναι η μόνη ίδρυση του ελληνικού κράτους που δεν επιβλήθηκε από τις ξένες δυνάμεις. Επιβλήθηκε από τον αγώνα των Ελλήνων, με όλη την αντιφατικότητά του, γιατί ήταν αποτέλεσμα της συμφωνίας της Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας ενώ, για παράδειγμα, η επίσημη ίδρυση του ελληνικού κράτους που θεωρείται η έλευση του Όθωνα ήταν αποτέλεσμα της παρέμβασης των Άγγλων και των Γάλλων σαν προστατευόντων δυνάμεων που έφεραν τον Βαυαρό αντιβασιλέα βασιλιά της Ελλάδας.

Εχει γίνει μια προσπάθεια – πέρυσι έγινε μια προσπάθεια  –  να διοργανωθεί εκδήλωση από το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο – που να προβάλλει αυτή την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου. Εγκαταλείφθηκε τελικά, και ήταν αναμενόμενο να εγκαταλειφθεί, επειδή υπάρχει αντίσταση στο Ναύπλιο στην αναγνώριση αυτή. Πάντως νομίζετε ότι είναι εφικτό και επιθυμητό να προσπαθούμε να…

Μπορούμε να προσπαθήσουμε είτε στην Αίγινα είτε στο Ναύπλιο. Και στις δύο περιοχές τονίζοντας και αναδεικνύοντας την ανάγκη να προστεθεί η 26 Ιανουαρίου ως μια ακόμη εθνική επέτειος, πολύ σοβαρή εθνική επέτειος του ελληνικού λαού, πολύ σημαντική στις τωρινές συνθήκες διότι είναι επέτειος της εθνικής ανεξαρτησίας. Κατακτάται η εθνική ανεξαρτησία, επισήμως πλέον, θεσμικά, με την ίδρυση του ελληνικού κράτους μετά από την απόφαση της Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Έχει μεγάλη σημασία στις τωρινές συνθήκες όπου έχει ήδη παραχωρηθεί ή έχει απεμποληθεί άνευ όρων και αμετάκλητα η εθνική κυριαρχία της χώρας  από τις κυβερνήσεις και γι΄αυτό έχει μεγάλη σημασία – ειδικά τώρα – να προστεθεί αυτή η επέτειος.

Και είστε διατεθειμένος να προσπαθήστε μαζί μας να πείσουμε και τους Ναυπλιώτες γι’αυτό το γεγονός;

Νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε αυτό το πράγμα. Δεν νομίζω ότι θα έχουμε πρόβλημα με τον κόσμο του Ναυπλίου. Έχουμε να κάνουμε με ειδικά συμφέροντα όπως θα γνωρίζετε άλλωστε ότι υπάρχουν παντού, κυκλώματα τα οποία θα προσπαθούν να μετατρέψουν το κάθε ζήτημα στο δικό τους ιδιοτελές θέμα προκειμένου να έχουν και τα αντίστοιχα πολιτικά και οικονομικά οφέλη.

European Union: Disintegration or a New Beginning?

CSE_Simera_1

An exceptionally successful function was held on 23rd June in the forecourt of the Church of the Saviour in the Capodistrian Orphanage in Aegina. Entitled “Capodistrias – Spinelli today – European Union: Disintegration or a New Beginning”, it was organized by the Aegina Association of Active Citizens with the support of the Municipality of Aegina, providing continuity with past initiatives.

In this moving, historic and captivating milieu in Aegina town, a large audience listened attentively, for two-and-a-half hours, to presentations from Messrs. Panagiotis Paspaliaris, Andreas Koukos and Giulietto Chiesa, then contributing observations and comments and asking questions. The mayor of Aegina, S. Sakkiotis, greeted the meeting, emphasizing the special contribution of the Association of Active Citizens to publicizing the Capodistrian heritage of Aegina, modern Greece’s first capital. He announced that there had been a stepping up of the efforts by the Municipality and the Greek government to promote the maintenance and utilization of our island’s Capodistrian buildings, with the relevant works about to get under way shortly, starting with the Kyverneio, for which tenders have already been called.

Opening the function, Mr. Wayne Hall, the key organizer, referred to previous functions of the Aegina Association of Active Citizens under the same title from 2008 onwards, for the purpose of renewing the references to the pioneering and indeed titanic work of Ioannis Capodistrias in Aegina, in Greece but above all in Europe, linking it to that of the architect of the European Union’s first Constitution, Altiero Spinelli.

Subsequently the historian and writer Panagiotis Paspaliaris gave a brilliant presentation of the creative diplomatic achievements of Ioannis Capodistrias as a functionary, and later Foreign Minister, of Russia before, during and after the 1814 Congress of Vienna, marking the end of the Napoleonic Era and the beginning of reorganization of the European continent. He emphasized, among other things, the lean, uncluttered reforming presence of Capodistrias and its contrast with the wasteful, opulent and scandal-ridden presence of the crowned heads of state and their staff whose aim was to restore the old balance of power over the heads of the peoples of Europe. As he said, an examination of the activity of Greece’s first governor leads to the conclusion that he was the most important reforming diplomat promoting democratic principles throughout the European continent. Capodistrias later put the experience and the connections he acquired at that time in the service of the vision for which he was finally to give his life: the emergence of the Modern Greek State.

The journalist and former European parliamentarian Giulietto Chiesa then developed a powerful problematic concerning today’s crisis in Europe, and particularly in the countries of the South, thanking the Association of Active Citizens for giving him the opportunity to become acquainted with Capodistrias and his activity in Europe, foreshadowing Spinelli’s later work in constructing the foundations of the European Union. He stressed how Europe’s democratic deficit is continually widening, highlighting the dominant, and corrosive, role of the world of finance, and particularly the banks, including the European Central Bank, which is a private institution, in undermining European democracy. He made the observation that today’s crisis of the euro is in fact a crisis of the dollar, a consequence of the sub-primes crisis. He proposed a strengthening of democratic institutions in the European Union and specifically the nationalization of the banks of European Union member states and of the European Central Bank (ECB).

He referred to the case of one trillion euros being made available to European banks by the ECB at 1% interest, capital which the banks use for providing loans to southern European countries at 4% interest, reaping significant profit for themselves.

Summarizing the content of the two previous speakers’ addresses, Andreas Koukos, historian, professor at the Military School and President of the Society for the Study of the Work of Ioannis Capodistrias, mentioned his numerous visits to Aegina in recent years to take part in functions, primarily of the Active Citizens and of the Municipality, for study and transmission of the work the Governor, highlighting Capodistrias’ pioneering role in Europe. He referred to the specific allusion to Capodistrias made by Henry Kissinger in his writings, describing him as Europe’s constitutional referee. He also announced the forthcoming publication by the society of which he is president of important new archival sources on Capodistrias in a number of European countries. Emphasizing the importance of historical archival research and of the archives themselves, A. Koukos reminded the audience of the unique value of the small local Capodistrian archive of Aegina, Greece’s first state archive, and the need to maintain its accessibility.

In the protracted and intense discussion that followed there was much airing of citizens’ profound concern and anxiety in the face of the long-term structural crisis through which we are living and there was a call for the drawing-up of an Aegina declaration for democratization of the European Union in the spirit of Ioannis Capodistrias and Altiero Spinelli. A proposal by the Association of Active Citizens is under discussion with the Municipality for European recognition of the work of Capodistrias and indeed the naming of an official building in Brussels as a tribute to the Governor.

Alexis Krauss

More information on the speakers

Η Ευρωπαϊκή Πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια

Η Ευρωπαϊκή Πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια
(αναδημοσίευση από ανάρτηση στην ιστοσελίδα της Εταιρείας Μελέτης Ιωάννη Καποδίστρια)

Από τον κ. Ανδρέα Κούκο

Ιστορία εικονογραφημένη, τεύχος 505, Ιούλιος 2010, αφιέρωμα στον Ιωάννη Καποδίστρια

Έχω την αίσθηση – και όσο περισσότερο μελετώ το έργο του αυτή η αίσθηση γίνεται εντονότερη – ότι ο Καποδίστριας ακόμα και σήμερα παρ’ όλες τις σημαντικές μελέτες που έχουν δημοσιευτεί γι’ αυτόν, και παρ’ όλες τις τιμές που του έχει προσφέρει η πολιτεία δεν έχει πάρει τη θέση που δικαιωματικά του ανήκει στη συνείδηση των Ελλήνων.

Και όμως πολλά θα είχαμε να διδαχθούμε και εμείς σήμερα, αν στρέφαμε προς αυτόν τη σκέψη και την αγωνία μας.

Τα όρια και οι διαστάσεις της πολιτικής που – από τα τέλη του 1814 – ο Ιωάννης Καποδίστριας αγωνίστηκε να επιβάλλει στην Ευρώπη δεν έχουν αποτιμηθεί.

Δεν είναι άδικο λοιπόν να πούμε ότι ο Καποδίστριας εξακολουθεί ακόμα και τώρα να βγαίνει μέσα από το σκοτάδι, μέσα από τα αδημοσίευτα ακόμα αρχεία των Ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής του, μέσα από την αλληλογραφία του και τα δημόσια έγγραφα, πολλά από τα οποία δεν φέρουν την υπογραφή του, αλλά που είναι φανερό ότι αυτός τα είχε συντάξει.

Η πολυδιάστατη ευρωπαϊκή πολιτική του μπορούμε να πούμε ότι περιλαμβάνει τέσσερις φάσεις έντονης πολιτικής δράσης, όσες βγαίνουν από τα συνέδρια που πήρε μέρος και αυτές είναι: α) η δράση του υπέρ της κατοχύρωσης της ελβετικής ανεξαρτησίας και ουδετερότητας, β) η συμβολή του στην καθιέρωση της Γερμανικής Ομοσπονδίας, γ) η παρέμβασή του υπέρ της αποκατάστασης του γαλλικού έθνους και δ) τα πολιτικά του σχέδια για μια νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη.

Το Νοέμβριο του 1813 ο Καποδίστριας συνοδευόμενος από τον Αυστριακό απεσταλμένο Λεμπτζέλτερν έφτασε στην Ελβετία με βασική αποστολή τη προσέλκυση των Ελβετών προς το συνασπισμό των Συμμάχων, την ταυτόχρονη αποδέσμευση της Ελβετίας από τη Γαλλία και την εγγύηση της ελεύθερης διαβάσεως του συμμαχικού στρατού από το Ελβετικό έδαφος.

Η Ελβετία ήταν διαιρεμένη σε πολλά καντόνια με ξεχωριστές διοικήσεις, οπότε ο γαλλικός επεκτατισμός του Μ. Ναπολέοντα ήταν εύκολο να την επηρεάσει και να την αποσπάσει από τις συμμαχικές δυνάμεις. Η ενοποίηση της Ελβετίας και η δημιουργία κεντρικής Κυβερνήσεως ήταν ένα από τα πιο πολύπλοκα προβλήματα της Ευρώπης εκείνης της εποχής.

Αρκετοί έμπειροι ευρωπαίοι διπλωμάτες είχαν σταλεί από τις χώρες τους και είχαν προσπαθήσει να μεταπείσουν τα πλούσια βόρεια καντόνια που δεν ήθελαν να ενωθούν με τα νότια και πιο φτωχά. Χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Ο Καποδίστριας όταν άκουσε την πρόταση του Τσάρου για να μεταβεί στην Ελβετία, με την ευθύτητα που τον διέκρινε πάντα, απάντησε:

«Την Ελβετία, Μεγαλειότατε, τη γνωρίζω μονάχα από τα βιβλία, τα οποία παρέχουν πενιχρή βοήθεια προκειμένου για τόσο σοβαρές διαπραγματεύσεις με ανθρώπους, με τους οποίους δεν είχα ποτέ καμία σχέση. Δεν ομιλώ τη γερμανική και τούτο είναι ένα δεύτερο εμπόδιο. Τέλος, θα έχω και συνάδελφο, τον Αυστριακό βαρώνο Λεμπτζέλτερν… Άραγε θα είμεθα πάντα σύμφωνοι στους χειρισμούς των προβλημάτων…ώστε να μην αφήσουμε στους Ελβετούς καμία αμφιβολία για την πλήρη ταυτότητα των προθέσεων των Συμμαχικών Δυνάμεων;…»

Απάντηση  που δείχνει τη διπλωματική του υπευθυνότητα και την εντιμότητα που τον διέκρινε, όχι μόνο σ΄ αυτήν την περίπτωση, αλλά σε όλη την πολιτική του σταδιοδρομία.

Ο Καποδίστριας μέσα σε δύο ημέρες συντάσσει σχέδιο ενεργειών λες και γνώριζε χρόνια το πρόβλημα και ο Αλέξανδρος το εγκρίνει με ενθουσιασμό.

Μόλις φτάνουν στη Ζυρίχη μαζί με τον Αυστριακό απεσταλμένο πετυχαίνουν να πείσουν τον Πρόεδρο της Ελβετικής Ομοσπονδίας Φον Ραΐνχαρτ και την Ελβετική Δίαιτα ν’ αποδεχτεί ένα σύστημα ουδετερότητας της Ελβετίας.

Κατορθώνει ο Καποδίστριας με τη διπλωματική ευστροφία που τον διακρίνει να επαναφέρει την ομόνοια στην Ελβετική Ομοσπονδία και να αποκαταστήσει τη Βέρνη στη θέση της ως ηγετικού καντονίου της μοναδικής εκείνης Ομοσπονδίας ανθρώπων που μιλάνε τέσσερις διαφορετικές γλώσσες.

Και τους κατέκτησε κυριολεκτικά ο Καποδίστριας τους Ελβετούς, γιατί συμφωνούσε με το χαρακτήρα τους και τα αληθινά δημοκρατικά τους αισθήματα:

«Γνωρίζετε, άλλωστε – έγραφε σχετικά στη Ρωξάνδρα  Στούρτζα– ότι το πρόσωπο του Δημοκράτη μπορώ να το υποδυθώ ευκολότερα. Γιατί το πρόσωπο τούτο είναι δικό μου!».

Αλλά η πολιτική της Βιέννης δεν ήταν σταθερή. Ο απεσταλμένος της Αυστρίας εμφανίζει στον Καποδίστρια διακήρυξη που θα επέτρεπε στα συμμαχικά στρατεύματα να διαβούν και να παραβιάσουν την ελβετική ουδετερότητα που με τόσους κόπους εκείνος είχε εγγυηθεί.

Εντολή από τον Τσάρο δεν είχε αλλά ούτε χρόνο είχε. Έτσι με δική του ευθύνη υπογράφει σκεπτόμενος ότι αν σε αυτή την κρίσιμη στιγμή οι Ελβετοί έβλεπαν τους Συμμάχους να διαφωνούν, όλα θα πήγαιναν χαμένα. Όταν μετά από λίγες ημέρες συναντιέται με τον Τσάρο και του αναφέρει τι έκανε, εκείνος του απαντά:

«Δεν περίμενα να σας δω να αρχίσετε με πλήρη παράβαση των οδηγιών που σας είχα δώσει».

Η εξέλιξη όμως των πραγμάτων δικαιώνει το Μεγάλο Διπλωμάτη. Οι Αυστριακοί υπέστησαν την ηθική μείωση εξαναγκασθέντες σε επίσημη αποδοκιμασία της πράξεώς τους. Και ο Καποδίστριας αντί παρασήμου αυτή τη φορά διορίζεται Έκτακτος Απεσταλμένος και πληρεξούσιος Υπουργός του Αυτοκράτορα στην Ελβετική Ομοσπονδία.

Ύστερα από διπλωματικούς αγώνες που συνεχίστηκαν ο Καποδίστριας συνέβαλε στην ολοκλήρωση της συντακτικής εργασίας της Δίαιτας η οποία καθόρισε τελικά το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα. Βάσει των εργασιών της υπήρξε το υπόμνημα του Καποδίστρια της 21-4-1814.

Στις 10 Σεπτεμβρίου το 1814, λίγες ημέρες πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις στη Βιέννη, ο Κερκυραίος διπλωμάτης έγραφε στον πατέρα του:

«Το τέλος μιας τόσο πολύπλοκης διαπραγμάτευσης μου στοίχισε πολλά βάσανα και ταξίδια και έγγραφα και αγορεύσεις και Συντάγματα και σχέδια, αλλά δεν πειράζει. Αυτοί οι λαμπροί άνθρωποι με γέμισαν με φιλία και με αληθινή εγκαρδιότητα. Η εμπιστοσύνη με την οποία με τιμούν με αντάμειψε για όλα μου τα βάσανα. Αν μπορούν στο μέλλον να είναι ευτυχείς και ν’ απολαύσουν την ανεξαρτησία τους, θα πω ότι δεν έχασα τον καιρό μου και το έργο μου».

Οι ευχές πραγματοποιήθηκαν.

Στις επίσημες συζητήσεις του Συνεδρίου της Βιέννης ο Καποδίστριας υποστηριζόμενος από το βαρώνο Φον Στάιν, υπερασπίστηκε με αυτοθυσία την ενότητα των Ελβετών, την αναγνώριση της ανεξαρτησίας των καντονίων και τις μεγαλύτερες εδαφικές ρυθμίσεις υπέρ της μικρής αυτής χώρας. Έτσι στις 20 Μαρτίου 1815 υπογράφτηκε από όλους τους συμμετέχοντες στο Συνέδριο, η διακήρυξη για τις ελβετικές υποθέσεις.

Με τη διακήρυξη αυτή, που όλα τα προσχέδια είχε επεξεργαστεί ο Καποδίστριας, ρυθμίζονταν οριστικά η διαρκής ουδετερότητα και η ανεξαρτησία της Ελβετίας με βάση τα 19 καντόνια τα οποία θα αποτελούσαν το θεμέλιο του ελβετικού ομοσπονδιακού συστήματος. Το πρώτο βήμα για την ουδετεροποίηση της Κεντρικής Ευρώπης, μακριά από πολέμους και αναταραχές, είχε γίνει με την ομόφωνη αναγνώριση θεμελιωδών κανόνων του γενικού Διεθνούς Δικαίου.

Η Συνθήκη της Βιέννης (26 Ιουνίου 1815), όπως και η Συνθήκη των Παρισίων (20 Νοεμβρίου 1815), αποτέλεσαν σταθμό στην Ιστορία της Ευρώπης και υπήρξαν σ΄ένα μεγάλο τους κομμάτι, έργο του Ιωάννη Καποδίστρια.

Αυτός είναι ο πραγματικός αρχιτέκτονας του εξασφαλισθέντος συστήματος της Ευρωπαϊκής Ισορροπίας και Ειρήνης μεταξύ των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, κατά τους  ταραχώδεις εκείνους καιρούς.

Οι Ελβετοί τιμούν τον Καποδίστρια και τον ευγνωμονούν για ότι έκανε για τη χώρα τους.  Ανακηρύσσεται Επίτιμος Δημότης  των Καντονίων Βω και Λωζάνης και οποιοσδήποτε συγγενής του φτάσει στην Ελβετία ακόμη και σήμερα, γίνεται Ελβετός Υπήκοος αμέσως και χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες.  Η σχέση της Οικογένειας  Καποδίστρια με την Ελβετία είναι πολύ στενή ακόμη και σήμερα.

Το Κεφάλαιο Ελβετία που επιλέγεται από τον Καποδίστρια, γι΄αυτά που ακολούθησαν, είναι τεράστιο για την τελική έκβαση του Αγώνα.  Το σχέδιο στο μυαλό του είναι καλά οργανωμένο.  Ξέρει ότι οι Ελβετοί φίλοι του θα βοηθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις την Ελληνική Επανάσταση.  Στη Γενεύη, λοιπόν, που είναι την εποχή εκείνη  το Κέντρο της διακίνησης των επαναστατικών ιδεών στην Ευρώπη, καταλήγει μετά την παραίτησή του από Υπουργός των Εξωτερικών της Ρωσίας το 1822.  Η Γενεύη  γίνεται το κέντρο του Φιλελληνισμού στην Ευρώπη.

Όταν έχουμε οριστικά στο Παρίσι την επικύρωση των συμφωνιών για την Ελβετία, ο αρχηγός της Ελβετικής Αντιπροσωπείας λέει τα εξής:

«Τι είναι δυνατόν να κάνουμε γι’ αυτόν τον εξαίρετο Καποδίστρια; Είναι ο Φοίνικας της Δημοκρατίας, χωρίς αυτόν το Συνέδριο της Βιέννης και τα άλλα θα ήταν διαφορετικά, χωρίς αυτόν η Ελβετία θα είχε εξολοκλήρου ανατραπεί. Αν περάσει ποτέ από τη Γενεύη κτυπήστε όλες τις καμπάνες των εκκλησιών και χαιρετίστε την άφιξή του δια του κεραυνού του πυροβολικού μας».

Θαύμαζαν τον αψεγάδιαστο χαρακτήρα του, την εντιμότητά του, το λιτό παράδειγμα της ζωής του.

Κάποτε η συγγραφέας Καρλόττα ντε Στορ τον ρώτησε για τη φτωχική του διαμονή τη Γενεύη και εκείνος απάντησε:

«Σας φαίνεται ίσως παράδοξον, κυρία, το ότι κατοικώ ενταύθα. Αλλά πρέπει να αναγνωρίσετε ότι εφ’ όσον κρούω τας θύρας των Δυνάμεων να ελεήσουν τους πεινώντας και σφαζομένους αδελφούς μου δεν μου επιτρέπεται να δαπανώ, μαζί με τον υπηρέτην μου, περισσότερα των πέντε φράγκων ημερησίως».

Ενέπνεε τους γύρω του με το παράδειγμά του!

 

Θα πρέπει ν’αναφερθώ σε αυτό το σημείο στον σπουδαιότερο Φιλέλληνα και επιστήθιο φίλο του Ιωάννη Καποδίστρια:  το μεγάλο Γάλλο-Ελβετό Ιωάννη Γαβριήλ Εϋνάρδο!

Γνωρίζονται στο Συνέδριο της Βιέννης και ο Καποδίστριας τον κάνει αμέσως κοινωνό των ιδεών του. Ο Εϋνάρδος εκτιμά τον αγαπημένο φίλο του και ερωτεύεται παράφορα την Ελλάδα.

Ο αγώνας του από τη Γενεύη που είναι γνωστός τραπεζίτης είναι συγκλονιστικός! Tεράστια χρηματικά ποσά διακινούνται προς την επαναστατημένη Ελλάδα. Άλλα για πολεμοφόδια, άλλα υπό μορφή δανείων με τη δικιά του εγγύηση από τις Μεγάλες Δυνάμεις, άλλα για να χτιστούν αργότερα σχολεία, ορφανοτροφεία, νοσοκομεία.

Πολλά από τα χρήματα είναι δικά του και δεν θέλει ή ξέρει ότι είναι αδύνατον να επιστραφούν. Υπηρέτησε την ελληνική υπόθεση πάντα με αφοσίωση, ένταση και συνέχεια ακόμα και ως διπλωματικός εκπρόσωπος στο τέλος της Ελληνικής Κυβέρνησης στα ανακτοβούλια των τριών Δυνάμεων.

Ο Εϋνάρδος, αυτός ο πρύτανης των Φιλελλήνων, ο ιδρυτής της Εθνικής Τράπεζας που με δικά του χρήματα βοήθησε το ελληνικό Δημόσιο να γίνει κι ο βασικός μέτοχός της πρέπει να έχει ξεχωριστή θέση στο μυαλό και στην καρδιά όλων των Ελλήνων, όπως ο αγαπημένος φίλος του!

Η δολοφονία του Κυβερνήτη τον συγκλόνισε: «ο θάνατος του Κυβερνήτη είναι συμφορά για την Ελλάδα. Είναι δυστύχημα Ευρωπαϊκό…», δήλωσε τότε.

Σχετικά με το γερμανικό ζήτημα προαποφασίστηκε από το Διευθυντήριο η πρόσκαιρη λύση της Συνομοσπονδίας, λύση που φυσικά βρήκε αντίθετη την Αυστρία, που απέβλεπε στο ρόλο του ισχυρού στην Κεντρική Ευρώπη.

Ο γερμανικός λαός ήθελε την ενότητα αλλά πολλές από τις Μεγάλες Δυνάμεις ήθελαν τον κατακερματισμό της Γερμανίας σε μικρά κρατίδια, γιατί έτσι θα αύξαναν την επιρροή τους στην περιοχή.

Στις 9 Φεβρουαρίου 1815, ο Καποδίστριας υπέβαλε στο συνέδριο βαρυσήμαντο υπόμνημα για τις γερμανικές υποθέσεις, τονίζοντας καταρχήν την αδιαμφισβήτητη υπεροχή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη καθώς και ότι πρέπει να αποκατασταθεί το Γερμανικό Έθνος αφενός προς όφελός του, αφετέρου δε χάριν της εξασφαλίσεως της ηρεμίας και γαλήνης στην Ευρώπη.

«Οποιαδήποτε κι αν είναι τα ιδιαίτερα συμφέροντα των ηγεμόνων που κυβερνούν», διακήρυξε, «οφείλουν υπό την πίεση των γεγονότων να παράσχουν στη χώρα τους ενιαίο Σύνταγμα».

Μετά από έντονες συζητήσεις υπογράφηκαν στη Βιέννη, στις 8 Ιουνίου 1815, οι συνθήκες για τη Γερμανική Ομοσπονδία που αναγνώριζαν, σύμφωνα προς τις υποδείξεις του Καποδίστρια, μια ένωση κρατών που σεβόταν την κυρίαρχη εξουσία των μελών της και η οποία περιελάμβανε 41 γερμανικά κράτη.

Ο Καποδίστριας όμως εξουσιοδοτείται από τις Σύμμαχες Δυνάμεις να μελετήσει και τις γαλλικές υποθέσεις, που είχαν περιπλακεί, μετά τη συντριβή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη στο Βατερλώ.

Καταθέτει υπόμνημα στο Συνέδριο των Παρισίων στις 28 Ιουλίου 1815 και εκεί αναφέρει ότι: «η ηττηθείσα Γαλλία θα πρέπει να προσφέρει ηθικές και πραγματικές εγγυήσεις». Θεωρεί προσωρινή την κατοχή της Γαλλίας από τους Συμμάχους. Αναφέρει ότι: «Οι αποφάσεις της Βιέννης θα πρέπει να επανεξεταστούν, εάν θιχτεί η ακεραιότητα της Γαλλίας».

Βλέπουμε λοιπόν ότι η Ρωσία, μετά τη συντριβή του Βοναπάρτη, προσπαθεί να αντιμετωπίσει δίκαια την ηττηθείσα Γαλλία. Ο Καποδίστριας πιστεύει ότι η Γαλλία μελλοντικά θα συνέδραμε στο ελληνικό ζήτημα. Γι’ αυτό και επιπλέον διότι ήταν φιλελεύθερος, υπερασπίστηκε τα γαλλικά συμφέροντα.

Η στάση του στο Παρίσι εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο που τον διόρισε, παρά τις αντιρρήσεις του περιβάλλοντός του, Υπουργό επί των Εξωτερικών υποθέσεων της Αυτοκρατορίας.

Οι διαπραγματεύσεις για τα γαλλικά ζητήματα ήταν μακροχρόνιες και τα προβλήματα τεράστια (στρατός κατοχής, πολεμική αποζημίωση από τη Γαλλία).

Ο Καποδίστριας κατάφερε όχι μόνο να λύσει τα παραπάνω προβλήματα προς όφελος της Γαλλίας και παρά τη σφοδρή αντίδραση του Μέτερνιχ, αλλά και να συμπεριληφθεί η Γαλλία μόλις τρία χρόνια μετά το Βατερλώ στο Διευθυντήριο των Δυνάμεων.

Στο συνέδριο του Αιξ Λα Σαπέλ το 1818, ο Καποδίστριας τάχθηκε υπέρ της αναθεώρησης των σχέσεων των συμμάχων με το Βασιλέα της Γαλλίας και υπέρ του παράλληλου διακανονισμού της εκκένωσης της Γαλλίας από τα συμμαχικά στρατεύματα. αγωνίστηκε επίσης για τη διευθέτηση των οικονομικών διαφορών και τέλος για την επιστροφή του Γάλλου βασιλέα στα Ευρωπαϊκά συμβούλια.

Στις 18 Οκτωβρίου 1818 ο Ρισελιέ γράφοντας στο Βασιλιά Λουδοβίκο τον 18ο σημειώνει τα εξής: «Ελπίζω ότι παρά τα Αυστριακά και τα Αγγλικά τεχνάσματα, μπορούμε να βασιστούμε στη σταθερότητα των επιχειρημάτων του Κόμητα Καποδίστρια στον οποίο όχι μόνο εμείς αλλά και η Ευρώπη οφείλουμε τις μέγιστες υποχρεώσεις».

Αλλά και ο Κόμης Μολέ λίγες ημέρες αργότερα δηλώνει: «Αν η Γαλλία παραμένει ακόμα Γαλλία, αυτό οφείλεται σε τρεις ανθρώπους, των οποίων τα ονόματα δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστούν: Στον Αλέξανδρο και στους δυο Υπουργούς του, τον Καποδίστρια, και τον Πότσο ντι Μπόργκο».

Στο συνέδριο όμως του Αιξ λα Σαπέλ το 1818 ο Καποδίστριας κάνει κάτι ακόμα πιο σπουδαίο. Μιλάει πρώτος αυτός για την Ενωμένη Ευρώπη. Τάσσεται υπέρ μια νέας τάξης πραγμάτων για την παλινόρθωση της Ευρώπης.

Καταθέτει λοιπόν στο συνέδριο ένα υπόμνημα γεμάτο τολμηρές ιδέες για την εποχή του. Η Ευρώπη λέει πρέπει οπωσδήποτε να προστατευθεί από τη χρήση βίας, επικρίνει την επιβολή του δικαίου του πιο ισχυρού επάνω στους πιο αδύναμους και υποστηρίζει ότι πρέπει να περιοριστούν οι επεκτατικές βλέψεις των μεγάλων σε βάρος των μικρών Κρατών. Η Τετραπλή Συμμαχία έπρεπε να διευρυνθεί, με την ένταξη σε αυτή όλων των Ευρωπαϊκών Κρατών και να καθιερωθεί η αλληλέγγυα συμμαχία, που θα εγγυόταν την εσωτερική και εξωτερική ειρήνη και ασφάλεια όλων των Κρατών της Ευρώπης. Ένας οργανισμός δηλαδή με άλλα λόγια προστασίας συγκρούσεων.

Βασικός στόχος του Καποδίστρια ήταν να αναγνωριστεί στους μικρότερους λαούς το δικαίωμα να αντιμετωπίζουν την λύση των Εθνικών τους προβλημάτων, με την συνεργασία των μεγάλων Κρατών και να μην μπορούν τα τελευταία να επιβάλλουν εκβιαστικά τις δικές τους απόψεις που πάντοτε εξυπηρετούσαν τα δικά τους συμφέροντα.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν είναι τυχαίος ο χρόνος κατάθεσης αυτού του τολμηρού υπομνήματος. Ένας τόσο διορατικός διπλωμάτης δεν περίμενε ότι αργά η γρήγορα θα ξεσπούσε η Ελληνική Επανάσταση; Στο συνέδριο του Laybach το 1821 προσωρινά αιφνιδιάζεται, αλλά στη συνέχεια αγωνίζεται, για να μην καταπνιγεί η  Επανάσταση, κάτι που πετυχαίνει, και αυτή είναι η μεγαλύτερή του προσφορά εκείνη τη στιγμή στον Αγώνα που μόλις αρχίζει.   Υπήρχε επιτέλους Ελληνικό ζήτημα και ήταν προς συζήτηση!

Αξίζει στο σημείο αυτό να υπογραμμίσουμε τις ριζοσπαστικές θεσμικές προτάσεις του Καποδίστρια στη συγκυρία 1818-1820 που είναι: α) η ύφεση και ο σταδιακός αφοπλισμός, β) η συρρίκνωση του δουλεμπορίου, γ) η κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού, δ) η υιοθέτηση πολιτειακού μοντέλου ουδέτερων συνομοσπονδιών, ε) η αναθεώρηση των «κλειστών» στρατιωτικών συνασπισμών, στ) η αμφισβήτηση της αρχής των επεμβάσεων, ζ) η καθιέρωση υπερ-εθνικών οργανισμών, η) η υιοθέτηση του θεσμού της διεθνούς διαιτησίας, θ) η βαθμιαία ανεξαρτητοποίηση των αποικιών.

Αν από τότε γίνονταν δεκτές αυτές οι προτάσεις τότε η Ευρώπη σήμερα θα ήταν μια υπερδύναμη που θα εγγυόταν την ειρήνη και την ασφάλεια όχι μόνο των Ευρωπαϊκών Κρατών, αλλά θα προστάτευε σα μητέρα όλα τα Κράτη της γης.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, έβλεπε πολύ μακρύτερα από την εποχή του! Πολλές φορές έτρεχε! Φαίνεται στην διπλωματική αλληλογραφία του ότι πολλές φορές όταν πρότεινε κάτι, πολιτικοί της εποχής του προσπαθούσαν να τον καταλάβουν, αλλά δεν τα κατάφερναν.

Σε μια επιστολή προς τον Τόμας Τζέφερσον, τον Αμερικάνο Πρόεδρο, τον προτρέπει να καταργηθεί το δουλεμπόριο. «Δεν επιτρέπεται εσείς που μιλήσατε πρώτοι για ανθρώπινα δικαιώματα να μην κάνετε κάτι για να σταματήσετε τον ανθρώπινο πόνο και τη δυστυχία τόσων ανθρώπων».

Στο συνέδριο της Αιξ λα Σαπέλ το 1818 καταθέτει υπόμνημα, όπου αναπτύσσεται σχέδιο καταπολέμησης της δουλεμπορίας των Μαύρων.

Το υπόμνημα πρότεινε τη δημιουργία στις ακτές της Δυτικής Αφρικής με τη συνεργασία όλων των Κρατών, ενός ειδικού οργανισμού με την επωνυμία Αφρικανικός Οργανισμός. Ο οργανισμός αυτός θα διευθυνόταν από δικό του ανώτατο συμβούλιο και θα διέθετε δικαστική εξουσία και δική του στρατιωτική δύναμη.

Όμως τα συμφέροντα ορισμένων Δυνάμεων της εποχής δεν επέτρεψαν την ίδρυση αυτού του οργανισμού. Τα θλιβερά γεγονότα που ακολούθησαν όμως με την επέκταση του δουλεμπορίου και την απαθλίωση της ζωής των λαών της Αφρικής οδήγησαν μετά από 67 χρόνια το Ευρωπαϊκό συνέδριο του Βερολίνου να αποφασίσει την ίδρυση μιας ίδιας οργάνωσης σαν και αυτή που πρότεινε ο Καποδίστριας!

Πρότυπο του πολύ γνωστού μας Χένρι Κίσσινγκερ ήταν ο Μέττερνιχ. Στο βιβλίο του που το ονομάζει «Ένας αποκατεστημένος κόσμος» το οποίο εκδόθηκε λίγο πριν το 1974 επιτίθεται με μανία κατά των ιδεών και της πολιτικής του Ιωάννη Καποδίστρια υποστηρίζοντας τις ιδέες του Μέττερνιχ, και βέβαια με αυτό τον τρόπο πετυχαίνει να μας αποδείξει πόσο επίκαιρος και αναντικατάστατος είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ο Χένρι Κίσσινγκερ μελετητής ο ίδιος της ιστορίας προετοίμαζε με το βιβλίο του αυτό τις αλλαγές που βλέπουμε σήμερα γύρω μας.

Στο βιβλίο αυτό αποκαλεί την Ελληνική Επανάσταση «εξέγερση» και «ανταρσία», όχι τυχαία.  Θεωρεί ακόμα και σήμερα και αυτό είναι το σημαντικό, ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας θα σταματούσε και θα εξαφάνιζε όλα αυτά τα σχέδια. Ένας ολόκληρος κόσμος, με το Μέττερνιχ επικεφαλή, πάσχιζε να τον εξοντώσει και μαζί με αυτόν να θάψει οριστικά την Ελλάδα. Αυτό οι Έλληνες το ξεχνάμε, αλλά μας το θυμίζει ο Κίσινγκερ με το βιβλίο του!

Οι μεγάλοι νεκροί μιλάνε, όπως τόνισε ο Κωνσαντίνος Τσάτσος στην Κέρκυρα το 1976 στην ομιλία του προς τιμή του Πρώτου Κυβερνήτη.

 Μιλάνε με το παράδειγμά τους και την τραγική τους θυσία. Και όσοι έχουν ειλικρινή διάθεση μπορούν να τους ακούσουν και να παραδειγματιστούν από το λόγο τους.

Ο Καποδίστριας μπορεί να μας γίνει, ειδικά σήμερα, υπόδειγμα, ζωντανή παρουσία του Ελληνικού μέτρου!

~

Ο κ. Ανδρέας Κούκος, είναι Νομικός – Υποψήφιος Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και Επιστημονικός Σύμβουλος του Δικτύου Πόλεων «Ιωάννης Καποδίστριας»


ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙA

Κούκκου Ελένη, Ιωάννης Καποδίστριας.  Ο Άνθρωπος – Ο Διπλωμάτης, 10η Έκδοση, Αθήναι  1996.

Δαφνής Γρηγόριος, Ιωάννης Α. Καποδίστριας.  Η γένεση του Ελληνικού Κράτους, Αθήναι 1976.

Πετρίδης Παύλος, Η Ευρωπαϊκή Πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια, Αθήναι 1988.

Δεσποτόπουλος Αλέξανδρος, Ο Κυβερνήτης Καποδίστριας και η Απελευθέρωση της Ελλάδος, 2η Έκδοση, Αθήναι 1996.

Woodhouse C. M., Capodistria.  The Founder of Greek Independence, London – New York 1973.

Καποδίστριας Ιωάννης, 176 γράμματα προς τον πατέρα του.   1809-1820.  Εισαγωγή και Μετάφραση από τα Ιταλικά, Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, Αθήναι 1972.

Αρχεία Βιέννης, Φάκελλος «Schweiz Varia».

Αρχεία Βιέννης, Φάκελλος WienerCongress»

Αρχεία Βιέννης, «Επιστολές προς Thomas Jefferson».

Διαρροή στο «άγιο δισκοπότηρο» της Ιερής Συμμαχίας

lieven«…Αυτό το γράμμα θα σε βρει ίσως θυμωμένο, ίσως χαρούμενο –αμφιβάλλω, ίσως απασχολημένο –είμαι σίγουρη. Άραγε ο παλμός σου χτυπάει γρήγορα ή αργά; Αργά ελπίζω. Γιατί αν δε χτύπαγε καθόλου θα ήσουν ήδη νεκρός. Έχεις ποτέ κάνει τον Άγιο Ιωάννη να το νιώσει;» Έτσι τελειώνει το γράμμα της Βαρόνης Lieven της 23ης Φεβρουαρίου 1822 προς τον εραστή της, πρίγκιπα Metternich, τον μεγάλο ανακριτή της Ευρώπης, όπως τον αποκαλούσαν οι διπλωμάτες της εποχής. Τον μεγαλύτερο διπλωμάτη όλων των εποχών, όπως εσφαλμένα τον χαρακτήρισε ο Henry Kissinger. Ποια είναι όμως η Βαρόνη και ποιος ο Άγιος Ιωάννης;

«Άγιος Ιωάννης της Αποκάλυψης» ή «άντρας με το στυλ της Αποκάλυψης», ήταν το παρατσούκλι που είχε δώσει ο ίδιος ο Metternich στον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Ιωάννη Καποδίστρια. Η βαρόνη, αργότερα πριγκίπισσα Lieven, ήταν σύζυγος του πρεσβευτή της Ρωσίας στο Λονδίνο, του βαρόνου Lieven. Στην πραγματικότητα η ίδια ήταν που κινούσε τα νήματα της πρεσβείας. Ήταν ακόμη ερωμένη του Metternich από το 1818 και αλληλογραφούσε σχεδόν καθημερινά μαζί του. Οι σύγχρονοί της και οι μετέπειτα ιστορικοί συμφωνούν ότι στην ουσία ήταν κατάσκοπος του Metternich.

Δύο γράμματα άλλαξαν την Ιστορία

Το παραπάνω απόσπασμα αποδεικνύει ότι η βαρόνη ήταν ενήμερη για τις προσπάθειες του Metternich να διώξει τον Καποδίστρια από τη θέση του, γεγονός που επιτεύχθηκε αργότερα μέσα στην ίδια χρονιά.

Αυτός ήταν και ο βασικός στόχος της τριανδρίας που κινούσε τα νήματα της αντίδρασης εκείνη την εποχή:να διώξουν τον αρχηγό της συνομωσίας των φιλελευθέρων της Ευρώπης. Εκτός από τον Αυστριακό πρίγκιπα, ο βασιλιάς της Αγγλίας Γεώργιος Δ΄ και ο υπουργός του Λόρδος Castlereagh (Londonderry από το 1821) ήταν τα άλλα δύο μέλη. Η βαρόνη ήταν ο συνδετικός τους κρίκος. Ο Castlereagh της έδειχνε τέτοια αφοσίωση, ώστε η ίδια αισθανόταν την ανάγκη να γράφει στον Metternich ότι δεν ίσχυε κάτι «πρακτικά ερωτικό» μεταξύ τους. Ο βασιλιάς ήταν επίσης ερωτευμένος μαζί της. Κάποια στιγμή αγόρασε μια προσωπογραφία της (μάλλον αυτή που εικονίζεται στο παρόν) και την έβαλε στην κρεβατοκάμαρά του.

Το 1822 θα ελάμβανε χώρα το συνέδριο της Βερόνα, όπου Metternich και Castlereagh είχαν αποφασίσει να τελειώνουν με την ελληνική επανάσταση. Τότε συνέβη κάτι απροσδόκητο. Δυο ανώνυμα γράμματα έφτασαν στον Castlereagh. Στο ένα απειλούσαν ότι θα αποκάλυπταν στη γυναίκα του τις ερωτικές του ατασθαλίες. Στο άλλο έγραφαν κάτι πιο αποτρόπαιο, αποδείξεις μάλλον για τα συγκεχυμένα ερωτικά του γούστα. Ο λόρδος έχασε τα λογικά του. Αυτοκτόνησε λίγες ημέρες μετά, κόβοντας τον λαιμό του με ένα νυχοκόπτη. Νέος υπουργός Εξωτερικών ορίστηκε ο Γεώργιος Canning, και οι στόχοι της Βερόνα εγκαταλείφθηκαν, καθώς ο Canning ήταν αντίθετος με τον Metternich και επιθυμούσε τη διάλυση της Ιερής Συμμαχίας.

Η Ελληνική Επανάσταση ήταν καταδικασμένη λόγω των διεθνών ισορροπιών, της μικρής δύναμης των Ελλήνων και της συνεχούς αδελφοκτόνου διάθεσης που επιδείκνυαν. Όμως στη διεθνή πολιτική σκηνή περίεργα γεγονότα, όπως η αυτοκτονία του Castlereagh, ανέτρεπαν συνέχεια την πορεία καθυπόταξης των Ελλήνων. Ωσάν να υπήρχε διαρροή στο «άγιο δισκοπότηρο» της Ιερής Συμμαχίας. Η προσοχή μας διαισθητικά, και αργότερα με στοιχεία, έπεσε πάνω στη Βαρόνη Lieven.

Τα στοιχεία

Ενώ η βαρόνη ζούσε τον απόλυτο έρωτα και την αφοσίωση του Metternich, προ λαβαίνει να γράψει στον αδερφό της, τον στρατηγό Αλέξανδρο Beckendorff, στις 5 Οκτωβρίου 1919: «Φιλοξενήσαμε για αρκετές εβδομάδες τον Κόμη Καποδίστρια. Δεν έχω γνωρίσει άλλον ξένο στην Αγγλία να κάνει τον εαυτό του τόσο δημοφιλή όσο εκείνος. Όλοι τού αναγνωρίζουν ότι είναι ένας άνδρας ικανός, με “τακτ” και εξαιρετική κρίση. Όλα επάνω του, συμπεριλαμβανομένης της εμφάνισής του, έχουν γοητεύσει τους πάντες». Και την ίδια, όπως φαίνεται στην ίδια επιστολή.

Τον Οκτώβριο του 1823 συναντάται, υποτίθεται τυχαία, στη Γενεύη με τον Καποδίστρια, με τον οποίο συνομιλεί για αρκετές ώρες. Ενημερώνει γι’ αυτό τον Metternich, χωρίς όμως να του δώσει κανένα ουσιαστικό στοιχείο για τα σχέδια του πρώην υπουργού της Ρωσίας – τον καιρό εκείνο οργάνωνε το φιλελληνικό ρεύμα της Ευρώπης –, παρά μόνο κάτι σαν μήνυμα: «Ο Αλέξανδρος (αυτοκράτορας της Ρωσίας) περνάει μια περίοδο παραζάλης και εκτροπής. 40 χρόνια ορθής κρίσης πρέπει να επικρατήσουν ενάντια στα δύο χρόνια εγωιστικής αυταπάτης. Θα νιώσει, όπως οι άνθρωποί του θέλουν να νιώθει, την ατίμωση να κυβερνάται από έναν Αυστριακό υπουργό».

Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, ο λόρδος Earl Grey (γνωστός και για το γούστο του στο τσάι), της γράφει στις 7 Σεπτεμβρίου 1824, προδίδοντας και το κλίμα της προσωπικής τους συνεννόησης: «Γιόρτασε μαζί μου για την καταστροφή των Τούρκων στα Ψαρά και την προοπτική της τελικής επιτυχίας της ελληνικής υπόθεσης. Σ’ αυτό, αν μη τι άλλο, ελπίζω ότι θα συμφωνούμε».

Εξομολογείται στον Metternich για τις συνεχείς επαφές της με τον Γεώργιο Canning. Ενώ ο ρόλος που της ανετέθη ήταν να μηχανορραφεί εναντίον του Canning, αυτή είχε κάθε Κυριακή δίωρη συνάντηση μαζί του.

Έχοντας από το 1826 σπάσει τους δεσμούς της με τον Metternich και την Ιερά Συμμαχία, με κάθε τρόπο η βαρόνη υποστηρίζει τις ενέργειες του Καποδίστρια και αποκαλύπτεται πως ενεργεί ως απεσταλμένη του για τις υποθέσεις της Ελλάδας στο Λονδίνο, όπως για την υπόθεση του Λεοπόλδου, του πρώτου εκλεκτού των δυνάμεων για τον θρόνο της Ελλάδας.

Το 1827 ο Καποδίστριας έχει εκλεγεί Κυβερνήτης της Ελλάδας και, πριν αναλάβει καθήκοντα, επισκέπτεται την Αγγλία για να πείσει τους κυβερνώντες ότι λειτουργεί εξ ονόματος της Ελλάδας και όχι της Ρωσίας. Απεγνωσμένα η βαρόνη προσπαθεί να του κλείσει ραντεβού με τον Earl Grey. Εκνευρίζεται, απαιτεί και παρακαλεί. Μεταφέρει μηνύματα του Καποδίστρια σε αυτόν.

Σε μια αποστροφή της, σε επιστολή της 12ης Σεπτεμβρίου 1827, αποκαλύπτει το εξής: «…πάνω από όλα θα αναγνώριζες σε αυτόν έναν φλογερό πατριώτη, που σε όλη του τη ζωή είχε στην καρδιά του μόνο την ανεξαρτησία της πατρίδας του».

Και για να μην υπάρχει αμφιβολία για τη θέση της, γράφει στον Earl Grey, στις 19 Νοεμβρίου 1827: «Ο Metternich έλαβε τα νέα του Ναυαρίνου την ημέρα του γάμου του, στις 5 Νοεμβρίου. Τι γιορτινή πυρά για να τιμήσει την περίσταση!»

Ο Καποδίστριας στο στόχαστρο

Ήδη από το 1812 ο Metternich είχε εντοπίσει την ενεργητικότητα και τους στόχους του Καποδίστρια. Αφότου μάλιστα ο τελευταίος ανέλαβε το αξίωμα του υπουργού των Εξωτερικών της Ρωσίας, η παρακολούθηση έγινε στενή, με πολλούς πράκτορες να περιτριγυρίζουν τον Κερκυραίο κόμη σε όλες τις μετακινήσεις του. Τι μεγάλη έκπληξη πρέπει να ένιωσε όταν κατάλαβε ότι η πράκτορας του Καποδίστρια είχε διεισδύσει στο ίδιο του το κρεβάτι! Ότι κάθε μηχανορραφία δική του ή των συντρόφων του στην Αγγλία ήταν γνωστή, και ότι κάθε πληροφορία αξιοποιούταν κατάλληλα προς όφελος της εξέγερσης των Ελλήνων! Ίσως γι’ αυτό της επέστρεψε τα γράμματά της.

Η ιστορία της βαρόνης Lieven χρειάζεται περεταίρω μελέτη, καθώς αρκετές επιστολές είναι ακόμα ανέκδοτες. Το φως στην υπόθεση θα φανερώσει δύο καλά κρυμμένα μυστικά της ιστορίας. Το ένα αφορά την πρώτη μεγάλη διπλή κατάσκοπο της Ιστορίας, τη βαρόνη Lieven. Το δεύτερο αφορά κάτι σημαντικότερο για εμάς: το γεγονός που αποκρύπτουν τα επίσημα βιβλία της Ιστορίας μας, ότι η επανάσταση των Ελλήνων έγινε, σώθηκε και επικράτησε με την προσωπική φροντίδα του κόμη Καποδίστρια, ο οποίος, αφού πέτυχε στους σκοπούς του, δολοφονήθηκε, ώστε η εξουσία να περάσει στις ξένες δυνάμεις μέσω των ντόπιων πρακτόρων τους. Οι πράκτορες αυτοί επέβαλαν το damnatio memoriae του πατέρα τού νέου ελληνικού έθνους, και η συνομωσία τους μέσω των απογόνων τους κυβερνά ακόμα αυτή τη χώρα.


Peter Quennell, The private letters of Princess Lieven to Prince Metternich 18201826, New York 1936.
Guy le Strange, Correspondence of Princess Lieven and Earl Grey, London 1890.
Lionel G. Robinson, Letters of Dorothea, Princess Lieven during her residence in London, 18121834, London

Ο Παναγιώτης Πασπαλιάρης είναι ιστορικός. Έργα του: «Μεγάλοι Έλληνες, Ιωάννης Καποδίστριας», «Μεγάλοι Έλληνες, Περικλής», «Ιστορία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού της Μικράς Ασίας».