Ο Βαρουφάκης έρχεται στην Αυστραλία και θα απαντήσει σε ερωτήσεις μας

ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

O πρώην υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας και νυν αρχηγός της πολιτικής παράταξης «ΜEΡΑ25», Γιάνης Βαρουφάκης, έρχεται στην Αυστραλία στις αρχές Μαρτίου.

Ο κ. Βαρουφάκης έχει ζήσει πολλά χρόνια στην Αυστραλία, δίδασκε σε πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ και ήταν συνεργάτης και του Ελληνικού Προγράμματος της Ραδιοφωνίας SBS.

Στο Σίδνεϊ ζουν η πρώην σύζυγός του και η κόρη του και επισκέπτεται συχνά την Αυστραλία.

Αυτή τη φορά θα παραστεί και στην πρεμιέρα της ταινίας «Ενήλικες στο Δωμάτιο» που σκηνοθέτησε ο Κώστας Γαβράς και είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του.
Τον ρόλο του Βαρουφάκη υποδύεται ο ηθοποιός Χρήστος Λούλης, που είναι επίσης Αυστραλός πολίτης.

Στη Μελβούρνη, με πρωτοβουλία της Ελληνικής Κοινότητας, το φιλμ θα προβληθεί στον κινηματογράφο Palace Cinema στις 3 Μαρτίου του 2020.

Στη συνέχεια, ο κ. Βαρουφάκης και θα απαντήσει σε ερωτήσεις. Την συζήτηση θα συντονίσει ο καθηγητής Νίκος Παπαστεργιάδης, ο οποίος ήταν και υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του «ΜΕΡΑ25» στις εθνικές εκλογές της Ελλάδας.

Ανάλογη προβολή θα γίνει και στο Σίδνεϊ.

Οι «Ενήλικες στο Δωμάτιο», η νέα ταινία του Κώστα Γαβρά που προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας έχει προκαλέσει κύμα κριτικής ανά την Ευρώπη. Επισκίασε ακόμη και την τιμητική βράβευση του Έλληνα σκηνοθέτη με το βραβείο Jaeger-Lecoultre-Glory to the Filmaker για τη συνολική συμβολή του στον σύγχρονο κινηματογράφο. Η νέα ταινία του Γαβρά, που είναι εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη και εστιάζει στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις του 2015 στο Eurogroup για την ελληνική διάσωση, δεν πέρασε φυσικά ασχολίαστη από τον γερμανόφωνο τύπο.

Η εφημερίδα Die Welt παρατηρεί ότι στην ταινία του Γαβρά όλοι οι πρωταγωνιστές αποκαλούν ο ένας τον άλλον με το μικρό τους όνομα, Αλέξης, Γιάνης, Βόλφγκανγκ, Κριστίν, Άγκελα, Μάριο παρ’ ότι πρόκειται για μισητούς εχθρούς. «Αν πράγματι στ’ αλήθεια στους υψηλότερους κύκλους του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών συνηθιζόταν ο ενικός, αυτό θα ήταν μια κλασική περίπτωση υποκρισίας ότι υπάρχει ισότητα. Γιατί όσο πιο άνισοι γίνονται οι άνθρωποι, τόσο αυτό υποδηλώνεται στο πώς χαιρετιούνται» παρατηρεί η Welt και στη συνέχεια σχολιάζει: «Κανείς δεν περίμενε από την Γαβρά μια μη πολιτική ταινία. Από τον Κώστα Γαβρά δεν περιμένει επίσης κανείς μια ισορροπημένη ταινία, περισσότερο μια ταινία με οργή. Στο ‘Ζ’ στράφηκε κατά των συνταγματαρχών που κατέλαβαν την εξουσία, στον ‘Αγνοούμενο’ αποκάλυψε τον ρόλο της CIA στο πραξικόπημα κατά του Πινοσέτ στη Χιλή. Η ‘Ομολογία’ ήταν μια αναμέτρηση με τον σταλινισμό. Στο ‘Αμήν’ υποστηρίζει τη θέση ότι ο Πάπας γνώριζε την πάσα αλήθεια για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (…)».

Στους «Ενήλικες στο Δωμάτιο» καταπιάνεται στην ουσία με την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και τα δραματικά γεγονότα του 2015, εστιάζοντας στον Γιάνη Βαρουφάκη. «Οι Ενήλικες στο Δωμάτιο είναι μια πολιτική ταινία αλλά και μια ταινία για την άρνηση της αξιοπρέπειας απέναντι σε ένα άτομο και ένα ολόκληρο έθνος». Η Welt στέκεται επίσης και στην αισθητική και τον συμβολισμό της ταινίας που παραπέμπει σε αρχαία τραγωδία. «Πρόκειται για μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία με έναν αδύναμο βασιλιά (τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα), έναν πρωταγωνιστή με πάθος (Βαρουφάκης) και έναν στωικό ανταγωνιστή (Σόιμπλε).» Οι υπόλοιποι πολιτικοί αλλά και ο λαός παραπέμπουν στον χορό μιας αρχαίας τραγωδίας.

Μια ταινία που δεν προσποιείται ότι είναι αντικειμενική.

Και η δημόσια ελβετική τηλεόραση SRF αναφέρεται εκτενώς στην ταινία του Γαβρά για την ελληνική διάσωση. «Η στάση που κρατά ο Κώστας Γαβράς στους ‘Ενήλικες στο Δωμάτιο’ δεν επιδέχεται αμφιβολιών: Οι Έλληνες έγιναν τα θύματα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος». Με τον τρόπο ο σκηνοθέτης υιοθετεί τη θέση του συγγραφέα του ομώνυμου βιβλίου Γιάνη Βαρουφάκη, αναφέρει η SRF και παρατηρεί: «Η ταινία ‘Οι Ενήλικες στο δωμάτιο’ αφηγείται χωρίς προσποίηση αντικειμενικότητας τα γεγονότα της πιο δραματικής περιόδου για την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια». Είναι μια ταινία που «θέλει να περάσει ως πολιτικό θρίλερ» σημειώνοντας στη συνέχεια ότι «πρόκειται για μια υψηλή αξίωση για ένα τόσο πολύπλοκο θέμα». Σύμφωνα με την ελβετική τηλεόραση η ταινία αυτή την οποία αποκαλεί «ελληνική τραγωδία σε ευρωπαϊκούς καιρούς» αναμένεται να «ενθουσιάσει» ειδικότερα το κοινό εκείνο που ενδιαφέρεται για την ευρωπαϊκή πολιτική.

Το Μάτι φωνάζει από την Ελλάδα «Μείνε δυνατή Αυστραλία»

Στόχος τους είναι η “φωνή” τους να ακουστεί ως εδώ στην Αυστραλία! Όπως αναφέρουν στο μήνυμά τους, 17 μήνες πριν έζησαν την ίδια τραγωδία, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 102 ανθρώπους και άφησε πίσω στάχτες.

Με ένα συγκινητικό μήνυμα και μια πράξη αγάπης προς τη φύση, η Ομάδα Νέων στο Μάτι φωνάζει δυνατά «Μείνε δυνατή Αυστραλία» και δίνει ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Σε συνεργασία με τους We4all, την Κυριακή, φυτεύτηκαν 1.000 δέντρα στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά. Εθελοντές, μαθητές, καλλιτέχνες βρίσκονταν όλοι εκεί για να στηρίξουν αυτή την υπέροχη δράση.

Στόχος τους είναι η “φωνή” τους να ακουστεί ως την Αυστραλία! Όπως αναφέρουν στο μήνυμά τους, 17 μήνες πριν έζησαν την ίδια τραγωδία, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 102 ανθρώπους και άφησε πίσω στάχτες.

Για δεύτερη φορά, μετά το μήνυμα που είχαν στείλει στην Καλιφόρνια, η Ομάδα Νέων φωνάζει παρών και συμπαραστέκεται στην Αυστραλία που βιώνει μια παρόμοια πύρινη κόλαση. Το συγκινητικό τους μήνυμα αναφέρει:

«Μείνε δυνατή Αυστραλία!

17 μήνες πριν κάηκαν σχεδόν τα πάντα εδώ, χάσαμε δασικές εκτάσεις, σπίτια, μαγαζιά αλλά καμία απώλεια δεν αποτέλεσε τόσο σημαντική όσο αυτή των 102 ανθρώπων μας… Βλέπω τις εικόνες σου και είναι τόσο γνώριμες… Σε νιώθω Αυστραλία… Ξέρω πως είναι να χάνεις τα πάντα, να κοιτάς γύρω, να μην αναγνωρίζεις τίποτα, να βιώνεις αυτόν τον εφιάλτη που δεν έχει τελειωμό.

17 μήνες πριν όταν εγώ ζούσα όλο αυτό, εσύ ήσουν εδώ… Όσα χιλιόμετρα και αν μας χωρίζουν, οι άνθρωποι σου ήρθαν εδώ,
και όσοι δεν ήρθαν, έστειλαν μεγάλη βοήθεια για να σηκωθώ…

Σήμερα εμείς φυτεύουμε 1.000 δέντρα και κάθε δέντρο ριζώνει στο χώμα μας με τη σκέψη μας σε σένα…

Με αυτή τη φώτο, αυτή τη μέρα, θέλω να σου στείλω ένα μήνυμα : «Μείνε δυνατή Αυστραλία».
Θα το δεις, μετά από κάποιους μήνες θα είστε πιο δυνατοί, πιο πολλοί, πιο ενωμένοι από ποτέ και θα αποκαταστήσετε και πρασινίσετε τον τόπο σας από την αρχή!

Η σημερινή μας δεντροφύτευση 1000 δέντρων είναι προς τιμήν σας όπως και μέρος των εσόδων της We4all για τον μήνα αυτό θα σταλούν σε εσάς.
Θα σηκωθείς και θα αναγεννηθείς.
Μείνε δυνατή Αυστραλία!»

Το κείμενο στα Αγγλικά:

«Stay strong Australia
17 months ago everything was burned to the ground here, We lost thousands of our trees, our homes, our stores but worst of all we lost 102 of our beloved people.

Every time I see your footage it seems so familiar.. I understand you Australia.. I know what it’s like to lose it all, to look around you and not recognize anything, to live through this never-ending nightmare.

17 months ago when I was in your place your people were here supporting me and even the ones that weren’t here sent me support so I can get back on my feet.

Today, we are planting 1000 trees as a sign of solidarity, and for the rest of the month a part of the income made by We4all will be sent to you.
You will rise up and you will be reborn.
Stay Strong Australia!»

Why the Republic must consider rejoining the Commonwealth

SOURCE: THE IRISH TIMES

Brexit means we need to build new bridges both to Britain and to a wider world

Brexit is a reminder that many people have been puzzled as to why a country would suddenly and unilaterally withdraw from an international organisation that promotes co-operation, democracy and human rights.

An organisation that many other states are bending over backwards to join.

The international organisation that comes to mind is the commonwealth, which Ireland suddenly left in 1949.

In doing so this State cut itself off from 2.4 billion people who form a voluntary association of 53 sovereign, equal and independent states.

The British commonwealth that we left is no more. The word “British” has been dropped. Republics are welcome as members. The commonwealth has its own flag and operates on the basis of equality between all members. Thirty-one of the member countries are small states or island nations, like our own.

Some of the members – Rwanda and Mozambique – have no historical connection to the British Empire. Every country in the organisation has an equal say. Today’s commonwealth is not about British dominance.

Since Ireland left, a separate commonwealth secretariat has been established, to promote democracy, human rights, development and peace. A growing list of countries are seeking to be admitted or to rejoin. The latest is The Gambia which rejoined earlier this year.

Whether reactivating our commonwealth membership would be a good idea is a matter for political judgment on which I would maintain neutrality. But legal commentators can legitimately point out some of the implications.

Firstly rejoining would not have any adverse consequences for the Irish legal or constitutional order. The Constitution of 1937 specifically allows commonwealth membership anyway. More fundamentally, Brexit has changed the context of relations between Britain and Ireland. The risks of divisions are now greater than ever. The message of the Belfast Agreement is to build bridges, soften borders, promote inclusion.

British identity

The Irish side specifically committed in the agreement to demonstrating its continued respect for the British identity. What would send a better signal of solidarity with our British neighbours when they leave the EU next March than to extend the hand of co-operation by rejoining the commonwealth? The work of the commonwealth is supported by more than 80 cultural, civic, professional and intergovernmental organisations. Ireland could only benefit hugely from full participation in these support networks.

One of the curious aspects of our ambiguous relationship with Britain is that Ireland already participates in some of these bodies in an associate capacity. Our Law Reform Commission is specifically acknowledged in the guide produced by the Commonwealth Association of Law Reform Agencies. And Irish officials attend and contribute at meetings of the Commonwealth Association of Legislative Counsel.

Irish solution

Is this just another Irish solution? Or would it be more honest and dignified to come in the front door of the building rather than stooping through the tradesman’s entrance?

Above all perhaps our sportsmen and women would stand to benefit hugely from access to the Commonwealth Games and Youth Games. Indeed such are the benefits that it seems strange that there has not been more pressure for such opportunities to be opened up.

The context in which the question of commonwealth membership needs to be considered is the pressing and urgent need to recognise the equal legitimacy of both identities on the island of Ireland. Despite the promise of the Belfast Agreement, the Irish identity remains somewhat second-class in Northern Ireland. One need look no further than the refusal by unionism to enact Irish language legislation.

Under a statute enacted in 1737 but still in force, Irish – almost incredibly – cannot be used in courts in Northern Ireland. And correspondingly, in this part of the island, the British identity remains second class – the drum-beating preamble to the Constitution, the lyrics of the anthem, the dropping of the proposal in the 1980s to give British citizens the vote in referendums, and so on.

Where is the equal respect promised by the agreement, the aspiration to Irish unity only in terms of fraternity and friendship? The question of reactivating our commonwealth membership may at least be worth discussion if it could provide a bridge between the traditions at a time when more bridges are sorely needed.

For those who see Brexit as creating division and tearing down bridges, perhaps it is at least worth considering whether there is benefit in building new bridges both to Britain and to a wider world with whom we share common interests and values, and much common history.

Richard Humphreys is a High Court judge. His latest book, Beyond the Border: The Good Friday Agreement and Irish Unity after Brexit is published by Merrion Press